مشق ننوشتن کودکتان تقصیر شماست!


الماس چالوس: 

انجام ندادن تکلیف مدرسه را شخصی نکنید

وقتی کودکان تکالیف‌شان را انجام نمی‌دهند برخی والدین آن را شخصی تلقی کرده و به شدت عصبانی و ناراحت می‌شوند، در حالی که اصلا چنین نیست. کودک مایل نیست این کار را بکند و برای آن دلایل مختلفی دارد نه این‌که از شما خوشش نمی‌آید یا با شما لجبازی می‌کند؛ لجبازی حاصل کشمکش‌های زیاد و طولانی والدین در اثر شیوه تربیتی نادرست و در تعامل والدین با کودک به وجود می‌آید؛ بنابراین والدینی که معتقد به لجبازی فرزندشان هستند بهتر است به سابقه ارتباط خود با فرزندشان حتی قبل از سنین مدرسه نگاه کنند.

مشق ننوشتن کودکتان تقصیر شماست!

مدت زمان لازم برای انجام تکالیف توسط فرزندتان را بشناسید

مهم‌ترین نکته‌ای که والدین باید به آن توجه کنند مدت زمان مفیدی است که برای انجام تکالیف لازم است. این زمان برای سنین مختلف و بسته به شرایط دانش‌آموز متفاوت است. والدین باید شرایط سنی کودک را در نظر داشته باشند به طوری که کودکان و دانش‌آموزان پایه‌های ابتدایی را برای مدت زمان طولانی وادار به انجام تکلیف نکنند. ضمن آن‌که شرایط دیگر دانش‌آموز را نیز لحاظ کنند.

صاحب‌نظران تعلیم و تربیت مدت زمان لازم برای انجام تکالیف را برای بچه‌های کودکستان تا پایه دوم ابتدایی ۱۰ تا ۲۰ دقیقه در هر روز و برای پایه‌های بعدی دوره ابتدایی ۳۰ تا ۶۰ دقیقه پیشنهاد کرده‌اند؛ بنابراین والدین نباید به منظور یادگیری بهتر دانش‌آموز و با این تصور که هر چه زمان بیشتری صرف مطالعه دانش‌آموز شود یادگیری او نیز بیشتر خواهد شد، کودک خود را مدت زیادی وادار به درس خواندن کنند. مسلما کودک در این مدت زمان اضافی به کار‌های دیگری مثل خیالبافی‌های ذهنی مشغول می‌شود

به روش انجام تکالیف توسط فرزندتان دقت کنید

هر کودکی ممکن است تفاوت‌هایی در روش انجام تکالیف خود داشته باشد. قبل از این‌که روش خاصی را به آن‌ها القا کنید یا بخواهید آن‌ها را کمک و راهنمایی کنید به روش آن‌ها توجه کنید. ببینید در چه مدت زمان بدون کمک شما می‌تواند تکالیفش را انجام دهد؟ چه اشکالاتی دارد؟ آیا حین انجام تکالیف خیالبافی می‌کند؟ آیا مرتبا جای خود را عوض می‌کند؟ آیا حین انجام تکالیف به کار‌های دیگری هم می‌پردازد؟ یا این‌که حواسش به انجام تکالیفش است؟ پاسخ به این سوال‌ها به شما کمک می‌کند.

کودک را تشویق کلامی کنید

نمی‌توان کودک را وادار به انجام تکالیف مدرسه کرد، اما از آنجا که نوشتن تکالیف ضروری است والدین با آگاهی و صبر پیشه کردن می‌توانند این را از کودک خود بخواهند. آن‌ها می‌توانند با تمجید‌های کلامی برای انجام این کار به او انگیزه کافی دهند.

  • چقدر کلمات را خوب روی یک خط نوشتی.
  • حالا دیگه می‌تونی حروف را به اندزه مناسبش بنویسی، آفرین.
  • خوشحال می‌شم می‌بینم تکلیفتو مرتب و تمیز می‌نویسی.

مشق ننوشتن کودکتان تقصیر شماست!

به کودک امکان انتخاب بدهید

بهتر است کودک بداند بعد از آمدن از مدرسه چه کاری باید انجام دهد. اگر مایل است اول تلویزیون ببیند و بعد به تکالیف خود بپردازد، این را تعیین کنید و با هم به توافق برسید یا این‌که بهتر است بداند از او انتظار می‌رود بعد از یک چرت کوتاه شروع به انجام تکالیفش کند. سعی کنید انجام اولین تکلیف مدرسه را برای یک کودک کلاس اولی به یک خاطره خوب و جذاب و توام با نشاط تبدیل کنید.

وقتی به بچه‌ها امکان انتخاب داده می‌شود، بهتر عمل می‌کنند چرا که احساس می‌کنندکنترل بیشتری بر زندگی خود دارند. بهتر است انتخاب‌های محدود به فرزند خود پیشنهاد کنید. او در معرض انتخاب بین انجام دادن و ندادن تکلیف مدرسه نیست، ولی می‌تواند در مورد زمان آن دست به انتخاب بزند. به این ترتیب کودک می‌فهمد هدف انجام کار است.

