گردشگری کودک و راه های فرهنگ سازی آن


به دفعات عبارت «سن طلایی» را شنیده ایم. این عبارت مربوط می شود به آغازین روزهای به دنیا آمدن یک کودک تا سن ۱۵ سالگی که شروع نوجوانی و التهابات ورود به بزرگسالی را تجربه می کنیم. بارها از دوست و آشنا می شنویم که تا کودک بزرگ نشده و به سن نوجوانی نرسیده او را به کلاس زبان بفرستید و یا فلان کار را برایش انجام دهید تا مهارتی را بیاموزد. اما غافل از اهمیت گردشگری و نهادینه کردن این موضوع به چشم یک مهارت و بالاتر از آن، یک ارزش و آشنایی انسان با طبیعت. قصد داریم در این فرصت نگاهی به رویکرد گردشگری کودک در مجله الی گشت داشته باشیم.

گردشگری کودک

نجات تنگ شکننده صنعت گردشگری به دست کودکان

مطالب مرتبط:
شهرهای توریستی کمتر شناخته شده: مقصدهای جدید گردشگری
سرنوشت ارومیه، پایتخت گردشگری ایران در سال ۲۰۲۰
مقاصد گردشگری جهان، طعمه اصلی ویروس کرونا

هر چیزی می تواند تهدیدی علیه صنعت گردشگری باشد. از سقوط یک بالگرد گرفته تا مسائل و منقاشات سیاسی و همه گیری یک ویروس می توان حکم چکشی را داشته باشد که به تنگ بلورین و شکننده گردشگری وارد می شود و هر بار آن را معیوب می کند. اما این که در روزهای آرام و خوب در زندگی ما باز هم صدای شکستن این تنگ بلورین به گوش می رسد را نمی توان تقصیر حوادث غیر مترقبه انداخت و این ما هستیم که مقصر اصلی آسیب به صنعت گردشگری به حساب می آییم. گرچه این سوال پیش می آید که چطور ما می توانیم یکی از متهمین ردیف اول آسیب رسانی به این صنعت هستیم. یکی از عوامل عمده آسیب رسانی این است که ما همچنان به سفر و مناطقی که به آن ها سفر می کنیم، به چشم یک کالای مصرفی نگاه می کنیم و انگار نمی دانیم که درقبال نقاطی که با آن ها سفر می کنیم وظایف بسیاری داریم؛ یکی از عمده وظایف ما برای نجات صنعت گردشگری این است که از همین آغاز کودکان را با این صنعت آشنا کنیم و دست به کار رواج گردشگری کودک شویم. جدا از لذت هایی که گردشگری برای کودکان پرشورمان می تواند داشته باشد، آشنایی آن ها با طبیعت و اهمیت حفظ محیط زیست است. در یکی از مدارس انگلستان، هر ساله رسم شده که کودکانی که تازه پا به مدرسه می گذارند در یک اردو گردشگری، درختی بکارند و خودشان تا روز آخر مدرسه از درخت خود، در هر نوبتی که به گردشگری کودک می روند باید سری به درخت خود بزنند و به آن برسند. این کار تا جایی ادامه دارد که کودک به صورت ناخودآگاه، دلبسته گیاه خود می شد و از زمان نوجوانی به بعد، انس عمیقی بین کودک و گیاه برقرار می شده است. ضمیر ناخودآگاه را دست کم نگیریم! ناخودآگاه انسان بدون رعایت منطق و تنها صرف عادت، کارهایی می کند که شاید هیچ نیروی دیگری در جهان قدرت انجام آن را نداشته باشد. نام طبیعت با گردشگری گره خورده است و انسان نیز بدون طبیعت نمی تواند زنده بماند و زندگی کند.

نجات تنگ شکننده صنعت گردشگری به دست کودکان

گام های اول کودکان در گردشگری

کجای ایران است که می توان آن را مکانی مناسب برای گردشگری کودک ندانست؟! از مازندارن و گیلان و شمال ایران تا جنوبی ترین نقطه این کشور پر از موقعیت های بالقوه گردشگری است که باید با گام های پاک کودکان و مانوس شدن آن ها با طبیعت هر کدام از این شهرها، جانی دوباره به صنعت گردشگری و احیا این صنعت مظلوم، فصلی دوباره را شروع کرد. در حال حاضر، برای آشنا کردن کودکان با مفهوم گردشگری کودک، تورهای یک روزه متعددی بر پا شده و با تدابیری به اجرا درآمده است. تورهای مازندران، دریاچه الیمالات، چهاردانگه، مازندران، بابلسر و به نوبت تورهای دیگر در شهرهای دیگر ایران در دست اجرا است. هدف این برنامه، صرفا برنامه ریزی یک سفر عادی نیست و در واقع مفهوم گردشگری کودک به آشنایی کودکان با طبیعت و نحوه سفر کردن و تاب آوردن در شرایط آب و هوایی متفاوت و از همه مهم تر دیدن و شناختن زیبایی های این مرز و بوم است. گردشگری برای کودکان باید کمی متفاوت از سفر بردن و اردو بردن آن ها باشد. باید به کودکان اجازه داد که در تورهای گردشگری، به کند و کاو بپردازند و حتی قدم هایی هر چند مطمئن را دور از بزرگ ترها بردارند و حس ویژه طبیعت را به تنهایی و به دور از محافظت هر لحظه ای از جانب بزرگ ترها تجربه کنند. طبیعت هم خالق است و هم خلاق و از آن جا که همیشه ذاتی بخشنده داشته است می تواند هر دو حس نام برده را به کودکان انتقال دهد. جسارتی که حس جستجوگری در کودکان به واسطه گردشگری داده می شود بسیار فراتر از فضاهای آموزشی و آزمایشگی است و این درست همان شاخصه ای است که هر انسانی برای ادامه بقا چه در فضاهای شهری و بروز و چه در دل طبیعتی عاری از ساخته انسانی باید بیاموزد و چه بهتر که این آموزش از همان سنین اولیه و خالص دوران کودکی انجام شود.

با کودک نافرمان چگونه رفتار کنیم؟


برترین‌ها: بچه‌ها به دلیل خاصی سرپیچی و ستیزه جویی می‌کنند و اگر این رفتار از همان اول کنترل نشود، می‌تواند تبدیل به کابوسی وحشتناک برای پدر و مادر شود. توصیه‌هایی برای شما والدین داریم تا پیش از اینکه کاسه صبرتان لبریز شود، کودک نافرمان‌تان (و البته ذهن‌تان) را کنترل کنید.

وقتی یک کودک ستیزه جویی می‌کند و به حرف‌تان گوش نمی‌دهد، معمولا دلیلی پشت این رفتار وجود دارد. این دلیل چه جلب توجه باشد و تست کردن محدوده‌هایی که برایش تعیین کرده‌اید و چه خستگی و دلزدگی از درس و مدرسه، به هر حال باید برای کشف آن وقت صرف کنید و بفهمید چرا فرزند شما این رفتار نامناسب را دارد تا بتوانید بخش بزرگی از راه حل را پیدا کنید.

با کودک نافرمان‌تان چگونه رفتار کنید

البته زمان‌هایی نیز وجود دارد که رفتار‌های ستیزه جویانه‌ی کودک، نتیجه‌ی یک عارضه‌ی جدی‌تر به نام اختلال نافرمانی مقابله‌ای (Oppositional Defiance Disorder)، و یا یک مشکل هیجانی قابل توجه‌تر است. اما در شرایطی که چنین عارضه‌ها و مشکلاتی وجود ندارند، یک کودک معمولی بدون تردید همزمان با رشد و بزرگ‌تر شدن، دوست دارد محدودیت‌های شما را آزمایش کند.

با در پیش گرفتن تکنیک‌ها و توصیه‌های زیر می‌توانید لحظات دیوانه کنند‌ه‌ی جنگ و نزاع فرزندتان را عاقلانه مدیریت کنید:

به کودک‌تان مسئولیت بدهید

بچه‌ها در هر سنی باید قوانین خانه را در هر زمینه‌ای بدانند، از کمک در کار‌های خانه گرفته تا انجام تکالیف و زمان خواب و تماشای تلویزیون. زمانی که این مسئله را با کودک‌تان مطرح می‌کنید باید وقتی باشد که همه چیز خوب و آرام پیش می‌رود، نه بعد از یک حادثه یا بگومگویی که پیش آمده. با فرزندتان بنشینید و انواع رفتار‌هایی را که در خانواده پذیرفته نیست به او بگویید. مثال‌هایی از رفتار‌های نامناسب ارائه بدهید، مثلا بی‌احترامی به دیگران، با اسم بد خطاب کردن، سرباز زدن از انجام تکالیف، داد زدن یا هر نوع رفتار نامناسب یا تهاجمی دیگر.

شما نمی‌توانید از فرزندتان توقع داشته باشید (در هر سنی) مطیع و حرف شنو باشد در حالی که انتظارات شما را نمی‌داند. البته مسئولیت دادن به کودک باعث نمی‌شود او صد در صد مواقع به حر‌ف‌های شما گوش کند، اما شما قوانین و محدودیت‌هایی گذاشته‌اید و پیامد‌های زیرپاگذاشتن آن‌ها را نیز اعلام کرده‌اید. هدف این نیست که کودک شما هرگز قانون شکنی نکند، بلکه قصدتان این است که از همین سنین پایین به او یاد بدهید هر وقت قانونی شکسته شود، پیامد‌هایی خواهد داشت.

جنگ‌هایتان را انتخاب کنید

با کودک نافرمان‌تان چگونه رفتار کنید

پدر و مادری کردن حتی زمانی که مشکل خاصی هم وجود ندارد کار سختی است، اما زمانی که یکی از بچه‌ها تعمدا بدرفتاری می‌کند، مشکلات چندین برابر می‌شوند؛ بنابراین باید انتخاب کنید که چگونه انرژی‌تان را هوشمندانه صرف کنید. مثلا اگر فرزند نوجوان شما دوست دارد شلواری بپوشد که برایش خیلی بزرگ است، اما مُد است، فکر می‌کنید آیا واقعا لازم است روزتان را صرفا به خاطر انتخاب بد او، با جروبحث و بدخلقی شروع کنید؟

از طرفی دیگر، اگر فرزندتان به شما بگوید دیگر نمی‌خواهد به مدرسه برود، چون درس خواندن را دوست ندارد، این دقیقا زمانی است که باید بگویید: «دیگه این حرفو نشنوم!». خودتان سبُک و سنگین کنید و ببینید چه زمان‌هایی بهتر است بلیط های‌تان را خرج کنید. در واقع باید بیشتر اوقات انعطاف به خرج بدهید تا وقتی که نیاز داشتید اعمال قدرت کنید، موفق بشوید. یکی از مهم‌ترین چیز‌هایی که باید به یاد داشته باشید این است که شما نمی‌توانید فرزندتان را تغییر دهید مگر اینکه اول نگاه خودتان را تغییر بدهید.

عمل کنید، واکنش نشان ندهید

وقتی رفتار بد و پرخاشگری از کودک‌تان می‌بینید، عصبانی نشوید و خونسردی‌تان را از دست ندهید. در عوض، قدمی به عقب بردارید و به آرامی به فرزندتان بگویید که این رفتار را دوست ندارید و بعدا درموردش حرف خواهید زد.

این برخورد شما باعث ایجاد حسی از ترس در ذهن کودک‌تان می‌شود، زیرا وقت دارد تا در مورد کار بدی که کرده و عواقب احتمالی آن فکر کند. از این فرصت پیش آمده نه تنها برای آرام کردن خودتان استفاده می‌کنید بلکه به فرزندتان نیز یاد می‌دهید چطور همین کار را بکند.