وقت و جای معین برای تکلیف مدرسه در نظر بگیرید

باز هم می‌گوییم از کودک همچون بزرگسال نمی‌توان انتظار داشت، این بار در چه مورد:

احتمالا من و شما بتوانیم برای مدتی در محلی که صدای تلویزیون یا ضبط می‌آید کمی مطالعه کنیم؛ اگر چه کار آسانی نیست، اما از کودک نمی‌توان انتظار داشت در جایی که دور و برش خوراکی، اسباب بازی، تلویزیون روشن یا هر وسیله مزاحم دیگری وجو دارد، تکالیفش را انجام دهد؛ بنابراین نیاز به اتاقی هست که برای چند دقیقه هم که شده بتواند کارش را انجام دهد.
فراموش نشود کودکان در این سنین اگر فضای مناسب هم داشته باشند دست کم تخیل گسترده دارند و نمی‌توان جلو خیال‌پردازی آن‌ها را گرفت. از این روست که آن‌ها نیاز به توجه و نظارت والدین‌شان دارند.
میز ناهارخوری یا آشپزخانه، فضای کار محبوب کودکان است. آن‌ها با نزدیک‌شدن به شما احساس راحتی بیشتری می‌کنند و شما می‌توانید آن‌ها را تشویق و کمک کنید. بچه‌های بزرگ‌تر ترجیح می‌دهند در اتاق‌شان خلوت کنند، اما در فواصل معین آن‌ها را کنترل کنید و در پایان تکالیف‌شان را چک کنید.

مهم است فضایی که کودکان تکالیف‌شان را انجام می‌دهند:

  • روشنایی مناسب داشته باشد.
  • راحت باشد.
  • وسایل مدرسه از قبیل خودکار، مداد، تراش، دفتر و کتاب‌های لازم در آنجا مهیا باشد.
  • ساکت و عاری از هرگونه عامل حواس‌پرتی (مثل تلویزیون، بازی‌های ویدئویی، زنگ تلفن یا صدای دیگر اعضای خانواده) باشد.

اگر کودکان برای تکالیف مدرسه به کامپیو‌تر احتیاج داشتند، سعی کنید آن را در مکانی عمومی، و نه در اتاق خواب قرار دهید، زیرا شما باید بتوانید آن‌ها را از اجرای بازی‌های کامپیوتری، چت‌کردن یا فرستادن ایمیل، گردش در اینترنت برای سرگرمی در زمان انجام تکالیف منع کنید. همچنین به کنترل فرزندتان توجه داشته باشید. این کنترل‌ها از طریق تامین‌کننده‌های خدمات اینترنتی و نرم‌افزار‌هایی که موضوعات نامناسب را مسدود می‌کنند، در دسترس هستند. سایتی را که معلم به فرزندتان توصیه کرده است، پیدا و برای دسترسی آسان، آن‌ها را نشانه‌گذاری کنید.

مسئولیت انجام تکالیف و وظیفه‌شناسی در این مورد را به او واگذار کنید

برخی والدین خود را مسئول کامل انجام تکالیف می‌دانند. به صورتی که در زمان انجام تکالیف بالای سر دانش‌آموز حضور دارند، زمان شروع انجام تکالیف را تعیین می‌کنند و راهنمایی‌های زائدی ارائه می‌کنند. هر چند لازم است والدین به ویژه در سال‌های اول دبستان و آمادگی با نظارت خود برنامه‌ریزی و مسئولیت‌پذیری را به کودک آموزش دهند، اما برخی والدین به اشتباه این مسئولیت را خود برعهده می‌گیرند؛ بنابراین نمی‌توانند احساس مسئولیت در قبال انجام تکالیف را به فرزند خود یاد دهند.

به طوری که اگر یک روز مادر حضور نداشته باشد کودک اصلا به یاد هم نخواهد آورد که باید تکالیفش را انجام دهد. والدین با نظارت مفید بر انجام تکالیف کم‌کم باید کودکان را مسئولیت‌پذیر بار بیاورند. به طوری که در صورت حضور نداشتن والدین نیز احساس مسئولیت برای انجام تکالیف را داشته باشند. این والدین در سال‌های بعدی تحصیل، کمتر با مشکل درس نخواندن کودکان خود مواجه می‌شوند.

اما والدینی که این مسئولیت را خود برعهده می‌گیرند، چون والدین نمی‌توانند در تمام دوران تحصیل در انجام تکالیف فرزندان خود نظارت مستقیم داشته باشند با افت تحصیلی آن‌ها مواجه می‌شوند. در حالی که اگر این احساس مسئولیت را از دوران کودکی در فرزندشان شکل داده باشند با مشکلاتی از این قبیل مواجه نخواهند شد.

مشق ننوشتن کودکتان تقصیر شماست!

در انجام تکالیف به فرزندان خود کمک کنید

فرزندان والدینی که علاقه به انجام تکالیف را در فرزندان ایجاد می‌کنند، در مدرسه موفق‌ترند. این به کودک نشان می‌دهد آنچه انجام می‌دهد، اهمیت دارد.

کمک به انجام تکلیف‌شب مزایای زیادی برای کودکان دارد. چه‌بسا برای والدین هم مزایایی داشته باشد! والدین هم از این راه چیز‌هایی یاد می‌گیرند.

کودکان در دوران ابتدایی، برای اولین‌بار تکالیف را تجربه می‌کنند. این تکالیف به منظور تقویت و یادگیری بیشتر دروس کلاس و کمک به آن‌ها برای تمرین مهارت‌های مهم یادگیری است. با انجام تکالیف، کودکان می‌آموزند چطور:

  • یادداشت‌های‌شان را بخوانند و آن‌ها را یکی‌یکی و مستقل اجرا کنند. یاد می‌گیرند زمان را مدیریت و برنامه‌ریزی کنند. (برای تکالیف بلندمدت مثل تهیه گزارش از کتاب) همچنین با تمام قوا و با نظم و ترتیب کار‌های‌شان را کامل کنند.
  • تکلیف شب همچنین به پرورش احساس مسئولیت کمک می‌کند. احساس افتخار برای کاری که به نحو احسن انجام می‌دهند و کار‌های اخلاقی که به عملکرد خوب آن‌ها در خارج از کلاس می‌انجامد. والدین می‌توانند تاحد زیادی در انجام تکالیف به کودک کمک کنند، از جمله ارجح دانستن انجام تکالیف به هر کار دیگری و کمک به تقویت عادت‌های مطالعه در آنها.

برنامه ریزی داشته باشید

با کمک فرزند خود یک برنامه منظم برای انجام تکالیف تهیه کنید. برنامه را در یک محل مناسب و در دید او نصب کنید. برای تشویق او به انجام تکالیف می‌توانید در مقابل هر روز که تکلیف آن را به موقع، خوب و دقیق انجام داده یک علامت بزنید و در آخر هفته اگر توانسته باشد تکالیف خود را خوب انجام دهد و با توجه به تعداد ستاره‌ها، جایزه‌ای به او بدهید. بهتر است جایزه مورد نظر را در همان حین برنامه‌ریزی معین کنید و در آخر برنامه آن را یادداشت کنید یا برای کودکان کوچک‌تر شکل آن را بکشید. به این ترتیب عملکرد کودک دائما جلوی چشم او قرار دارد و مسئولیت‌پذیری او نیز تقویت می‌شود.

به تدریج می‌توانید تعداد ستاره‌ها را برای دریافت جایزه افزایش دهید. مثلا اگر در آغاز برنامه به ازای هر هفت ستاره می‌توانست جایزه کسب کند، در مراحل بعد به ازای هر ۱۴ ستاره می‌تواند به جایزه مورد نظر برسد. فقط تنظیم برنامه‌ای منظم برای انجام تکالیف فرزندان کافی نیست.

برای زندگی خانواده خود نیز برنامه منظمی داشته باشید. حتی‌الامکان از برنامه‌های جنبی و بدون برنامه‌ریزی قبلی مثل مهمانی‌ها و تفریح‌های بدون برنامه قبلی و… خودداری کنید یا حداقل سعی کنید این برنامه‌ها مقارن با زمان انجام تکالیف فرزندان نباشد. اگرشما یک بار برنامه او را به خاطر برنامه‌های خود به هم بریزید، راه را برای بی‌نظمی او فراهم ساخته‌اید. در کار‌های دیگر خود نیز با برنامه و مسئولیت‌پذیر باشد تا الگوی مناسبی برای فرزندان خود باشید. فرزندان تعهد و مسئولیت‌پذیری را در خانواده و با مشاهده رفتار والدین یاد می‌گیرند.

مشق ننوشتن کودکتان تقصیر شماست!

تکلیف مدرسه کار کودک است نه والدین

گا‌هی دیده شده برخی والدین بعد از این‌که از انجام تکلیف توسط کودک ناامید می‌شوند خود دست به کار شده و کار ناتمام فرزند را به گمان خود تمام کرده و در حق او به اصطلاح لطف می‌کنند، غافل از این‌که این بزرگ‌ترین خیانتی است که در حق کودک بیچاره روا می‌دارند چرا که با این کار احساس مسئولیت در قبال وظیفه محوله را از فرزند خود می‌گیرند و او را فردی وظیفه‌شناس بار می‌آورند. پس یادتان باشد حتی اگر کودک اصلا تکالیفش را انجام ندهد شما از انجام آن خودداری کنید! وظیفه والدین صرفا این است که امکانات لازم برای انجام این کار از سوی کودک را فراهم کنند. سعی کنید مسئولیت انجام تکلیف را از کودکی در فرزندتان ایجاد کنید و هیچ وقت کار او را انجام ندهید.

قانون حمایت والدین

در درجه اول، کودک باید خودش کارش را انجام دهد. اگر کودک خودش فکر نکند، یاد نمی‌گیرد. والدین می‌توانند با راهنمایی‌ها و پیشنهاد‌های‌شان به آن‌ها کمک کنند، اما این وظیفه کودک است که یاد بگیرد. وقتی سراغ تکالیف می‌رود، حضور داشته باشید تا او را کمک و راهنمایی کنید، به سوال‌هایش پاسخ دهید، در تفسیر آموزش‌های نحوه انجام تکالیف به او کمک کنید و تکالیف کامل‌شده را چک کنید. در یافتن پاسخ درست و تکمیل تکالیف مُصِر باشید.

کمک خود را در تقویت مهارت‌های حل مسائل در انجام تکالیف متمرکز کنید و در صورت موفقیت، کودک را تشویق کنید. اگر خودش به راه‌حل برسد، اعتمادبه‌نفس و علاقه به یادگیری در او تقویت می‌شود. در اینجا به نکاتی برای کمک به کودکان در انجام راحت‌تر تکالیف اشاره می‌شود:

تنظیم یک برنامه منظم و همیشگی: با تنظیم قوانینی مثل تعیین زمان و مکان مشخص برای انجام تکالیف، این پیام را برسانید که کار مدرسه بر هر چیزی ارجحیت دارد. همچنین بفهمانید تا پایان انجام تکالیف و کنترل آن، تلویزیون یا تماس تلفنی، بازی‌های ویدئویی و… تعطیل است.

تعیین راهکار‌هایی برای انجام تکالیف: به کودک بیاموزید چطور مقدار تکالیف را ارزیابی کند و بداند تکالیف شامل چه چیز‌هایی می‌شود، تا بتواند تدبیری بیندیشد که با ظرفیت کاری و خلق‌وخویش مناسب باشد. برخی کودکان ممکن است بخواهند ابتدا با تکالیف سخت‌تر دست‌وپنجه نرم کنند – زمانی‌که سطح انرژی ذهنی‌شان بالا‌تر است- در حالی‌که دیگران ترجیح می‌دهند تکالیف آسان‌تر را اول انجام دهند. وقتی در کودکی به آن‌ها می‌آموزید برای انجام تکالیف به یک تدبیر مناسب برسند، کمک می‌کنید در آینده مستقل عمل کنند. به آن‌ها اجازه دهید در صورت نیاز استراحت کنند، سپس آن‌ها را با انرژی و تمرکز بیشتر به انجام تکالیف‌شان بازگردانید.