پیامد‌هایی متناسب با سن فرزندتان تعیین کنید

پیامد‌های موثر می‌توانند به دو دسته تقسیم شوند: محرومیت و جریمه. محرومیت به معنی گرفتن امتیازی از کودک است، مثلا لغو یک وعده اجازه‌ی بازی ویدیویی یا کنسل کردن رفتن به سینما، یا هر چیز خوشایند دیگر.

جریمه نیز پیامدی است که موقعیت جدیدی را به کودک تحمیل می‌کند. مثلا شستن ظرف‌های شام، یا اینکه مقرر کنید اگر از وسیله‌ای نادرست استفاده کرد و خراب شد، با پول خودش آن را تعمیر یا جایگزین کند. بدون تردید، اجرا کردن استراتژی‌های مربوط به پیامدها، به زمان و انرژی زیادی نیاز دارد، اما اگر این شیوه را در پیش نگیرید و فرزند شما بابت رفتار‌های بدش تاوانی پس ندهد، این پیام را ارسال می‌کنید که: اگر من را ناراحت و عصبانی کنی (قشقرق به پا کنی)، به خواسته‌ات می‌رسی!

قدرت‌تان را حفظ کنید

با کودک نافرمان‌تان چگونه رفتار کنید

وقتی وارد بحث و جدالی با فرزندتان می‌شوید، تنها کاری که می‌کنید این است که قدرت بیشتری در این موقعیت به او می‌دهید. در واقع، فرزند شما اینگونه برداشت می‌کند که این قدرت را دارد که با شما در بیفتد، در نتیجه رفتارهایش ستیزه جویانه‌تر نیز خواهد شد.

این بار که کودک‌تان سعی کرد شما را وارد جنگ قدرت در مورد چیزی کند فقط بگویید: «اگر فلان کار را کردی، در مورد اتفاقی که افتاده صحبت خواهیم کرد، دیگر نمی‌خواهم در این مورد چیزی بشنوم!» و اتاق را ترک کنید. وقتی آن مکان را ترک می‌کنید، تمام قدرت را با خودتان از آنجا بیرون می‌برید. این را بدانید که هر چه بیشتر وارد بحث و مشاجره با فرزندتان شوید، اختیار و کنترل بیشتری به او می‌دهید.

فرصت تکرار اشتباهات را ندهید

اگر واقعا نمی‌خواهید رفتار‌های بد کودک‌تان جا بیفتد، باید محکم و قاطع باشید. اگر کودک‌تان به اندازه‌ای بزرگ شده که پیامد رفتار‌های بدش را بفهمد، پس نباید به او فرصت تکرار اشتباهاتش را بدهید، چون با این کار فقط ثابت می‌کنید که جدی نیستید و او می‌تواند چند بار دیگر هم رفتار نادرستش را تکرار کند، زیرا فهمیده که خود شما هم قوانینی که گذاشته‌اید را جدی نمی‌گیرید.

اگر در یک مهمانی، پسر شما مادر دوستش را «کوه چربی» خطاب کرد، قاطعانه بگویید: «تو می‌دانی که ما اینطور صحبت نمی‌کنیم. الان به خانه برمی‌گردیم تا تو بتوانی کمی در مورد حرفی که زده‌ای فکر کنی!» و بعد از عذرخواهی فرزندتان فورا آنجا را ترک کنید.

با فرزندتان وارد معامله نشوید و به او قول ندهید اگر رفتارش خوب و مناسب بود برایش بستنی می‌خرید. این نحوه‌ی رفتار، بدترین شیوه‌ای است که می‌توانید در پیش بگیرید. چون تنها اتفاقی که می‌افتد تقویت رفتار نادرست است که می‌تواند در آینده بدتر هم بشود، زیرا کودک سعی خواهد کرد امتحان کند که شما را تا کجا‌ها می‌تواند با خود بکشاند و دوباره وارد معامله‌ای شود و سود ببرد. پس پیش از اینکه در این شیوه غرق شوید، خودتان را نجات دهید!

همیشه رفتار‌های مثبت را ببینید و تقویت کنید

ریزترین رفتار‌های مثبت فرزندتان را نیز ببینید و تشویق کنید. تشویق کردن رفتار مثبت تاثیر بسیار بزرگی بر پرورش یک کودک مسئولیت پذیر دارد.

وقت‌های منظمی را برای گفتگو با فرزندتان تعیین کنید

با کودک نافرمان‌تان چگونه رفتار کنید

زمان‌هایی که شرایط نرمال و آرام است و هیچ جنگ و جدالی بین شما و فرزندتان در جریان نیست، کنار فرزندتان بنشینید و به او نشان دهید که وظیفه‌ی خود را به عنوان پدر یا مادر بسیار جدی می‌گیرید و قصدتان، محافظت از او و کمک به پرورش سالم اوست جوری که در آینده فردی مسئول، کارآمد، متکی به نفس و شاد و موفق باشد و بتواند از زندگی‌اش لذت ببرد.

به او یادآوری کنید که خانواده‌ی شما قوانین و ارزش‌هایی دارد که همه برای اینکه او آینده‌ای روشن داشته باشد لازم‌اند و قرار نیست کسی او را آزار بدهد تا وقتی بزرگ شد دچار اندوه و حسرت بشود. می‌توانید یک روز در هفته را برای یک گفتگوی صمیمی با فرزندتان مقرر کنید و به آن پایبند بمانید.

منبع: quickanddirtytips

اگر کودک بیش‌فعال دارید، بخوانید


برترین‌ها: بیشتر پدر و مادرها، والدین خوبی هستند. اما اگر دختر یا پسر شما اختلال بیش فعالی – کم توجهی یا ADHD دارد، شاید «خوب بودن» شما به عنوان پدر و مادر کافی نباشد. برای اینکه فرزند شما چه اکنون و چه در آینده، انسانی شاد و متعادل باشد و بتوانید محیطی امن و آرام در خانه برایش فراهم کنید، باید پدر و مادری «عالی» برای فرزند بیش فعال‌تان باشید.

از یک پدر و مادر خوب به یک پدر و مادر عالی برای یک فرزند بیش فعال شدن، ساده‌تر از آنچه تصور می‌کنید است. فقط کافیست اصلاحات کوچکی در شیوه‌های فرزند پروری‌تان و شیوه‌ی تعامل با فرزندتان انجام دهید و بدانید چه واکنشی به رفتار‌های او نشان دهید بهتر است.

اگر کودک بیش فعال دارید با ما همراه باشید.

بپذیرید که فرزند شما، مانند همه‌ی بچه‌های دیگر، بی‌عیب نیست

ADHD در میان کودکان شایع است، اما به سادگی قابل درک نیست. قبول اینکه فرزند شما شرایطی نامعمول دارد کار ساده‌ای نیست، اما کودکی که خشم و بدبینی پدر و مادرش را در مورد ویژگی‌هایش حس می‌کند، احتمالا نمی‌تواند اعتماد بنفس خوبی داشته باشد و به سمت انسانی شاد و قابل قبول بودن پیش برود.

یک کودک برای اینکه احساس کند مورد قبول است و حمایت می‌شود، باید احساس کند که والدینش به توانایی‌های او ایمان دارند. زمانی که پدر و مادر یاد می‌گیرند به ویژگی خاص فرزند بیش فعال‌شان به چشم یک فرصت و نعمت نگاه کنند، چیز‌هایی مانند انرژی فوق العاده، خلاقیت و مهارت‌های فردی به جریان می‌افتند و پدر و مادر می‌توانند استعداد‌های درخشان فرزند خود را ببینند.

در سرنوشت فرزند بیش فعال شما، چیز‌های شگفت انگیزی مقدر شده که برای آن‌هایی که آرام و معمولی‌اند وجود ندارد. انرژی زیاد فرزند شما می‌تواند حسادت برانگیز باشد و اشتیاق خستگی ناپذیر او برای زندگی و هر آنچه در آن است، نعمتی است که نصیب هر کسی نمی‌شود.

تمام تلاش خود را بکنید تا فرزندتان را بی‌قید و شرط دوست داشته باشید. با او جوری رفتار کنید که گویی همین الان انسانی است که دوست دارید باشد. این رفتار شما به او کمک می‌کند همان انسان مورد نظرتان بشود.

همه‌ی خبر‌های بد و گله و شکایت‌ها در مورد فرزند بیش فعال‌تان را باور نکنید

اصلا خوشایند نیست که از معلم‌ها و مربی‌های مدرسه‌ی فرزندتان بشنوید که او «کُند ذهن» یا «بی‌انظباط» است و حال‌تان با شنیدن در مورد رفتار‌های بد فرزندتان قطعا خوب نخواهد شد.

اما اجازه ندهید قضاوت‌های منفی و نظرات نامطلوب دیگران، مانع این شود که از تلاش‌های‌تان برای تامین هر آنچه فرزندتان برای آموزش و تحصیل نیاز دارد کوتاهی کنید. بچه‌هایی که اختلال بیش فعالی – کم توجهی دارند نیز می‌توانند مانند سایر بچه‌ها موفق شوند، اما به این شرط که کمک مورد نیازشان را دریافت کنند.

درست است که ذهن فرزند شما جور متفاوتی کار می‌کند، اما بدون تردید توانایی یاد گرفتن و موفق شدن را درست مانند هر بچه‌ی دیگری دارد.

این طور در نظر بگیرید: اگر فرزند شما مبتلا به دیابت بود یا آسم داشت، آیا باز هم لحظه‌ای در انجام هر کاری که به نفع اوست تردید می‌کردید؟ درست همان طور که یک فرد مبتلا به دیابت به انسولین و فرد دچار آسم به تنفس نیاز دارد، کودک دچار ADHD نیز نیاز به تنظیماتی در محیط آموزشی‌اش دارد.

فرزند شما مغز شگفت انگیزی دارد، او انسانی با هوش سرشار و ایده‌هایی بزرگ است که غیرمنصفانه ممکن است در مدرسه یا جامعه به او برچسب «ناتوان در موفقیت» بزنند.

اما اگر شما به عنوان پدر و مادر باور داشته باشید که او توانمندی‌های زیادی دارد، با امید و اطمینان، شرایط لازم را برایش فراهم می‌کنید تا از تمام استعداد‌هایش بهره بگیرد و به شیوه‌های مثبتی خودش را به چالش بکشد تا تجربه کسب کند و از زندگی درس بگیرد.

اهمیت و تاثیر دارو‌های ADHD را بزرگنمایی نکنید

بدون تردید برای خیلی از بچه‌هایی که دچار اختلال بیش‌فعالی – کم توجهی هستند، داروی مناسب ADHD می‌تواند تفاوت بزرگی در بهبود رفتار‌های بد ایجاد کند.

اما در هیچ شرایطی دارو درمانی، تنها وسیله‌ی ایجاد این تفاوت نیست. یادتان باشد در مورد مصرف دارو با فرزندتان جوری حرف نزنید که گویی رفتار‌های خوبی که انجام می‌دهد به خاطر دارو‌هایی است که مصرف می‌کند، نه تلاش‌های خودش برای بهبود رفتارهایش.

اگر دیدید کودک شما کار نادرستی را انجام می‌دهد که چند بار او را منع کرده‌اید، لطفا جلوی خود را بگیرید و نگویید: «باز هم فراموش کرده‌ای صبح داروهایت را بخوری؟!». ضمنا هرگز و تحت هیچ شرایطی فرزندتان را تهدید نکنید که بابت رفتار بدش، مقدار داروهایش را بیشتر خواهید کرد.

جملاتی اینچنینی این پیام را به فرزندتان انتقال می‌دهند که رفتار‌های او تنها با عوامل بیرونی قابل کنترل‌اند. این وظیفه‌ی شما به عنوان پدر و مادر است که این پیام روشن و واضح را به فرزندتان برسانید که، هر چند داور به بهبود مهارت‌هایی که هم اکنون دارد کمک خواهد کرد، اما قرار نیست جادو کند و تمام مشکلاتش را حل کند.‌

می‌توانید به فرزندتان بگویید که دارو‌هایی که مصرف می‌کند مانند عینک هستند. عینک، بینایی را که فرد هم اکنون دارد، بهتر می‌کند. کودک شما باید به این باور برسد که خود کنترلی، بزرگ‌ترین مهارت اوست و فرقی نمی‌کند چه محدودیت‌هایی دارد.