مهارت‌های سازماندهی را کم‌کم القا کنید: هیچ‌کس با مهارت‌های سازماندهی کامل به دنیا نمی‌آید بلکه این مهارت‌ها طی زمان آموخته و تمرین می‌شوند. اکثر بچه‌ها برای اولین‌بار در دبیرستان چند معلم و کلاس را تجربه می‌کنند و در این زمان قابلیت سازماندهی، رمز موفقیت می‌شود. به کودکان بیاموزید چطور از تقویم یا برنامه‌ریزی‌های شخصی برای کمک به سازماندهی امورشان استفاده کنند.

از مدرسه برای ورود به «دنیای واقعی» استفاده کنید: در مورد کاربرد مواد درسی در بیرون از کلاس صحبت کنید، مثل اهمیت ضرب‌الاجل‌ها – درست مانند بزرگسالان در دنیای کار- یا در مورد این‌که چگونه موضوعات کلاس تاریخ به اتفاقاتی مربوط می‌شود که در اخبار روزمره روی می‌دهد.

پایان پوشک در سه روز!


الماس چالوس: مثل یک رویا یا حقه است، نه؟ فکر این که کودک شما بتواند بی‌دردسر از توالت استفاده کند، آن هم فقط در چند روز یا حتی در طول یک بعدازظهر، به نظر باور نکردنی می‌آید. اغلب مادر‌ها دست کم چند ماه به این موضوع (و همه سختی‌های مربوط به فرش و شلوار و آب‌کشی) فکر می‌کنند و حتی نزدیک شدن به لگن بچه هم آن‌ها را دچار تپش قلب می‌کند!

در این صفحات ما روش آموزش سریع را برای ۳ روز به صورت یک ساختار گام به گام توضیح می‌دهیم تا مطمئن باشید چیزی را جا نینداخته‌اید. یادتان باشد استفاده از این روش یا هر روش دیگری، به این معنا نیست که کودک پس از آن دیگر مثل آدم‌های بزرگ از توالت استفاده می‌کند.

موفقیت در این روش، یعنی کودک شما استفاده از توالت را به پوشک ترجیح بدهد، اما همچنان ممکن است گاهی خراب‌کاری کند و شما باید کمکش کنید تا پیشرفت کند. کمک به کودک وقتی کامل می‌شود که امکان استفاده راحت از توالت برای کودک‌تان به صورت مستقل کاملا وجود داشته باشد.

چیز‌هایی هم هست که باید یادش بدهید؛ مثلا این که چطوری شلوارش را پایین بکشد و دوباره پایش کند، لگن توالت را خالی کند و دست‌هایش را با صابون بشوید. این چیز‌ها ممکن است چند ماه طول بکشد و شما مجبور باشید تا آن وقت خودتان همراهی‌اش کنید. برای همین است که بهتر است به این برنامه ۳ روزه، به عنوان آخرین ضربه‌ای نگاه کنید که به توپ در حال پرواز به سمت دروازه می‌زنید. مهم‌ترین چیز این است که یادتان باشد هیچ روشی «درست و بی‌اشکال» نیست، مگر آن که برای خودتان و بچه‌تان درست از آب دربیاید!

پایان پوشک در سه روز!

خودتان برای آموزش توالت آماده‌اید؟!

تکنیک کودک بی‌پوشک یک روش «بدون پوشک» است. یعنی احتمال خرابکاری و آب‌کشی در این روش بیشتر از ۱۰۰ درصد است! بنابراین باید از قبل خودتان را برای هر چیزی آماده کنید. اگر حوصله این طور کار‌ها را ندارید، می‌توانید از شورت‌های آموزشی استفاده کنید، اما دیگر انتظار تمام شدن ماجرا در ۳ روز را نداشته باشید. روش‌هایی که همراه با پوشک هستند و مثلا مادر در ساعات معینی بچه را به دستشویی می‌برد، ممکن است ماه‌ها طول بکشند.

اما این یک روش تضمینی چند روزه است. اگر واقعا می‌خواهید این روش برای‌تان کار کند، باید بچه‌تان را لخت رها کنید! اگر این موضوع برای‌تان غیرقابل تحمل است، از یک روش دیگر استفاده کنید. در غیر این صورت، الان بهترین زمان برای شروع است. اگر از همین حالا خودتان را آماده کنید، می‌توانید تابستان را بدون پوشک سپری کنید! هورا!

آموزش توالت

  • یک لگن آموزشی کودک که او خودش به تنهایی بتواند رویش بنشنید. اگر بتوانید برای هر جای خانه (مثلا اتاق خودش، هال، آشپزخانه، توالت و حمام) یکی تهیه کنید، فوق‌العاده است.
  • یک عالمه آب یا آبمیوه و مایعات دیگر برای نوشیدن جایزه برای هر بار استفاده مطلوب (!) از لگن (شکلات، چیپس یا هر چیز دیگری که کودک‌تان واقعا دوست داشته باشد و شما معمولا او را از خوردن‌اش محروم می‌کنید!)
  • شلنگ یا ظرف آب و یک عالمه دستمال و سطل و این طور چیز‌ها برای پاک کردن رخداد‌های تصادفی در وسط خانه.
  • چند دست شلوار یا شورت راحت که فوری پایین بیایند؛ برای وقت‌هایی که بیرون از خانه هستید.
  • چند دست زیرانداز جاذب آب یک بار مصرف (می‌توانید از داروخانه تهیه کنید) برای جا‌های خاص که نمی‌خواهید احیانا کثیف شوند؛ مثلا روی صندلی ماشین یا مبلی که روی آن می‌نشینید. بهتر است آن را طوری پهن کنید که کودک‌تان متوجه آن نشود، مثلا زیر روکش اصلی صندلی.