اگر کودک بیش فعال دارید با ما همراه باشید.

فرق بین تربیت و تنبیه را خوب بدانید

چند بار پیش دوستان و اقوام و حتی مشاور فرزندتان گله و شکایت کرده‌اید که: «داد و بیداد می‌کنم، نصیحت می‌کنم، تهدید می‌کنم، فرصت می‌دهم، اسباب بازی‌هایش را از او می‌گیرم، تفریح را کنسل می‌کنم، رشوه می‌دهم، خواهش و التماس می‌کنم و حتی تنبیه بدنی می‌کنم، اما هیچکدام فایده‌ای ندارد!». هر کودکی که در معرض ابزار‌های تربیتی جورواجور و متفاوت قرار بگیرد، گیج خواهد شد.

خیلی از پدر و مادر‌ها به طور مداوم از عبارت‌های «تنبیه» و «تربیت» به جای هم استفاده می‌کنند. اما واقعیت این است که تربیت و تنبیه، بسیار با هم متفاوت‌اند.

تربیت، چیزی است که به کودک یاد می‌دهد چگونه رفتار کند و شامل توضیح و شفاف سازی رفتار‌های بد و هدایت به سمت رفتار‌های قابل قبول‌تر می‌شود و ضمنا هر بار که کودک رفتار خوبی انجام می‌دهد، بازخورد مثبتی از جانب شما می‌بیند. اما تنبیه، چیزی است که از ترس و تهدید و خجالت برای وادار کردن کودک به انجام رفتاری خاص استفاده می‌کند.

مطمئنا تنبیه نیز جایگاه خودش را دارد، اما هرگز نباید شامل بدرفتاری فیزیکی یا کلامی شود. تنبیه فقط باید به عنوان آخرین راه حل استفاده شود. مثلا اگر کودک شما با وجود اینکه بار‌ها به او گفته‌اید نباید دُم گربه را بکِشد به این کارش ادامه می‌دهد، باید تنبیه شود.

اغلب، بهترین راه اعمال قوانین انظباطی برای کودک ADHD این است که برنامه‌ی ساده‌ای از اصلاحات رفتاری برایش تنظیم کنید که: متناسب با سن او باشد، قابل انجام باشد و سپس هر دست آورد کوچکی طبق سیستم پاداش دهی، تشویق شود تا این رفتار خوب تبدیل به عادت شود.

با پاداش دهی رفتار‌های مثبت کودک (به جای تنبیه رفتار‌های منفی)، شما به فرزندتان کمک می‌کنید احساس موفقیت کند و انگیزه اش برای انجام کار‌های درست بیشتر شود.

هرگز کودک را به خاطر رفتاری که قادر به کنترل آن نیست تنبیه نکنید

فرض کنید به فرزند ده ساله‌تان می‌گویید تختخوابش را مرتب کند؛ و چند دقیقه بعد او را در حالی می‌بینید که روی تختخواب نامرتبش دراز کشیده و با کارت‌هایش بازی می‌کند. چه باید بکنید؟ باید تندی کنید و کارت‌هایش را از او بگیرید و دستور بدهید همین حالا تختش را مرتب کند؟

مطمئنا این رویکرد، بهترین نیست. در خیلی از موارد، کودک ADHD از شما اطاعت نمی‌کند نه به این دلیل که نافرمان است، بلکه فقط به این علت که در آن ِ واحد، حواسش پرت می‌شود. حواس پرتی، یکی از علائم شایع اختلال بیش فعالی – کم توجهی بوده و چیزی است که کودک قادر به کنترل آن نیست.

وقتی شما مکررا کودکی را بابت رفتاری که قادر به کنترلش نیست تنبیه می‌کنید، او را مستعد شکست و عدم موفقیت می‌کنید. در نهایت، تمایل و گرایش درونی او برای راضی و خشنود کردن شما از بین می‌رود، چون با خودش فکر می‌کند: «چرا باید به خود زحمت بدهم؟ نتیجه همیشه همین خواهد بود!». در نتیجه رابطه‌ی والد و فرزند به شدت آسیب خواهد دید.

بهترین راهکار در چنین موقعیت‌هایی این است که خیلی ساده، به فرزندتان «یادآوری» کنید که کاری که از او خواسته‌اید را انجام دهد. تنبیه زمانی لازم و منطقی است که فرزندتان آشکارا و به دفعات نافرمانی کند، مثلا از مرتب کردن تختخوابش سر باز بزند و اعلام کند که این کار را نخواهد کرد.

دیگران را بابت مشکلاتی که فرزندتان دارد سرزنش نکنید و مقصر ندانید

آیا از آن دست پدر و مادر‌هایی هستید که هر کسی را مقصر می‌دانید غیر از فرزندتان؟ مثلا می‌گویید: «راننده‌ی سرویس مدرسه اصلا نمی‌تواند بچه‌ها را در اتوبوس کنترل کند!»، یا «اگر معلم دخترم بلد بود چطور با بچه‌ها رفتار کند، دختر من در مدرسه اینقدر مشکل نداشت!».

دیگران می‌توانند با مشکلات فرزند شما مرتبط باشند، اما اگر سعی کنید تقصیر را گردن دیگران بیندازید، کودک‌تان را تشویق می‌کنید به رفتار‌های نادرستش به راحتی ادامه بدهد. وقتی شما می‌توانید تقصیر‌ها را گردن دیگران بیندازید، چرا فرزند شما باید مسئولیت اشتباهاتش را به گردن بگیرد؟

اگر کودک بیش فعال دارید با ما همراه باشید.

یادتان باشد که «بچه‌ی بد» نداریم؛ بلکه «رفتار بد» داریم

بچه‌هایی که مدام چیز‌های بدی درباره‌ی خودشان می‌شنوند، بالاخره این چیز‌ها را باور می‌کنند. فرقی نمی‌کند رفتار فرزند شما تا چه اندازه خسته کننده و ناراحت کننده است، هرگز او را «تنبل»، «خنگ»، «عصبی»، «خیالاتی» و یا هر چیز دیگری که آزاردهنده است خطاب نکنید.

هر وقت قرار است جملات سرزنش آمیز به زبان بیاورید جلوی خودتان را بگیرید و مثلا نگویید: «تو چت شده؟ چرا همیشه اتاقت را بهم می‌ریزی؟ هزار بار به تو گفته‌ام وسایلت را مرتب کن و تو انگار هرگز نمی‌شنوی!».

فراموش نکنید که فرزند شما بچه‌ی بدی نیست، بلکه این رفتار‌های بد او هستند که شما را ناراحت می‌کنند. وقتی شما مشکلات مربوط به اختلال فرزندتان را به شخصیت او ربط می‌دهید، عزت نفس او افت می‌کند. اما وقتی برای حل مشکلات رفتاری کودک‌تان با او همراهی می‌کنید، فضایی ایجاد می‌نمایید که فرزند شما احساس می‌کند دوستش دارید و با وجود ایراد‌هایی که دارد از او حمایت می‌کنید.

این بار که فرزندتان اتاقش را بهم ریخت به او بگویید: «ما مشکلی داریم و من برای حل آن به کمک تو نیاز دارم». به او بگویید شب‌ها به سختی می‌توانید وارد اتاقش شوید و به او سر بزنید، چون می‌ترسید مبادا پای‌تان را روی اسباب بازی‌های کف اتاق بگذارید، یا اینکه غذای باقیمانده در اتاقش، حشرات را به آنجام می‌کشاند. از او نظر بخواهید. هر چه بیشتر فرزندتان را در پیدا کردن راه حل شریک کنید، نتیجه بهتر خواهد بود.

فورا «نه» نگویید

همه‌ی بچه‌ها باید گاهی «نه» بشنوند تا از انجام کاری خطرناک یا نادرست منع شوند. اما خیلی از پدر و مادرها، بدون در نظر گرفتن اینکه شاید «بله» گفتن واقعا ضرری نداشته باشد، ناخودآگاه «نه» می‌گویند. ضمنا بچه‌ای که مدام «نه» می‌شنود، تمایل به مخالفت کردن و طغیان پیدا می‌کند، مخصوصا اگر خواسته‌هایش چندان هم نابجا نباشند.

چرا پدر و مادر‌ها خیلی زود «نه» می‌گویند؟ اغلب به دلیل ترس است (مثلا: نه! تو نمی‌توانی تنها به مدرسه بروی)، یا نگرانی (نه! تو نمی‌توانی شب منزل دوستت بمانی تا زمانی که من با والدینش آشنا شوم)، و یا به خاطر تمایل به کنترل (نه! تو نمی‌توانی قبل از شام اسنک بخوری). اما والدین باهوش می‌دانند که چه زمانی «نه» بگویند و چه زمانی بهتر است یک نفس عمیق بکشند و با فرزندشان موافقت کنند.

در خیلی از موارد، یک تغییر کوچک در نحوه‌ی استفاده از «بله» و «خیر» در برابر فرزندتان می‌تواند تفاوت زیادی میان یک تعامل خوشایند و یک مقابله‌ی ناخوشایند ایجاد کند. فرض کنید فرزند شما دوست دارد بیرون برود و بازی کند، اما شما می‌خواهید در خانه بماند و تکالیفش را انجام بدهد.

به جای اینکه به طور اتومات «نه» بگویید، از او بخواهید کمک‌تان کند تا یک راه حل خیلی خوب پیدا کنید. بدین ترتیب فرزند شما احساس می‌کند دست کم تا حدی بر شرایط خود کنترل دارد و شما سعی دارید با خواسته‌هایش موافقت کنید. شما نیز کمتر احساس خستگی و کلافگی می‌کنید و رابطه والد و فرزندی‌تان دوستانه‌تر می‌شود.

به رفتار‌های مثبت فرزندتان بیشتر توجه کنید

خیلی از پدر و مادر‌ها در نبرد برای رفع مشکلات رفتاری فرزندان خود، رفتار‌های مثبت بچه‌ها را نادیده می‌گیرند. در نتیجه جو حاکم بر خانه، بیشتر منفی خواهد بود تا مثبت و همین باعث می‌شود تمام جنبه‌های زندگی کودک تحت تاثیر قرار بگیرد.

تمرین کنید تا خوبی‌های فرزندتان را نیز ببینید و هر وقت کار خوبی می‌کند یا به خوبی از پس وظیفه‌اش برمی‌آید، همان لحظه تحسین و تشویقش کنید. وقتی شما رفتار‌های تحسین برانگیز فرزندتان را می‌بینید و تشویق می‌کنید، چیزی که می‌خواهید را به او نشان می‌دهید، نه چیزی را که نمی‌خواهید.

تحقیقات نشان می‌دهد، اگر به ازای هر یک نظر انتقاد آمیز، سه نظر مثبت ارائه دهید، منجر به بهترین نتایج از جهت ترویج رفتار مثبت، ایجاد انعطاف پذیری، و حفظ روابط خوب والد و فرزندی خواهد شد.

ضمنا فراموش نکنید که برخی از مشکلات رفتاری که بچه‌های ADHD دچارش هستند ممکن است در تمام بچه‌ها در این سنین دیده شود. پس سعی کنید اطلاعات و دانش خود را در این زمینه با مطالعه‌ی منابع معتبر بالا ببرید.

شادی و خنده را سنگ بنای زندگی خانوادگی‌تان کنید، با بچه‌ها خوش بگذرانید، با آن‌ها بازی کنید، با هم به پیک نیک بروید و از موزه‌ها دیدن کنید. بله، مطمئنا زندگی با کودک ADHD می‌تواند چالش برانگیز باشد، اما پدر و مادری که قادرند یک ارتباط واقعی با فرزند خود برقرار کنند، لذت زیادی از این نعمت ارزشمند می‌برند.

اگر کودک بیش فعال دارید با ما همراه باشید.

یاد بگیرید که برای موقعیت‌های خاص از قبل آماده باشید

کسانی که فرزند ADHD دارند می‌دانند که مهمانی‌های پُر از استرس یعنی چه. شما نمی‌توانید همیشه تصمیم بگیرید که مهمانی نروید تا از دردسر‌های احتمالی پیشگیری کنید.

خیلی از پدر و مادر‌ها زمان زیادی را صرف واکنش نشان دادن می‌کنند، در حالی که در عوض باید برای پیش بینی کردن و از قبل برنامه چیدن وقت صرف کنند. مثلا قبل از رفتن به مهمانی یا فروشگاه، در مورد رفتار‌هایی که انتظار دارید و مشکلات احتمالی با فرزندتان حرف بزنید.

ضمنا همیشه از قبل، جهت موقعیت‌هایی که ممکن است در مهمانی یا هر جای دیگری روی بدهد برنامه و راه حل داشته باشید. مثلا پنج دقیقه از جمع فاصله بگیرید و با فرزندتان به گوشه‌ای خلوت بروید و در مورد مسئله‌ای که پیش آمده حرف بزنید و حتما با یک راه حل به جمع برگردید. گاهی شاید واقعا مجبور شوید جمعی یا مکانی را زودتر ترک کنید.

هر کاری که می‌کنید، باید پیوسته باشد. همه‌ی بچه‌ها به پیوسته و همیشگی بودن قوانین و اصول نیاز دارند، اما بچه‌های ADHD بیشتر و جدی‌تر به تداوم اصول نیاز دارند. یک تغییر ناگهانی یا لحظه آخری در برنامه و یا یک اختلال در روتین خانوادگی می‌تواند اثرات مخربی بر کودک بیش فعال بگذارد. پس بهتر است روتین‌ها و برنامه‌هایی تعیین کنید و همه‌ی شما با بیشترین حد توان و امکان خود به آن‌ها پایبند بمانید.

فضای خانه را جوی بچینید که فرزندتان تشویق به نظم و مسئولیت پذیری شود. سعی کنید وسایل فرزندتان در دسترس او باشد و هر چیزی سر جای خودش قرار بگیرد تا هم دچار آشفتگی نشود و به نظم عادت کند و هم برای برداشتن وسایل خودش به دردسر نیفتد.

شما و همسرتان باید با هم همسو باشید و در مورد مسائل تربیتی و قوانین خانه کاملا با هم توافق داشته باشید. والدینی که رویکرد‌های اساسی‌شان با هم جور نیست، برای فرزند ADHD خود تناقض و مشکلات بیشتری ایجاد می‌کنند. مداخلات رفتاری برای بچه‌های ADHD موفق نخواهد بود مگر اینکه به طور پیوسته و همیشگی به کار برده شود.

وقتی پدر و مادر به عنوان یک واحد عمل می‌کنند، بچه‌ها دقیقا می‌دانند چه باید بکنند. محیط خانه هر چقدر قابل پیش بینی‌تر و آرام‌تر باشد، تمام خانواده شادتر خواهند بود.

الگوی خوبی باشید

پدر و مادر، با نفوذترین الگوی یک کودک‌اند، بنابراین با دقت به رفتارهای‌تان فکر کنید. اگر نمی‌توانید خودتان را کنترل کنید، چطور انتظار دارید کودک شما خود کنترلی را تمرین کند؟

داد زدن، یک نمونه‌ی بسیار بد و غلط از نحوه‌ی واکنش به هیجانات است. والدین معمولا تصور می‌کنند هر چه بیشتر داد و فریاد بزنند و صدای‌شان بلندتر باشد، تاثیر بیشتری بر بچه‌ها می‌گذارند، اما این طور نیست. تنها چیزی که فرزند شما از داد و بیدادهای‌تان دریافت می‌کند، خشم شماست.

این کاملا طبیعی است که گاهی از دست کودک‌تان عصبانی شوید، اما این طبیعی و پسندیده نیست که مدام سرش داد بزنید. حتما پیش آمده که از دست دوستان یا همکاران‌تان عصبانی شوید، در این مواقع چگونه خشم خود را کنترل کرده‌اید؟ پس اگر لازم باشد قادر به کنترل خشم خود هستید!

این بار که فرزندتان کاری کرد که خون‌تان به جوش آمد، اتاق را ترک کنید، چند نفس عمیق بکشید یا کاری انجام دهید که آرام‌تان کند. وقتی شما تکنیک‌های خود کنترلی و آرام کردن خشم‌تان را به کار می‌برید، به فرزندتان یاد می‌دهید کنترل و مدیریت هیجاناتش چقدر اهمیت دارد. اگر نتوانستید خونسردی‌تان را حفظ کنید و حرکت نادرستی انجام دادید، در عذرخواهی کردن از فرزندتان تردید نکنید.

منبع: additudemag

آتلیه عکاسی کودک در کرج


برترین‌ها: دوران کودکی یکی از شیرین‌ترین دوران زندگی هر انسانی است. امروزه اکثر والدین سعی می‌کنند تا به بهانه‌های مختلف کودک دلبند خود را به آتلیه ببرند و خاطرات و لحظات شیرینی را ثبت کنند.

ثبت لحظات کودکی که توسط والدین انجام می‌پذیرد ضمن خاطره سازی برای کودک راه انتقال احساسات آن‌ها و مهر تاییدی بر توجه و محبت آن‌ها نسبت به کودک است. عکاسی و فیلمبرداری رایج‌ترین و بهترین روش ثبت این لحظات هستند.

سال‌ها بعد که کودکتان به این عکس‌ها نگاه می‌کند و حتی این عکس‌ها را به فرزندانش نشان می‌دهد خاطرات شیرین کودکی برایش زنده شده و عشق پدرومادرش را به خود را با تمام وجود احساس می‌کند.

آتلیه عکاسی کودک در کرج

انواع عکاسی کودک

امروزه عکاسی کودک یکی از انواع عکاسی محسوب می‌شود که معمولا بر اساس سن کودک طبقه بندی می‌شود.

  • عکاسی از نوزاد
  • عکاسی از کودکان نوپا
  • عکاسی از خردسالان
  • عکاسی از کودکان سن دبستان

آتلیه عکاسی کودک در کرج

عکاسی کودک در چه مکان‌هایی انجام می‌گیرد؟

  • آتلیه
  • منزل
  • فضای باز
  • مدرسه و مهدکودک
  • مهمانی‌ها

عکاسی کودک نسبت به عکاسی بزرگسال سخت‌تر و نیازمند صبر و حوصله‌‍‌ی بیشتر است.

یک عکاس کودک خوب باید روحیات و خلق‌وخوی کودک را بشناسد و هنگام عکاسی آن‌ها را در نظر بگیرد. عکاس می‌تواند با صحبت با والدین کودک از روحیات او باخبر شود.

عکاس نباید کودک را خیلی خسته کند. امرونهی کردن و تغییر‌های بیش از حد موقعیت کودک، او را خسته و کلافه می‌کند و طبیعتا خروجی عکس هم خوب نخواهد بود.

یکی از بهترین حالات برای عکاسی از کودک، عکاسی از صورت می‌باشد چرا که عکاسی به این روش چهره معصوم کودک را بیشتر نمایش می‌دهد و کودک را زیباتر نشان می‌دهد.

آتلیه عکاسی کودک در کرج

عکاس خوب معمولا برای عکاسی از کودک به طور مرتب و پشت سر هم عکس می‌گیرد تا از هر ۲۰ عکس گرفته شده از کودک یکی از آن‌ها عالی باشد.

یکی از دلایلی که والدین را برای عکاسی از کودکشان به آتلیه‌ها می‌کشاند، مناسبت‌ها و تم‌های خاص عکاسی است مثلا عکاسی با لباس و تم یلدایی در شب یلدا یا عید نوروز و …. یک آتلیه‌ی خوب باید فضا‌های متنوع و مناسب با تم‌های مختلف را داشته باشد تا برای این نوع عکاسی‌ها از آن‌ها بهره ببرد.

عکس‌های طبیعی همیشه جلوه‌ی بهتری دارند. یک عکاس خوب برای عکاسی از کودک باید طبیعی‌ترین حالت کودک را ثبت کند. یکی از راه‌های جذاب شدن عکس کودک عکس گرفتن از کودکان در حالت‌های کثیف و یا به زبان ساده‌تر حالت‌های شلخته است. کودکانی که در حال غذا خوردن و یا گل بازی کردن و یا نقاشی با رنگ‌های مایع و البته ایمن هستند عکس‌ها را بسیار جالب و جذاب می‌کند.

آتلیه عکاسی کودک در کرج

گرفتن عکس سیاه‌وسفید یکی دیگر از ترفند‌های خوب برای عکاسی کودک است. این دسته از عکس‌‎های کلاسیک علاوه بر این که همیشگی و کهنه نشدنی هستند معصومیت چهره کودک را بیشتر نمایان می‌کنند.

عکاسی از کودکان در حالت خواب یکی از زیباترین حالت‌ها برای عکاسی است.

آتلیه عکاسی کودک در کرج

در این قسمت به معرفی تعدادی از آتلیه‌های عکاسی کودک کرج می‌پردازیم:

آتلیه کودک حس

آتلیه کودک حس جزو آتلیه‌های کودک کرج در محدوده گوهردشت است. خدمات آتلیه کودک حس عکاسی نوزاد، عکاسی کودک و عکاسی بارداری است. اگر به دنبال آتلیه نوزاد در کرج یا آتلیه کودک و آتلیه بارداری در محدوده گوهردشت هستید می‌توانید به آتلیه کودک حس مراجعه کنید.

استودیو کودک فام

آتلیه تخصصی کودک فام یکی از بهترین آتلیه‌های کرج در محدوده گوهردشت است. آتلیه تخصصی کودک فام با تخصص‌های عکاسی از نوزاد و بارداری و همچنین کادر مجرب خانم، در کنار شماست. اگر نیازمند به آتلیه کودک در کرج یا آتلیه عکاسی نوزاد و بارداری در گوهردشت هستید میتوانید به آتلیه کودک فام مراجعه کنید.

آتلیه عکس مثبت

آتلیه عکس مثبت جزو آتلیه‌های کودک و بارداری در کرج است. خدمات آتلیه عکس مثبت عکاسی کودک و عکاسی بارداری و نوزاد است. اگر به دنبال آتلیه کودک در کرج یا آتلیه عکاسی نوزاد و بارداری در کرج هستید میتوانید به آتلیه عکس مثبت مراجعه کنید.

منابع: radiokodak ،atelieha

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک


برترین‌ها: خرید کردن یکی از لذت‌بخش‌ترین کارهاست. این را پژوهشگران ثابت کرده‌اند که می‌گویند برای رها شدن از احساس پوچی و افسردگی می‌توانید دست به دامان مراکز خرید شوید. اما گروه دیگری از پ‍ژوهشگران هم معتقدند خرید کردن به خودی خود می‌تواند شما را مضطرب و حتی افسرده کند. آن‌ها می‌گویند قرار داشتن در معرض انتخاب‌های زیاد ممکن است شما را کلافه کند و آخر هم با حالی پریشان دست خالی به خانه برتان گرداند.

حالا تصور کنید پای خرید برای کسی به میان بیاید که خودش هنوز به دنیا نیامده است. وقتی قرار است برای جنینی که هنوز در رحم‌تان چرخ می‌زند خرید کنید و بدون آنکه او را دیده باشید، نیاز‌ها و راحتی‌اش را در نظر بگیرید، کار از آنچه محققان تصور می‌کنند هم سخت‌تر می‌شود. به همین دلیل است که در این مطلب می‌خواهیم همه‌چیز را در مورد تهیه صندلی اتومبیل و کالسکه کودک با شما در میان بگذاریم و این خرید دشوار را برای‌تان آسان‌تر کنیم.