یک ماه قبل از شروع

کنترل کنید که کودک‌تان برای شروع برنامه آموزش توالت آماده است یا نه. آمادگی، یعنی این که کودک‌تان بعد از هر بار دستشویی برای ۲ ساعت یا بیشتر خشک می‌ماند، از شما می‌خواهد که به توالت برود، دوست ندارد پوشکش کنید و در زمان‌های نسبتا مشخصی در روز مدفوع می‌کند. اگر کودک شما ۲۸ ماهگی را پشت سر گذاشته باشد، به احتمال زیاد این نشانه‌ها را خواهد داشت.

برنامه کاری‌تان را خالی کنید و ۳ روز را دربست کنار بگذارید و روی آموزش توالت تمرکز کنید. یک نفر دیگر (پدر، مادربزرگ یا پرستار) را هم کنار دست‌تان داشته باشید تا حداقل در ۲ روز اول کمک‌تان کند.

یک جور «سرود توالت» اختراع کنید! هدف این است که با رقص و سرود و خوشحالی کودک را به خاطر موفقیتش تشویق کنید و برای ادامه دادنش به او انگیزه بدهید؛ بنابراین این سرود می‌تواند یک آواز باشد، یک هورای دسته‌جمعی یا یک رقص ۳ نفره با کودکی که توی هوا پرت می‌شود! به این فکر کنید که کودک‌تان چطوری‌اش را دوست دارد.

۲ تا ۵ هفته قبل از شروع آموزش، کودک‌تان را با لگنش آشنا کنید. وقت‌هایی که خودتان، همسرتان یا نزدیکان دیگری که با آن‌ها رودربایستی ندارید، می‌خواهید به توالت بروید، به او اطلاع بدهید که دارید برای چه کاری می‌روید! می‌توانید مراحل توالت را از پایین کشیدن شلوار تا سیفون و شستن دست‌ها برایش توضیح بدهید. حتی می‌توانید بعد از توالت، همراه با همسرتان برای خودتان سرود توالت را اجرا کنید! (اگر والدین این کار را برای خودشان بکنند، کودک حس می‌کند این یک تفریح خانوادگی است!) می‌توانید این کار را برای عروسک‌های کودک‌تان هم اجرا کنید و تمام مراحل توالت را به او نشان بدهید.

پایان پوشک در سه روز!

یک هفته قبل از شروع

یک بسته پوشک را به کودک‌تان نشان بدهید و بگویید که از چهارشنبه (یا هر روز دیگری که قرار است آغاز تعطیلات ۳ روزه آموزش پوشک‌تان باشد) دیگر نیازی به این‌ها ندارید و او قرار است بی‌پوشک بگردد. این را به عنوان یک ماجرای مفرح و هیجان‌انگیز معرفی کنید. به او بگویید هر وقت این بسته پوشک تمام شود، دیگر نیازی نیست او پوشک به پا کند و آزاد است!

یکی از علت‌های کارآمدی این روش (و علت این که به آن روش «کودک، بی‌پوشک» می‌گویند) این است که بچه‌ها عاشق این هستند که بی‌لباس بگردند!

اولین روز آموزش

همراه با کودک‌تان از خواب بیدار شوید. پوشکش را باز کنید. بهتر است کودک‌تان لباسی داشته باشد که مزاحم نشستن او روی لگن نشود. یک دامن کوتاه (بدون شورت) برای دختر‌ها عالی است. برای پسر‌ها هم فقط یک شورت راحت‌تر است. از حالا به بعد شما و همسرتان باید چشم بدوزید به بچه‌تان تا اگر نشانه‌هایی از نیاز به دستشویی دیدید، او را فوری به نزدیک‌ترین لگن برسانید.

در طول روز همگی (یعنی خودتان، همسرتان و کودک‌تان) را مجبور کنید میوه و چیز‌های آبکی بخورند و کلی آب و شربت دم دست بگذارید که چیزی برای توالت داشته باشید! هر وقت خودتان خواستید به توالت بروید، به کودک‌تان بگویید و مراحل را برایش توضیح دهید. جای دقیق لگن را به او نشان بدهید و بگویید که چه انتظاری از او دارید.

اگر کودک‌تان روی لگن نشست و کارش را انجام داد، موفقیتش را به او تبریک بگویید، حتی اگر بیشترش روی زمین ریخته بود و فقط یک قطره‌اش به لگن رسیده بود! اگر این طوری شد، سرود توالت را با هم اجرا کنید و حتی می‌توانید به او جایزه هم بدهید. بعد از ۱۰ تا ۱۲ بار، معمولا بچه‌ها یاد می‌گیرند به صورت مستقل از لگن استفاده کنند.

اگر یک اتفاق ناخوشایند رخ داد (مثلا مبل یا فرش کثیف شد) نگویید «چیزی نیست!». به جایش با یک لحن ملایم و کمی ناراحت بگویید «جیش (یا پی‌پی) توی لگن!» و به کودک‌تان کمک کنید تا فرش و مبل را تمیز کنید. به هیچ عنوان سرش داد نزنید و به خاطر اتفاقی که افتاده، شرمنده‌اش نکنید. اتفاق، حتما می‌افتد!

قبل از زمان خواب بعدازظهر و خواب شبانه، به کودک‌تان بگویید که وقت توالت است (از او نپرسید که می‌خواهد برود یا نه، چون جوابش نه خواهد بود!) و بعد پوشکش کنید، مگر این که مطمئن باشید خشک می‌ماند.

روز دوم آموزش

روش روز اول را ادامه بدهید. تنها تفاوت این است که در روز دوم می‌توانید یک ساعت در بعدازظهر بیرون بروید. صبر کنید تا او در لگن کارش را بکند و بعد سریع از خانه بیرون بزنید! این طوری به او می‌فهمانید که بین زمان بیرون رفتن از خانه و دستشویی کردن، ارتباطی وجود دارد. ضمنا با این کار کودک‌تان را با «توالت درخواستی» هم آشنا می‌کنید، یعنی قبل از بیرون رفتن از او بخواهید که توالت کند.