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک

به دردم می‌خوره؟

چه خودتان صاحب اتومبیل باشید و چه نه، باید قبل از اینکه فرزندتان به دنیا بیاید، صندلی ماشین را بخرید. حتی برای رساندن فرزند تازه متولد شده‌تان از بیمارستان به خانه به صندلی ماشین نیاز خواهید داشت. پس اگر بودجه‌تان محدود است، خرج‌های غیرضروری دیگر را فاکتور بگیرید، اما از خرید این صندلی صرف‌نظر نکنید.

اینترنتی بخرم؟

درست است که در ماه‌های آخر بارداری که حسابی سنگین شده‌اید خرید رفتن برای‌تان سخت است، اما نمی‌توانید به این بهانه خرید صندلی را به دیگران واگذار کنید یا آن را اینترنتی سفارش دهید. هر صندلی ماشینی در هر اتومبیلی به خوبی نصب نمی‌شود. پس اگر صاحب ماشین هستید، قبل از خریدن صندلی حتما آن را در خودروی خود امتحان کنید و در غیر این صورت، خودرو‌هایی که بیشتر ممکن است با آن‌ها تردد کنید را به‌عنوان پیش‌فرض در نظر بگیرید. البته دیدن علامت «universal» روی جعبه صندلی به شما می‌گوید برای همه خودرو‌ها مناسب است.

دست دوم بخرم؟

این روز‌ها بازار لوازم دست دوم سیسمونی در سایت‌ها داغ است. شاید برای صرفه‌جویی بتوانید بسیاری از لوازم مربوط به کودک‌تان از قبیل کمد و … را دست دوم بخرید، اما از قرض گرفتن صندلی ماشین یا دست دوم خریدن آن پرهیز کنید. شما باید مطمئن باشید این صندلی سالم بوده و هیچ آسیبی ندیده است و البته هنگام تهیه آن به سال ساختش هم توجه کنید. صندلی‌ای که بیشتر از ۶ سال از زمان تولیدش گذشته باشد، ممکن است دچار فرسودگی شده باشد و در زمان خطر از پس محافظت از فرزندتان برنیاید.

چطور نصبش کنم؟

در دفترچه راهنمای داخل جعبه همه نکات لازم برای قرار دادن درست صندلی آورده شده و فروشنده هم می‌تواند در این زمینه شما را راهنمایی کند. بعد از تهیه صندلی اتومبیل، از درست نصب شدن آن مطمئن شوید. صندلی ماشین کودک‌تان نباید بیشتر از یکی، دو سانت سرجایش لق بزند. گذشته از این، کمربند اتومبیل شما باید کاملا صندلی را در خود بگیرد و نباید بعد از بستن کمربند در جایش تکان بخورد. البته صندلی ماشینی که می‌خرید باید به کمربند نرمی که بدن کودک‌تان را آزار ندهد، مجهز باشد.

کریر بخرم یا صندلی ماشین؟

بسیاری از والدین ترجیح می‌دهند به جای خرید دو وسیله از کریری که روی پایه صندلی ماشین نصب می‌شود، استفاده کنند. این کریر‌ها را می‌توان با خروج از اتومبیل از روی پایه برداشت و به عنوان ابزار حمل کودک از آن‌ها استفاده کرد. اگر سراغ چنین صندلی اتومبیلی می‌روید تا زمانی که وزن فرزندتان از ۱۰ کیلوگرم بیشتر نشده، می‌توانید از این وسیله استفاده کنید. گرچه با سنگین‌تر شدن فرزندتان مجبور به پرداخت هزینه دیگری برای تهیه صندلی بزرگ‌تر می‌شوید، اما این کریر‌های قابل نصب روی پایه بهتر می‌توانند نوزاد چند روزه شما را در خود جا دهند و تا حدود یک سال و نیمگی هم قابل استفاده هستند.

صندلی را جلو بگذارم یا عقب؟

بهتر است صندلی کودک‌تان را درست وسط صندلی‌های عقب اتومبیل بگذارید و تنها در صورتی که خودروی شما به ایربگ مجهز نباشد قرار دادنش روی صندلی جلو هم ایرادی ندارد و به شما کمک می‌کند که مدام چشم‌تان به فرزندتان باشد. بله، درست خوانده‌اید! کیسه هوای اتومبیل گرچه از جان بزرگ‌تر‌ها محافظت می‌کند، اما می‌تواند در صورت باز شدن به خفگی نوزادان منجر شود.

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک

تا چه سنی؟ تا چه وزنی؟

قرار نیست هر سال صندلی ماشین فرزندتان را عوض کنید، اما نمی‌توانید در تمام سه، چهار سالی که از آن استفاده می‌کند، به خریدن یک صندلی اتومبیل اکتفا کنید.

برای روز‌های اول

بسته به نوع صندلی که انتخاب می‌کنید کودک‌تان تا قد و وزن خاصی توانایی استفاده از آن را خواهد داشت. صندلی‌هایی که به گروه +۰ تعلق دارند معمولا تا رسیدن فرزندتان به ۱۳ کیلو وزن می‌توانند از او مراقبت کنند. پیش از ۹ ماهگی مهم‌ترین نکته‌ای که در انتخاب صندلی باید به آن توجه کنید، محافظت از سر و گردن کودک است پس تصور نکنید با خرید یک صندلی بزرگ که نوزادتان در آن وول می‌خورد، عاقبت‌اندیشی کرده‌اید. فرزند شما قرار نیست همیشه زیر ۱۰ کیلو بماند و با سنگین‌تر شدنش، شما باید به طور کامل قید کریر را بزنید و برای تهیه گزینه‌ای دیگر هزینه کنید.

این صندلی‌های به قول جوان‌ها شاسی‌بلند ارتفاع فرزندتان را بالا می‌آورند و به فرزندتان اجازه دیدن نمای بیرون از ماشین را می‌دهند؛ این صندلی‌ها که زاویه‌شان هم قابل تنظیم است، بسته به نوع‌شان و اطلاعاتی که روی بسته‌شان نوشته شده، فرزند ۰۲ کیلویی شما را در خود جای می‌دهند، اما برای نوزادان تازه متولد شده، چندان امن به نظر نمی‌رسند.

برای سال‌های آخر

اگر می‌خواهید فرزندتان راحت‌تر باشد، بعد از گذشتن وزنش از ۹ کیلوگرم می‌توانید سراغ صندلی‌های گروه ۱+ بروید. توصیه می‌کنیم تا زمانی که نزدیک به پنج سانتی‌متر از بالای سر فرزندتان روی صندلی خالی است از آن استفاده کنید و با کمتر شدن این فاصله به فکر تعویض صندلی بیفتید. بعید است کودک ۱۰ کیلویی‌تان در همان کریری که روی پایه صندلی اتومبیل قرار گرفته احساس راحتی کند و اگر تا آن زمان یکی از صندلی‌های بلند مخصوص اتومبیل را تهیه نکرده باشید، احتمالا باید برای خریدنش دست به کار شوید. اگر صندلی کودک‌تان آفتابگیر دارد، یک راه دیگر اندازه‌گیری این است که تا زمانی که گوش فرزندتان پایین‌تر از لبه بالایی صندلی قرار می‌گیرد، از آن استفاده کنید.

کی بخرم؟

قانون کلی وجود ندارد. اگر زیاد اهل بیرون رفتن نیستید و پیاده تردد نمی‌کنید، یک سبد یا ساک حمل کودک هم در ماه‌های اول کارتان را راه می‌اندازد؛ چند ماه بعد هم می‌توانید از آغوشی برای همراه کردن فرزندتان با خود کمک بگیرید و خرید کالسکه را به بعد از ۶ ماهگی موکول کنید. مثل بسیاری از تجهیزات حمل و نقل دیگر، توجه به سن نوزاد شما می‌تواند در انتخاب کالسکه بهتر یاری‌تان دهد. اگر برای فرزند تازه متولد شده‌تان کالسکه می‌خرید، به قابلیت کالسکه در تنظیم زاویه دقت کنید. در ماه‌های اولیه نشستن برای نوزادتان سخت و حتی آزاردهنده خواهد بود پس چاره‌ای جز انتخاب کالسکه‌ای که ۱۸۰ درجه تخت شود، نخواهید داشت. کالسکه‌هایی که صندلی‌شان تا این اندازه می‌خوابد یا اینکه کریر روی‌شان نصب می‌شود، بهترین انتخاب برای شروع روز‌های مادری‌تان است.

ست بخرم؟

اگر فرزندتان همیشه همراه خودتان است، چاره‌ای جز انتخاب یک ست سبک ندارید چراکه گذشته از کالسکه و کریر باید ساک و لوازم کودک را هم با خود ببرید. شاید یک کالسکه کومبوی سبک که کریر یا ساک بچه روی آن نصب می‌شود و ساک کودک هم در آن جا می‌گیرد بتواند به شما کمک کند.

عصایی بخرم یا بزرگ؟

به ظرافت کالسکه‌های عصایی نگاه نکنید؛ آن‌ها به اندازه کافی محکم هستند. این کالسکه‌ها به راحتی جمع و کوچک می‌شوند و حتی در هواپیما هم می‌توانید آن‌ها را با خود ببرید. اگر راهی طولانی را می‌خواهید با کالسکه همراه شوید، عصایی‌ها به‌دلیل سبک بودن‌شان بهترین انتخاب برای شماست.

آلومینیومی یا آهنی؟

انتخاب کالسکه مناسب به قیمت آن بستگی ندارد بلکه به استفاده‌ای که شما از آن می‌کنید، ارتباط دارد. اگر شما تنها قرار است چند ساعت در هفته از کالسکه در پیاده‌روی هموار استفاده کنید، قطعا نیازی به خریدن یک مدل گران‌قیمت ندارید. کالسکه‌های گران ظاهری زیبا‌تر دارند، از آلومینیوم سبک‌تری ساخته شده‌اند و به همین دلیل مقاومت بالاتری دارند. عمر چرخ‌ها و ترمز این کالسکه‌های مرغوب بیشتر است، اما خودتان قضاوت کنید که بر اساس میزان و نوع استفاده‌تان به کدام‌یک از این برتری‌ها نیاز دارید.

ارتفاعش چقدر باشد؟

کالسکه‌ای که ارتفاع دسته آن قابل تنظیم است را انتخاب کنید تا شما و همسرتان که قدی متفاوت دارید به راحتی قادر به راندن آن باشید، اما اگر قرار است تنها یکی از شما از آن استفاده کنید، یک کالسکه با دسته‌های ثابت هم می‌تواند برای‌تان کافی باشد.

کالسکه مارک‌دار بخرم؟

نمی‌خواهیم شما را به خرید کالسکه‌ای از برند‌های گران‌قیمت ترغیب کنیم، اما باید سراغ کمپانی‌هایی بروید که در ایران خدمات پس از فروش ارائه می‌دهند. شاید یک برند تازه‌وارد یا گمنام با وجود کیفیت خوبش قیمت پایین‌تری به نسبت همتایانش داشته باشد، اما احتمالات را هم در نظر بگیرید. اگر چرخ این کالسکه مرغوب، اما کمیاب شما شکست، چطور می‌خواهید نمونه‌اش را گیر بیاورید؟

امکانات جانبی مهم است؟

کالسکه‌هایی که این روز‌ها در بازار پیدا می‌کنید، امکانات جانبی زیادی دارند که بسیاری از آن امکانات چندان به کار شما نمی‌آید. اگر فرزندتان بهار و تابستان به دنیا می‌آید، سایبان‌دار بودن کالسکه را مورد توجه قرار دهید و اگر در روز‌های پاییز و زمستان قرار است در کالسکه بنشیند از مدل‌هایی که سایبان ضدآب یا چتر دارند استفاده کنید. سبد زیرین کالسکه هم برای قرار دادن ساک کودک و حتی کیف خودتان به کارتان می‌آید. پس ترجیحا یک کالسکه سبد‌دار انتخاب کنید.

کدام کالسکه امن‌تر است؟

امن بودن کالسکه به وضعیت چرخ‌ها، نوع ترمز و البته کمربند و جنس پارچه آن بستگی دارد. هنگام خرید از محکم بودن و البته زبر نبودن کمربند کالسکه مطمئن شوید و دقت کنید نگهدارنده‌ای که قرار است بین پا‌های نوزادتان قرار گیرد، راحت و متناسب باشد. نوزاد شما در ماه‌های اول توانایی نگهداشتن خودش را ندارد پس هم به وجود تجهیزات ایمنی توجه کنید و هم از سر نبودن رویه کالسکه مطمئن شوید.

دنبال چه می‌گردید؟

کالسکه‌های عصایی و کمبو را به شما معرفی کردیم، اما اگر نظر شما را جلب نکرده‌اند، نگاهی به این سه مدل بیندازید.

کالسکه‌های سنتی

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک

این کالسکه‌ها از سینی غذا گرفته تا سایبان و سبد قرار دادن وسایل، همه را در خود دارند و در برخی از انواع‌شان کریری جداگانه روی کالسکه نصب می‌شود. برخی از انواع‌شان را می‌توانید از همان روز‌های بعد از تولد استفاده کنید. اما اگر می‌خواهید در سال‌های بعد کالسکه دیگری نخرید، مدلی جادار انتخاب کنید که فضای میز غذایش جای کودک دو، سه ساله شما را با وجود لباس‌های زمستانی‌اش تنگ نکند.

کالسکه‌های مسافرتی

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک

با خرید آن‌ها سه نشان را با یک تیر زده‌اید و کافی است وقت سفر، کریر را از روی پایه‌اش جدا کنید و روی بند کالسکه بگذارید تا بی‌نیاز از داشتن دو وسیله مجزا، فرزندتان را با خود همراه کنید و بعد هم آن را روی پایه صندلی ماشین بگذارید و در داخل اتومبیل از آن استفاده کنید. این کالسکه گرچه از نظر قیمت مقرون به صرفه است، اما کمی جاگیر و سنگین است پس اگر زیاد از کالسکه استفاده می‌کنید و چندان اهل سفر نیستید، خرید آن را فراموش کنید.

کالسکه‌های ورزشی

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک

شما می‌توانید حتی در کنار نوزادتان به پیاده‌روی بروید و آرام بدوید. اگر می‌ترسید بودن با بچه پویایی‌تان را بگیرد یا اینکه بی‌تحرکی شما را از قیافه بیندازد، می‌توانید این سه چرخه را انتخاب کنید. البته این کالسکه را تا قبل یک سالگی یا حداقل ۸ ماهگی فرزندتان نمی‌توانید استفاده کنید و بعد از این سن هم اگر قصد دویدن با آن را دارید، باید به‌خاطر حفظ امنیت کودک‌تان چرخش را روی حالت غیر چرخان قفل کنید.

نحوه‌ی برخورد با کودک کم‌غذا


برترین‌ها: غذا دادن به کودکان بدغذا یکی از کابوس‌های همیشگی والدین است. مخصوصاً وقتی فرزندشان به تازگی صحبت کردن را یاد گرفته باشد و دائم هنگام غذا خوردن غرولند کند.

بهتر است والدین سعی کنند از همان دوران بچگی، غذا‌های مختلفی را در رژیم غذایی فرزندشان قرار دهند و او را با طعم‌های مختلف آشنا کنند. این سبب می‌شود فرزندشان در آینده ذائقه‌ی بهتری داشته باشد و بدغذا نشود.

فرد بدغذا به فردی می‌گویند که فقط چند نوع غذای خاص را می‌خورد و مثلاً از خوردن بعضی سبزیجات سر بازمی‌زند و ضمناً حاضر نیست غذا‌های جدید را امتحان کند. طبق آمار تقریباً ۲۵ تا ۳۵درصد کودکان خردسال و زیر ۷ سال توسط والدین خود به عنوان افراد بدغذا معرفی شده‌اند. هر چند متخصصین اطفال به خانواده‌ها کمک می‌کنند تا یاد بگیرند چطور با فرزندان بد‌غذای خود برخورد کنند و هنگام هر وعده‌ی غذایی با هم جنگ و جدل نداشته باشند.

نحوه‌ی برخورد با کودک کم‌غذا

اما برای کودکان بدغذا چه غذا‌هایی می‌توانیم حاضر کنیم؟

این اولین پرسشی است که برای غذا خوراندن به کودکان مطرح می‌شود. در ادامه چند نوع ناهار و شام و میان‌وعده‌ی سالم معرفی می‌کنیم که باعث می‌شوند فرزندتان به غذا خوردن علاقمند شود.

سوپ گوجه

گوجه سرشار از ویتامین C است و خوردن آن از ابتلا به بسیاری بیماری‌های قلبی و انواع سرطان پیش‌گیری می‌کند. کودکان بدغذا طعم گوجه را دوست دارند، اما اغلب به دلیل بافت نرم و دانه‌هایش، آن را مثل میوه و به صورت خام نمی‌خورند.

با این شرایط می‌توانید گوجه را به صورت پخته و له‌شده در سوپ گوجه سرو کنید. درست کردن این سوپ در خانه بسیار آسان است و می‌توانید آن را تزئین کنید یا نان باگت را به اشکال مختلف دربیاورید و کنار آن بگذارید تا فرزندتان بیشتر به خوردن ترغیب شود.

پاستای سبزیجات

چند کودک می‌شناسید که پاستا دوست نداشته باشد؟

اگر فرزندتان در خوردن سبزیجات مقاومت می‌کند، از پاستای سبزیجات کمک بگیرید! می‌توانید پاستای معمولی بپزید و کمی هویج و پیاز به آن اضافه کنید. در آخر غذای سالمی از نشاسته و سبزیجات دارید که فرزندتان مشتاق خوردنش است.

فرنی میوه‌ای!

فرنی ترکیبی از شیر و نشاسته است که اغلب بچه‌ها دوست دارند. اگر فرزندتان به سختی میوه می‌خورد، می‌توانید فرنی بپزید و از میوه برای تزئینش استفاده کنید. شاید فرنی میوه‌ای بهانه‌ی خوبی شود تا فرزندتان کمی میوه بخورد!

انگور یخ‌زده

نحوه‌ی برخورد با کودک کم‌غذا

اکثر افراد بدغذا بافت و پوست انگور را دوست ندارند. در این شرایط کندن پوست تک تک حبه‌های انگور کار دشواری است و ضمناً آنتی اکسیدان‌های آن را از بین می‌برد.

بهترین راه این است که انگور‌ها را از خوشه جدا کنید و در فریزر بگذارید. سرمای فریزر باعث می‌شود پوست انگور برای کودکان بدغذا قابل تحمل شود. البته اگر فرزندتان زیر ۴ سال دارد، حتماً هر حبه انگور را از وسط نصف کنید تا ایجاد خفگی نکند.

پیتزای خانگی

پیتزای سبزیجات، یکی دیگر از غذا‌هایی است که می‌توانید با آن فرزندتان را به خوردن سبزیجات ترغیب کنید. این پیتزا را می‌توانید در خانه با کمی سبزیجات از قبیل مارچوبه یا اسفناج یا کلم بروکلی به همراه مقداری پنیر مارگاریتا یا موزارلا درست کنید. ضمناً بهتر است به جای سبزیجات یخ‌زده، از سبزیجات تازه استفاده کنید.

کلوچه‌های سبوس جو

جو و گندم از جمله غلاتی هستند که برای بدن بسیار ضروری و مفیدند. اگر فرزندتان از خوردن جو و گندم پخته شده لذت نمی‌برد، می‌توانید با استفاده از کمی آرد، شکر، جوش شیرین، روغن، تخم مرغ و سبوس جو کلوچه‌های خوشمزه و سالم بپزید.

دستور‌العمل‌های بسیاری از نحوه‌ی پخت شیرینی‌های جو و گندمی در اینترنت موجود است. می‌توانید با استفاده از این شیرینی‌ها، در رژیم غذایی فرزندتان جو و گندم بگنجانید.

سیخ‌های چوبی میوه‌

نحوه‌ی برخورد با کودک کم‌غذا

استفاده از سیخ‌های چوبی، روش جالب دیگری است که با آن می‌توانید فرزندتان را به خوردن میوه‌های تابستانه وادار کنید. فقط کافی است چند سیخ چوبی بردارید و در هر کدام تکه‌های از میوه‌های تابستانه از قبیل کیوی و هندوانه فرو کنید. می‌توانید به میوه‌ها کمی خامه یا ماست هم اضافه کنید تا خوشمزه‌تر شوند و جالب‌تر به نظر برسند.

سیب‌زمینی شیرین سرخ‌کرده

سیب‌زمینی شیرین سرشار از مواد مغذی و در بین کودکان بسیار محبوب است؛ بنابراین از این گزینه می‌توانید برای زمان‌هایی که فرزندتان بی‌اشت‌ها است و خوردن هر غذایی را رد می‌کند، استفاده کنید. فقط کافی است سیب‌زمینی را به حالت خلال خرد کنید و با کمی نمک و فلفل در روغن سرخ کنید تا به خوبی ترد شود. حتماً فرزندتان از خوردن این غذای وسوسه‌انگیز لذت خواهد برد.

فرزندتان تا چه اندازه بدغذا است؟

برای این که بتوانید برنامه‌ی غذایی بهتری برای فرزندتان تهیه کنید، باید بدانید او تا چه اندازه بدغذا است. تحقیقات نشان می‌دهد که ترکیبات طعم‌دهنده‌ی مواد غذایی که توسط مادر مصرف می‌شود، به شیر مادر منتقل می‌شود. این طعم‌دهنده‌ها از طریق شیر به بدن فرزند منتقل می‌شوند و نقش بسیار مهمی در تعیین ذائقه‌ی او ایفا می‌کنند؛ بنابراین لازم است قبل از هر چیز، درکی از ذائقه‌ی خود و فرزندمان داشته باشیم.

چند توصیه‌ی مهم

• وعده‌های غذایی را هر روز در زمان‌های مشخصی سرو کنید تا به عادت تبدیل شوند.
• از خوراندن میان‌وعده‌های سنگین به فرزندتان بپرهیزید. زیرا جلوی خوردن وعده‌های اصلی را می‌گیرد.
• در مورد شکل و رنگ و بافت غذا‌های جدید با فرزندتان صحبت کنید و غذا‌های جدید را در کنار غذا‌های قدیمی مورد علاقه‌ی فرزندتان سرو کنید تا کم کم با آن‌ها آشنا شود.
• خلاقیت به خرج دهید و غذا‌های رنگارنگ با تزئینات و طعم‌های وسوسه‌انگیز تهیه کنید. می‌توانید از سس‌های مختلف کمک بگیرید یا میوه‌ها را به صورت اشکال فانتزی ببرید تا برای فرزندتان جالب و جذاب شوند.
• با فرزندتان میوه و سبزیجات بخرید و از خریدن مواد غذایی مضر بپرهیزید.
• فرزندان همه چیز را از والدین‌شان یاد می‌گیرند. پس اگر می‌خواهید فرزندتان غذای سالم بخورد، شما هم باید رژیم غذایی سالمی داشته باشید.
• هنگام غذا خوردن تلویزیون را خاموش کنید و اسباب‌بازی‌ها را از فرزندتان دور کنید تا او فقط بر روی غذا تمرکز کند.
• از دسر به عنوان پاداشی برای خوب غذا خوردن استفاده نکنید. زیرا این کار باعث می‌شود فرزندتان فکر کند دسر غذای بسیار سالمی است و به شیرینی‌جات عادت کند.
• فرزندتان را وادار به غذا خوردن نکنید. زیرا این کار به او استرس وارد می‌کند و باعث کاهش اشتها می‌شود. در عوض به او حق انتخاب دهید تا خودش غذای بیشتری در خواست کند.
• اگر حس می‌کنید عادت‌های غذایی فرزندتان باعث به خطر افتادن رشدش می‌شود، می‌توانید به پزشک مراجعه کنید تا رشد فرزندتان را در نمودار رشد ترسیم کند و با بررسی نمودار برنامه‌ی غذایی مناسبی برای فرزندتان تهیه کند.
• به یاد داشته باشید که عادت‌های غذایی کودک شما به احتمال زیاد یک شبه تغییر نخواهد کرد. اما اقدامات کوچک شما هر روز می‌تواند به ارتقای یک زندگی در تغذیه‌ی سالم کمک کند.