موقع بیرون رفتن پای کودک‌تان یک شلوار راحت بکنید و برایش پوشک یا شورت آموزشی نپوشانید. قرار است برای هر رخدادی، داخل خانه یا بیرون آن کودک را آزاد بگذارید. با این حال چند دست لباس با خودتان بردارید؛ شاید خیلی هم خوش شانس نبودید!

بهتر است برای بیرون رفتن یک جای نزدیک را انتخاب کنید تا پیاده (بدون ماشین) بروید. قدم زدن در محله (حتی اطراف ساختمان خودتان) یا رفتن تا پارک نزدیک خانه، این امکان را مهیا می‌کند که یک لگن کوچک را هم با خودتان ببرید. در این مرحله، انتظار نمی‌رود که کودک بتواند خودش را یک ساعت نگه دارد.

روز سوم آموزش

همان روش روز اول را ادامه بدهید، اما می‌توانید صبح و عصر برای یک ساعت بیرون بروید. هر بار قبل از رفتن از کودک‌تان بخواهید توالت کند و بعد بیرون بروید.

برای بیرون رفتن همان کار‌های قبلی را بکنید؛ شلوار راحت، لگن کوچک همراه و لباس‌های اضافه.

بعـد از آموزش

بعد از این تعطیلات طولانی می‌توانید انتظار داشته باشید که کودک‌تان هر بار که لازم دارد، خودش را به لگن برساند یا به شما بگوید که کمکش کنید. اما برای رسیدن به نتیجه مطلوب، همچنان باید انتظار اتفاقاتی را داشته باشید.

برای ۳ ماه آینده، به کودک‌تان اجازه بدهید با شورت یا با یک شلوار شل و ول در خانه بگردد. پوشک را فقط برای خواب شبانه استفاده کنید. بیرون از خانه هم شلوار‌های راحت پای او کنید که پایین کشیدن‌شان ساده باشد.

شورت‌های آموزشی یا لباس‌های زیر تنگ برای بچه حس پوشک را دارند و استفاده از آن‌ها قبل از ۳ ماه کودک‌تان را ترغیب می‌کند که توی همان‌ها کارش را انجام بدهد. بعد از ۳ ماه بدون هیچ رخداد غیر منتظره، می‌توانید به او شورت بپوشانید.

وقتی بیرون می‌روید، لگن کوچک‌تان را همراه‌تان ببرید. در محیط‌های عمومی از آن در دستشویی‌های عمومی استفاده کنید یا از تبدیل‌های توالت فرنگی برای او استفاده کنید. حتما دست‌های خودتان و کودک‌تان را بعد از استفاده از توالت بشویید.

اگر آموزش ۳ روزه جواب نداد

اگر کودک شما بعد از آموزش ۳ روزه هیچ اشتیاقی برای استفاده از لگن نشان نداد، ۶ تا ۸ هفته وقفه ایجاد کنید و دوباره امتحان کنید. اگر کودک‌تان کمتر از ۷۵درصد موفقیت نشان بدهد یا اصلا برایش اهمیتی نداشته باشد که زیر پایش خیس می‌شود، آموزش را متوقف کنید و به بعد موکول کنید.

پایان پوشک در سه روز!

مثبت و منفی‌های آموزش ۳ روزه توالت

چیز‌های خوب

روش آموزش ۳ روزه «کودک، بدون پوشک» یک روش آسان است که هر مادر و پدری می‌توانند آن را دنبال کنند. اگر به نظرتان آموزش توالت رفتن یک فرایند مخوف و پراضطراب است، یا فکر می‌کنید آموزش آن غیر ممکن است، این روش را انتخاب کنید!

این روش خیلی سریع جواب می‌دهد؛ در نتیجه برای مادر‌های شاغل یا آن‌هایی که مجبورند در مدت مشخصی این ماجرا را تمام کنند (مثلا اگر انتظار فرزند دوم را می‌کشید یا یک سفر کاری در پیش دارید) مفید است. ضمنا کودک‌تان هم به خودش افتخار می‌کند و احساس استقلال به دست می‌آورد. علاوه بر این، شما می‌توانید پول‌هایی را که برای خریدن پوشک خرج می‌کرده‌اید، کنار بگذارید و به خاطر پوشک‌های کثیف‌تان هم کمتر به محیط زیست آسیب می‌زنید!

این روش به جایزه دادن متکی نیست و تشویق کودک در حد سرود توالت یا یک آواز تشویقی است؛ بنابراین لازم نیست نگران این باشید که کودک‌تان برای توالت به جایزه (مثلا شکلات) وابسته می‌شود. ضمنا با این روش شما توالت را به یک فعالیت مفرح و بامزه تبدیل می‌کنید و از تبدیل شدن کودک‌تان به یک موجود بیزار از توالت (که باید برای بردنش به دستشویی دنبالش بدوید و التماسش کنید) جلوگیری می‌کنید.

چیز‌های بد

این که ۳ روز در خانه بمانید و چشم‌های‌تان را به کودک‌تان بدوزید تا متوجه کوچک‌ترین نشانه و تحرک از او برای نیاز به توالت شوید، کمی سخت است. البته این موضوع معمولا پس از روز اول و با یادگیری کودک راحت‌تر می‌شود. اگر هر دو (شما و همسرتان) شاغل باشید، این موضوع سخت‌تر هم می‌شود و شاید نیاز به یکی دو روز مرخصی داشته باشید.