نحوه‌ی برخورد با کودک کم‌غذا

کنار آمدن با فرزند بدغذا

به طور خلاصه می‌توان گفت نحوه‌ی برخورد والدین بر عادت‌های غذایی فرزندان بسیار مهم و تاثیرگذار است. گاهی اوقات تلاش والدین برای این که فرزندشان بیشتر غذا بخورد، تاثیر عکس می‌گذارد. از نظر فیزیولوژیکی، افراد در ۱ تا ۵ سال اول زندگی خود به طور طبیعی دچار کاهش اشتها می‌شوند.

عدم آگاهی سبب می‌شود والدین درکی از این دوره‌ی کم‌اشت‌هایی نداشته باشند و بر فرزند خود فشار وارد کنند. غافل از این که در این سال‌ها معمولاً وضعیت اشتهای کودکان غیر قابل پیش‌بینی است؛ بنابراین لازم است والدین در این دوره نسبت به فرزندان ایرادگیر خود کمی صبر و حوصله به خرج دهند و با عشق و علاقه رفتار کنند.

منابع: mayoclinic، medindia

نگاهی به ویدئوی خبرساز کودک و داماد؛ ترسناک و غم‌بار


روزنامه اعتماد – زهرا چوپانکاره: اگر صدای عاقد و حضور مرد جوان و اشاره مداوم دست‌های زنی را که به دختر علامت می‌داد بله را الان نگوید و حالا بگوید از تصویر حذف می‌شد، ویدیو می‌توانست لحظه‌هایی باشد از هزاران جشن تولدی که در صدرش دخترکی با لباس نو نشسته است و دور و برش پر است از هیاهوی هم‌بازی‌هایش. اما هم صدای عاقد بود که کلمات «مکرمه و محترمه و عندالمطالبه» را تکرار می‌کرد و هم حضور زنی که دلواپس بود مبادا دختر بله را زود بگوید.

نگاهی به ویدیوی خبرساز کودک و داماد؛ ترسناک و غم‌بار

البته مرد جوانی که با پیراهن سفید کنار دخترک نشسته بود به هر کسی که این فیلم را می‌دید حالی می‌کردند که از جشن تولد خبری نیست بلکه داریم صحنه‌های واقعی از یک مراسم عقد (به قول خانواده دختر صیغه موقت) را می‌بینیم. تجسم عینی «کودک‌همسری». ویدیوی کوتاهی که از شهرستان بهمئی استان کهگیلویه و بویراحمد، موج بزرگی در شبکه‌های اجتماعی به راه انداخت؛ از آن موج‌هایی که مسوولان دادگستری و معاونت زنان ریاست‌جمهوری و اورژانس اجتماعی کشور ظرف کمتر از ۲۴ بسیج کرد تا غائله را بخوابانند.

بعدازظهر دیروز خبر «ارشاد خانواده‌ها و منتفی شدن عقد» منتشر شد. در ویدیو دختر می‌خندید و هم‌بازی‌هایش می‌گفتند: «عروس رفته گل بچینه»، هم‌بازی‌هایش دست می‌زدند و می‌رقصیدند. شاید مثل همه روز‌های دیگری که با هم بازی می‌کردند، بی‌خبر از اینکه این بازی دیگر شوخی‌بردار نیست.

ویدئویی عجیب از عقد یک دختر خردسال در یاسوج

انیس خانم ۹ ساله بود که عروسش کردند. تا مدت‌ها به شوهرش می‌گفت داداش غلامرضا. بخت با انیس خانم همراه بود که داداش غلامرضا با او مهربان بود و هر وقت که غذا را خراب می‌کرد می‌بردش بیرون غذا بخورند یا اگر می‌دید با دختر‌های همسایه در حال عروسک‌بازی است بداخلاقی نمی‌کرد. طول کشید تا انیس خانم بفهمد که ازدواج چیست و توی خانه جدید چه کار می‌کند.

كودك و داماد

بعدا این‌ها را با خنده تعریف می‌کرد. بعدا یعنی ۴۰ سال بعد از فوت شوهرش. عمر این خاطره به حدود ۸۰ سال قبل برمی‌گردد. خاطره آن زمان انیس خانم هنوز ماجرای زندگی امروز بعضی دختربچه‌هایی است که بی‌آنکه احتمالا بدانند «عندالمطالبه» یعنی چه و «صداق معلوم» چیست پای سفره عقد می‌نشینند، چون به گفته مظفر الوندی، دبیر سابق مرجع ملی کنوانسیون حقوق کودک یک پای قانون می‌لنگد: «قانون حداقل سن را تعیین کرده، اما استثنایی که در آن قائل شده باعث می‌شود که این قبیل مسائل همچنان پیش بیاید. البته فکر می‌کنم محاکم قضایی اگر دقیق‌تر به این استثنا توجه کنند می‌توانند جلوی این اتفاقات را بگیرند.

شرط این است که رضایت ولی وجود داشته باشد، دوم اینکه مصلحت کودک در نظر گرفته شود و سوم هم لزوم مجوز از دادگاه است. همین یک شرط «مصلحت کودک» را هم اگر با دقت در نظر بگیریم می‌بینیم که در چنین ازدواجی این مصلحت در نظر گرفته نشده است. برای تشخیص مصلحت کودک سخت نیست که ببینیم دختری که در سن ۹ سالگی به عقد یک مرد بیست و چند ساله در می‌آید امکان برخورداری از حقوقش را ندارد. این کودک باید کودکی خودش را فراموش کند و باید در سنین پایین با مساله فرزندآوری روبرو شود.»

الوندی البته معتقد است که وقتی تلاش‌ها برای سفت‌و سخت کردن شرایط علیه کودک‌همسری هنوز به ثمر نرسیده است می‌شود از همین استثنا برای توقف قانونی ازدواج‌های اینچنینی استفاده کرد: «هر وقت مجلس اقدام می‌کند تا قانونی در این مورد تصویب شود شورای نگهبان احتمالا بنا به ملاحظات شرعی آن را برمی‌گرداند. فعلا در این مورد کاری نمی‌توانیم بکنیم پس باید با استفاده از همین مواردی که در ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی است مانور دهیم تا مسوولان و متولیان با دقت و وسواس بیشتر به آن نگاه کنند.»

علی سعیدی، رییس دادگستری بهمئی روز گذشته به ایرنا گفت: «دستگاه قضا بلافاصله پس از شنیدن موضوع خانواده زوج و زوجه را شناسایی و آن‌ها را به دادگستری دعوت کرد. با پیگیری‌های انجام‌شده از عاقد، داماد و اولیای دختر بچه معلوم شد این عقد موقت طبق رسومات محلی و عشیره‌ای انجام شده و تنها برای نامگذاری پسر و دختر برای هم انجام شده.

كودك و داماد

پس از گفتگو و ارایه مشاوره به این خانواده‌ها با بخشش مهریه توسط ولی زوجه و بخشش مدت (دو سال) توسط ولی زوج، صیغه منتفی و باطل شد.» این رسومات محلی و عشیره‌ای است که سبب می‌شود گاهی خانواده‌ها نه از روی اجبار اقتصادی که با تکیه بر باور‌های فرهنگی به دختربچه‌های‌شان لباس عروس بپوشانند. الوندی می‌گوید تجربه‌اش در مرجع ملی حقوق کودک نشان داده که خیلی وقت‌ها این باور‌ها را می‌شود از طریق مراجع محلی تغییر داد: «تجربه جهانی در مورد این موضوع وجود دارد و دو، سه سال پیش ما هم در مرجع ملی حقوق کودک آن را آزمایش کردیم و آن هم مداخله عالمان دینی در این موضوع است.

در خود کشور چندین نشست و همایش برگزار شد که طی آن‌ها رهبران مختلف ادیان رسمی موجود در قانونن اساسی در آن حضور پیدا کردند. استفاده و بهره‌مندی از رهبران مذهبی یکی از راه‌هایی است که سازمان ملل هم بر آن تاکید کرده است.» او معتقد است موضوع اگر درست در میان این رهبران مذهبی در جوامع محلی تبیین شود مقاومتی در برابر پذیرش آن نخواهند داشت: «قبلا دبیرخانه مرجع ملی این موضوع را در دستور کار خود داشت. جلسات مشترک با ائمه جمعه برقرار می‌شد و من خودم با تقریبا ۲۰ نفر از نمایندگان ولی فقیه در استان‌ها به صورت حضوری مذاکره کردم و همه هم قبول داشتند. اگر موضوع درست تبیین شود واقعا در برابرش مقاومتی نمی‌کنند فقط باید از راه درست انجام شود.»

خسارت مضاعف

شوک اولیه ویدیو که کمی در شبکه‌های اجتماعی خوابید، موج دوم به راه افتاد: آیا بازنشر گسترده ویدیویی از یک کودک با ذکر کامل مشخصات و نشان دادن چهره‌اش اخلاقی است؟ حسن نمکدوست، استاد ارتباطات در توییتر نوشت: «ویدیویی بسیار تلخ از عقد یک کودک مورد توجه قرار گرفته. من هم مانند دوستانی که دقت کرده‌اند، انتقاد صریح به موضوع را حتما درست و انتشار و بازنشر ویدیوی اصلاح نشده را قطعا نادرست می‌دانم. هر دو کار – تحمیل ازدواج به یک دختر خردسال و انتشار تصویر و نام او – نقض حقوق کودک هستند.»

حالا برخی مانند او به جد معتقدند که نشر بدون اجازه و بدون آگاهی این ویدیو که هویت یک کودک را در معرض جنجال‌های خبری قرار داده است نادرست است و عده‌ای می‌گویند اتفاقا نمایش چهره کودکانه او بود که سبب شد مسوولان ناگهان دست به‌کار شوند تا این عقد را باطل کنند.

كودك و داماد

الوندی حرف نمکدوست را قبول دارد، اما بخشی از دلایل گروه دوم را هم تکرار می‌کند: «مظلومیت کودک همین است که تا نکته‌ای در موردش پخش و انتشار داده نشود کسی به فکر حقوقش نمی‌افتد. نمی‌دانم البته نشردهندگان این ویدیو چه قصدی داشتند، اما نفس این کار تخلف است. تصاویر کودک در این شرایط نباید منتشر شود. اما نکته اصلی در این داستان موضوع ازدواج زودهنگام است که باید بیشتر مورد توجه قرار بگیرد و باز هم می‌گویم در مورد کودکان موضوع دقیقا همین است که تا خبری نپیچد کسی به فکرشان نمی‌افتد.»

شیوا دولت‌آبادی، روانشناس هم دیدگاه تقریبا مشابهی دارد؛ شاید نمایش یک چهره کمکی باشد به روایت داستان صد‌ها دختر دیگری که بی‌سروصدا در کودکی به خانه شوهر می‌روند: «فکر می‌کنم اگر انتشار چنین ویدیو‌هایی حتی به قیمت آزرده شدن یک کودک تمام شود، تاثیر وسیع‌تری بگذارد شاید به ریسکش بی‌ارزد. این موضوع به خاطر غم‌انگیز بودنش به خاطر اطلاع‌رسانی عمومی و نشان دادن اتفاقات کشور به مسوولان تاثیرگذار است.».