این که کودک‌تان بخواهد ۳ روز در خانه لخت بگردد، شاید برای‌تان خوشایند نباشد. ممکن است شما این کار را غیراخلاقی بدانید، در حالی که خانواده‌های دیگری مشکلی با این که کودک‌شان را با خودشان به توالت ببرند و مراحل کار را نشانش بدهند هم نداشته باشند. این به وضعیت فرهنگی خودتان مربوط است و شما باید روشی را که خودتان می‌پسندید، انتخاب کنید. اگر دوست ندارید کودک‌تان کاملا لخت باشد، می‌توانید یک دامن پای دخترتان کنید یا یک شورت شل و آویزان پای پسرتان. ضمنا، فصل سرما هم می‌تواند مانع اجرای این روش باشد. شاید لازم باشد دمای شوفاژ‌های خانه را کمی زیاد کنید یا برای اجرای برنامه تا تابستان صبر کنید.

چند تجربه واقعی برای اجرای برنامه «کودک بدون پوشک»

من این برنامه را در کمال ناامیدی شروع کردم! آن موقع کودک دومم را باردار بودم و ترجیح می‌دادم هر چه سریع‌تر این ماجرا تمام شود، اما امید نداشتم که واقعا این اتفاق رخ بدهد. روز اول بی‌نهایت تاسف‌بار و ناامید کننده بود. دخترم حتی متوجه نمی‌شد که دریاچه زیر پایش کاردستی خودش است! حتی تلاشی هم برای رسیدن به لگن نمی‌کرد. وقتی روز اول به شب رسید، مطمئن بودم که اشتباه کرده‌ام و زود اقدام کرده‌ام. تعداد شورت‌های شسته شده روی بند ۱۲ تا بود و آن قدر خانه را آب کشیده بودیم که دیگر هیچ حوله و دستمال خشکی نداشتیم. من دچار کمردرد شده بودم و همسرم تمام روز داشت حوله می‌شست. روز دوم همه چیز خیلی بهتر بود. تعداد آب‌کشی‌ها به ۳ بار رسید. دخترم سعی کرده بود خودش را به لگن برساند، اما در اغلب اوقات موفق نمی‌شد. با این حال انگار تازه دخترم فهمیده بود که قضیه از چه قرار است! روز سوم عالی بود. آبکشی تمام شد. ما موفق شده بودیم!

قاطع باشید. به خودتان بگویید: همین است؛ ۳ روز دیگر همه چیز تمام شده است! چشم‌های‌تان را به روی سختی‌ها ببندید و شروع کنید.

از کلی وقت قبل به ماجرا فکر نکنید و خودتان را نترسانید. ماجرا واقعا ساده‌تر از چیزی که فکرش را می‌کنید، پیش می‌رود. خیلی از مادر‌ها بعد از این که کودک‌شان را از پوشک گرفتند، می‌گویند اگر می‌دانستم این قدر ساده است، زودتر می‌گرفتم!

اگر برای فرش‌ها یا مبل‌های‌تان نگرانید، جمع‌شان کنید! فرش‌های گران قیمت‌تان را لوله کنید و روی مبل‌های‌تان روکش بکشید تا نخواهید تمام مدت به آن‌ها فکر کنید. به هر حال آب کشیدن یک متر سرامیک راحت‌تر از شستن فرش ۹ متری است.

اگر نمی‌خواهید همه جای خانه‌تان را شلنگ بکشید، یک جا در خانه‌تان را که آب کشیدنش آسان‌تر است (مثلا آشپزخانه یا راهروی جلوی حمام یا دستشویی) برای کودک‌تان جذاب کنید. خودتان همان جا بپلکید و اسباب بازی‌های او را هم همان جا بیاورید. شاید بهتر باشد ۳ روز خانوادگی در همین محل اطراق کنید!

می‌توانید به جای سرود توالت، از جایزه‌هایی مثل شکلات و چیپس استفاده کنید یا فقط قول یک سه‌چرخه را بدهید.

لگن را دم دست بگذارید! تجربه من نشان داد این که دخترم روز اول سراغ لگن نمی‌رفت، به خاطر دوری‌اش بود. عضلات بچه‌ها هنوز آن قدر سفت نیست که بتواند جلوی ریزش ادرار را تا رسیدن به لگن بگیرد. اگر لگن درست بغل دست بچه باشد، او می‌تواند فوری رویش بنشیند. اما رسیدن تا دستشویی، کار سختی است. بهترین کار این است که همان جا، وسط خانه یا اتاق یا آشپزخانه (هرجا که کودک بیشتر حضور دارد) یک زیرانداز ضدآب بیندازید و لگن را رویش بگذارید. این طوری احتمال موفقیت و در نتیجه اعتماد به نفس کودک را بیشتر می‌کنید. من این کار را روز دوم انجام دادم و فوری نتیجه‌اش را دیدم!

پایان پوشک در سه روز!

چطور همه جا را تمیز کنیم؟

  • احتمال این که مجبور شوید چند جا را آب بکشید، قطعی است. پس از قبل خودتان را آماده کنید.
  • برای آب کشیدن زمین، باید از آب جاری یا کر استفاده کنید. یک شلنگ که به شیر آب وصل شده، نجسی را تمیز می‌کند.
  • اول عین نجاست (ادرار یا مدفوع) را با دستمال کاغذی خشک کنید. بعد روی آن آب بگیرید. اگر در آن محل آب‌رو (چاه) وجود داشته باشد (مثل دستشویی یا حمام یا آشپزخانه)، کارتان خیلی راحت است. آب بگیرید و سعی کنید بدون پخش و پلا شدن آب، وارد راه‌آب شود.
  • اگر آب‌رو ندارید (مثلا وسط هال یا پذیرایی یا اتاق نجس شده) بعد از تمیز کردن نجاست، دور تا دور محل نجاست را حوله یا دستمال بچینید؛ طوری که آب به بیرون محیط درز نکند. روی نجاست آب بریزید. آب را با حوله‌ها کاملا جمع کنید (مواظب باشید به بیرون محیط دایره حوله‌ها درز نکند) و حوله‌ها را در یک لگن بیندازید. اگر از آب شلنگ استفاده می‌کنید با یک بار آب ریختن و کاملا جمع کردن، محل پاک می‌شود. اما اگر به آب جاری دسترسی ندارید و مثلا با پارچ آب، آب می‌ریزید، باید این کار را ۳ بار تکرار کنید. با ۳ بار آب ریختن و خشک کردن، محل پاک می‌شود.
  • برای شستن لباس‌های بچه (و احیانا حوله‌هایی که برای پاک کردن زمین استفاده کرده‌اید) کافی است آن‌ها را زیر شیر آب بگیرید و چند بار خیس کنید و بچلانید تا مطمئن شوید که آب داخلش بیرون آمده و تمیز شده.
  • برای شستن خود بچه، یک بار آب ریختن با شلنگ کافی است. زیاد بچه را نشویید. اذیت می‌شود.
  • اگر وسیله‌ای مثل مبل و میز نجس شد، بهترین راه این است که آن را ببرید توی حمام و یک بار رویش آب شلنگ بگیرید. در غیر این صورت باید همان روش آب ریختن و خشک کردن را اجرا کنید.