اما به قول او راهکار‌های اخلاقی‌تری هم برای روایت کردن این روایت‌ها وجود دارد: «اخلاق توصیه می‌کند که وقتی موضوعی این‌قدر مخرب است و می‌تواند هویت افراد را خدشه‌دار کند باید به صورت بی‌نام به آن پرداخت. باید بدانیم که برای تاثیرگذاری تا کجا باید پیش برویم و در مسیر نوعی فیلترگذاری داشته باشیم. می‌شود که عموم ندانند این اتفاق دقیقا برای چه کسی رخ داده و در عین حال مسوولان به صورت خاص تمام اطلاعات را داشته باشند تا بتوانند اقدام کنند.

هرگونه هتک حرمت از انسان را باید در صورت امکان به صورت ناشناس پوشش داد، اما به نحوی به آن پرداخت که افکار عمومی هم در جریان اتفاقاتی که رخ می‌دهد قرار بگیرد.» فارغ از این، اما و اگر‌های اخلاقی و رسانه‌ای مرجعی مانند یونیسف همواره اعلام می‌کند که تصاویر کودکان نمی‌تواند و نباید برای برانگیختن احساسات عمومی و به ثمر نشاندن هر موضوعی مورد استفاده بدون اجازه و بدون آگاهی قرار بگیرد، به ویژه اگر این تصویر قرار است با مفاهیم منفی همنشین شود و به نوعی تبدیل به بخشی از هویت آن کودک شود؛ بخشی که بدون اینکه بخواهد به او تحمیل می‌شود.

اما اگر قانون بدون، اما و اگر راه را بر کودک‌همسری می‌بست آیا لازم بود که سر این دو راهی اخلاق و عمل قرار بگیرد؟ فریده اولادقباد، رییس فراکسیون زنان مجلس شورای اسلامی به «اعتماد» می‌گوید که این فراکسیون همچنان در پی به ثمر نشاندن موضوع ممنوعیت کودک‌همسری است: «دو ماهی هست که مجدد نامه داده‌ایم به هیات رییسه مجلس تا طرح ردشده کودک‌همسری را مجددا در دستور کار قرار بدهند. هنوز ناامید نشده‌ایم و آن را پیگیری می‌کنیم.»

كودك و داماد

بعد صحبت از نیاز به آموزش‌های عمومی می‌کند و لزوم ورود صداوسیما برای تغییر فرهنگ. اما وقتی طرح مجلس برای مقابله با کودک‌همسری رد می‌شود به این معنا نیست که این موضوع حمایت لازم را در سطوح کلان ندارد. اولادقباد با بله و خیر پاسخ این پرسش را نمی‌دهد به جای آن سعی می‌کند موضوع را این‌گونه توضیح دهد: «کودک اسمش با خودش هست! کودک یعنی انسانی که احتیاج به جامعه‌پذیری و آموزش و مهارت‌های زندگی دارد. مسوولان این بچه‌ها را مثل فرزندان خودشان ببینند. فکر کنند آیا حاضرند دختر ۹ ساله خودشان به عقد یک نفر درآید؟ آیا بچه‌شان از نظر پزشکی، آموزشی، تربیتی و روحی می‌تواند این نقش را بر عهده بگیرد؟»

خردادماه امسال مدیرکل امور اجتماعی و فرهنگی استانداری زنجان به ایرنا گفت: «طی سال گذشته ۳۷ هزار مورد ازدواج کودکان زیر ۱۴ سال در کشور به ثبت رسیده که سهم استان زنجان هزار و ۴۰۰ مورد بوده که در رتبه‌های اول کشوری قرار گرفته است.» خدا انیس خانم را بیامرزد، مدام می‌گفت: «زمان ما این‌جوری بود.» و البته نمی‌دانست در بعضی جا‌ها ماضی او هنوز استمرار دارد.

در مرگ دلخراش کودک متأثر از «عصر جدید»، چه کسی مقصر است؟


روزنامه جام‌جم: بار‌ها هشدار داده بودند در پشت صحنه برنامه یک تیم پزشکی حاضر است که در صورت بروز حادثه به کمک شرکت‌کنندگان می‌شتابند. از سوی دیگر، شرکت‌کنندگان هم بعد از اجرا همیشه از سال‌ها تمرینشان برای اجرای چنین حرکاتی می‌گفتند. با این وجود، اما آنچه نباید می‌شد، حادث شد.

پدری می‌گوید پسر ۱۲ ساله‌اش به تقلید از یکی از اجرا‌های برنامه عصر جدید طناب را بر گردنش آویخت تا حرکات نمایشی را امتحان کند و بازی بازی جان خود را جدی جدی از دست داد. سه‌شنبه هفته گذشته ۱۸ تیر، جسد حلق‌آویز شده این نوجوان در حیاط منزلشان در بابل کشف شد. برخی انگشت اتهام را به سوی برنامه و تلویزیون گرفتند و پخش چنین برنامه‌ای برای همه گروه‌های سنی را باعث و بانی این رخداد خواندند، عده‌ای پشت عصر جدید درآمدند، از هشدار‌های پی درپی و ساعت دیرهنگام پخش آن گفتند و خانواده را مسؤول اصلی بروز چنین حادثه‌ای معرفی کردند.

در مرگ دلخراش کودک متأثر از «عصر جدید»، چه کسی مقصر است؟

هر چه بگوییم و این و آن را مقصر کنیم، سهیل از سفر رفته بازنمی‌گردد، اما با پرداختن به جزئیات این ماجرا و نگاه کارشناسی به آن شاید بتوان از بروز اتفاقات مشابه در آینده جلوگیری کرد. به همین منظور در ادامه به جزئیات این حادثه و اطلاعیه پلیس را بیان کردیم و از یک کارشناس رسانه در مورد نقش رسانه و خانواده در چنین ماجرا‌هایی پرسیده‌ایم.

۱۲ سال داشت، نامش سهیل بود و در بخش گتاب روستای کرتیچ‌کلا (بالا‌میرکلاء) بابل زندگی می‌کرد. پدرش به رسانه‌ها می‌گوید: «یک شب برنامه عصر جدید را می‌دیدیم. آن قسمتی بود که شرکت‌کننده طنابی به دور گردنش انداخت و حرکات نمایشی اجرا می‌کرد. پسرم پرسید: بابا این‌ها چنین کاری انجام می‌دهند خفه نمی‌شوند؟ گفتم: این‌ها سال‌ها تمرین کرده‌اند و یک دکتر هم آنجا حضور دارد که اگر مشکلی پیش آمد کمکشان کند. گفتم پسرم این کار‌ها خیلی خطرناک است و نیاز به تمرین و مهارت زیادی دارد. به فرزندم تاکید کردم از این کار‌ها را انجام ندهی، گفت نه فقط سوال می‌کنم.»

طبق روایت خانواده، پسر شنیده، اما گوش نداده است. سهیل با دیدن حرکات نمایشی برخی گروه‌های شرکت‌کننده در برنامه تلویزیونی عصر جدید قصد انجام این حرکات را داشته و روزی که اعضای خانواده برای انجام کاری بیرون رفته بودند، فکر خود را عملی می‌کند. خسرو نصیرایی، پدر سهیل ادامه می‌دهد: پسر من گاهی کار‌های خطرناک انجام می‌داد من هم به او هشدار داده بودم که چنین کار‌هایی را وقتی تنهاست انجام ندهد. روز حادثه با پرچمی که در خانه داشتیم و در طبقه پایین خانه بود می‌خواسته به تقلید از حرکاتی که در آن برنامه دیده بود خودش را تاب دهد که پرچم را بالای میله‌ای که روی ستون خانه بود گذاشته و آویزان شده، اما گیر افتاد و نتوانست خودش را نجات دهد. اعضای خانواده پس از مراجعه به خانه با جسد حلق‌آویز فرزندشان مواجه شدند.

پلیس چه می‌گوید؟

پدر سهیل به ایسنا گفته است: فرزندم بازیگوش بود و خیلی به این برنامه‌ها توجه می‌کرد، اگه جلویش را می‌گرفتم تکرار برنامه را می‌دید و در حال حاضر نمی‌توان بچه‌ها را کاملا از این برنامه‌ها دور نگه داشت. به دوستانش گفته می‌خواهم برنامه عصر جدید اجرا کنم، اما توضیح نداد، به ما هم چیزی نگفته بود و از خلوتی خانه استفاده کرد… او به دنبال امتحان برنامه‌های هیجان‌انگیز بود، اما از این آزمون برنگشت. رئیس مرکز اطلاع‌رسانی پلیس مازندران در گفتگو با خبرنگار گروه حوادث جام‌جم در این‌باره بیان کرده است: فوت پسر ۱۲ ساله را تایید می‌کنیم، اما علت و انگیزه‌اش مشخص نیست و موضوع تقلید از برنامه ادعای پدر این طفل است و نمی‌توان آن را تایید و تکذیب کرد. البته تحقیقات اولیه نشان می‌دهد متوفی اختلاف با خانواده و مشکلی در زندگی‌اش نداشته است.

در مرگ دلخراش کودک متأثر از «عصر جدید»، چه کسی مقصر است؟

تنها ۵ کیلومتر تا بهشت

کودکان، من و شما نیستند که با دیدن سریال و برنامه تلویزیونی بتوانند خوب و بد آن را تمیز و تصاویرش را تجزیه و تحلیل کنند. هرچقدر از سواد رسانه‌ای بگوییم و درصدد آموزش آن در مدارس و… باشیم، در بعضی موارد با توجه به توانایی‌های ذهنی کودک و قدرت استدلال او در مواجهه با خطر زیاد نمی‌توان روی آموزش‌های پیشگیرانه حساب باز کرد.

به‌همین خاطر از این دست اتفاق‌های تلخ در ایران و آن‌سوی مرز‌ها بسیار افتاده است. مثلا همین چند سال پیش محمدمهدی، ۱۲ ساله خواست به تقلید از سریال پنج کیلومتر تا بهشت روح شدن را امتحان کند تا در آن حال نزد خانواده‌اش بیاید، اما رفت و برنگشت. او مقابل چشمان برادر کوچک‌ترش روسری را به میله بارفیکس قلاب کرد، حلق‌آویز شد و تمام.

کی مقصره؟

ماجرای محمدمهدی حسابی برای سازندگان سریال دردسرساز شد و پای آن‌ها را به دادگاه کشاند، اما سوال اینجاست که واقعا رسانه در این میان تا چه حد موثر و مقصر است؟ رسانه می‌تواند برای برنامه‌هایش گروه سنی در نظر بگیرد که این مهم با توجه به فراگیر بودن تلویزیون چندان محلی از اعراب ندارد و سر آخر کار به‌دست خانواده می‌افتد. یعنی تلویزیون می‌تواند پیش از پخش برنامه اعلام خطر کند که مثلا هرگز در منزل حرکات شرکت‌کنندگان این برنامه را امتحان نکنید.

مجری و عوامل برنامه می‌توانند در طول آن تذکر دهند یا علامت ممنوعیت سنی زیر برنامه درج شود، اما به‌واقع همان‌گونه که در قصه تلخ سهیل شاهد بودیم، گاهی کنجکاوی‌بچه‌ها آن هم در سن و سالی خاص آن‌قدر زیاد است که کار از دست تلویزیون خارج و برای خانواده‌ها هم دشوار می‌شود. به‌ویژه آن‌که امروز اینترنت و شبکه‌های اجتماعی مجازی هم به میدان آمده‌اند و این‌که کودک یا نوجوان تصاویری با محتوای خطرناک یا نامناسب ببیند، احتمالش بیش از پیش است و جلوگیری از آن سخت.