بهترین روش‌های آموزش زبان به کودکان


الماس چالوس: سال اول زندگی، بچه به جز گریه و صدا‌هایی که پدر و مادر به زور می‌خواهند ثابت کنند معنی خاصی دارد، روش ارتباطی دیگری نمی‌شناسد. چند سال بعدی هم والدین با شیرین زبانی کودک و این‌که او هر بار چه کلمه جدیدی را یاد گرفته است، سرگرمند، اما بعد از این مدت بعضی از پدر و مادر‌ها دنبال سرگرمی دیگری می‌روند و آن این است که به کودک‌شان زبان دیگری یاد بدهند. به همین دلیل در خیلی از مهمانی‌ها بچه‌هایی را می‌توان دید که به اصرار والدین برای عمو یا خاله‌شان غلط یا درست از یک تا ۱۰ را به انگلیسی می‌شمرند یا اپل می‌گویند و اورنج را نشان می‌دهند.

بهترین روش‌های آموزش زبان به کودکان

اما از ابتدای دهه ۹۰ با مطرح شدن موضوع دهکده جهانی و زبان بین‌المللی و البته نتیجه تحقیقات بعضی دانشمندان آموزش زبان دوم رنگ و بوی جدی‌تری به خود گرفته است. تحقیقات نشان داده بچه‌هایی که زبان دوم یاد می‌گیرند، هوش اجتماعی بالاتری دارند.

از چه سالی باید آموزش زبان به کودکان را شروع کرد؟

بسیاری از کار‌شناسان بر این باورند هرچه آموزش زبان به کودکان در سنین پایین‌تری انجام شود احتمال این‌که کودک در سال‌های بعد در یادگیری این زبان موفق‌تر باشد، بیشتر است. در سال ۱۹۹۶ یک مقاله در روزنامه نیوزویک منتشر شد که نتایج یک تحقیق را بررسی می‌کرد. بر اساس این تحقیق، کودکی که بعد از ۱۰ سالگی شروع به آموختن زبان دوم کند با احتمال کمتری ممکن است بتواند بعد‌ها این زبان را مانند کسانی که آن زبان، زبان مادری‌شان است، صحبت کند. نتایج این تحقیق توسط زبان‌شناسان زیادی تایید شده است و به دنبال این تحقیق، تحقیقات بسیار دیگری هم انجام شد که بر همین موضوع یعنی آموزش زبان به کودکان تاکید داشت.

بررسی‌های بیشتر در مورد آموزش زبان به کودکان در سنین پایین نشان داد کودک نه تنها با یادگیری زبان، برخورد اجتماعی‌اش تقویت می‌شود و در ارتباط با دیگر بچه‌ها موفق‌تر عمل می‌کند، بلکه این مسئله می‌تواند باعث پیشرفت عملکرد کلی کودک در بقیه دروس در مدرسه نیز بشود. در تحقیقی روی بچه‌های مدارس یکی از کشور‌های غیرانگلیسی زبان، کودکانی که بیش از ۴ سال به یادگیری زبان دوم (اغلب زبان انگلیسی) پرداخته بودند نسبت به بچه‌هایی که زمان کمتری آن زبان را آموزش دیده بودند یا اصلا زبان دومی را یاد نگرفته بودند، در امتحان جامع و تست‌های مورد نظر تحقیق نتایج بهتری کسب کردند. طبق این تحقیق بچه‌هایی که زبان دوم یاد گرفته بودند حتی از بچه‌هایی که به یادگیری ریاضی پرداخته بودند هم موفق‌تر عمل کرده بودند.

بهترین روش‌های آموزش زبان به کودکان

نتایج بررسی‌های متخصصان آموزش کودک نشان داده است کودکانی که زبان دوم می‌آموزند در حل مسائل پیچیده خلاقیت و تبحر بیشتری دارند. بررسی‌های بروک لمبرت و تاکر، در سال ۱۹۷۴ نشان داده است بچه‌هایی که توانایی یاد گرفتن بیش از یک زبان را دارند هوش بالاتری دارند. لمبرت این‌طور استدلال می‌کند که شاید یادگیری زبان دوم و زبان‌های بیشتر باعث پیشرفت توانایی ذهنی و قوه درک فرد شده است.

نقش والدین در آموزش زبان به کودکان

آموزش زبان به کودکان باید توسط یک متخصص و بر اساس سیستم مناسب باشد. ساعات و جلسات آموزش زبان دوم و نحوه به کارگیری آن کاملا حساب شده است به همین دلیل والدین نا‌آشنا به این امر ممکن است نتوانند مربی‌های خوبی برای آموزش زبان به کودکان باشند. اما آن‌ها می‌توانند با تشویق کودک به یادگیری و حمایت از او، علاقه کودک را به فراگیری زبان و فرهنگ دیگر بیشتر کنند.

به کودک‌تان نشان بدهید توانایی او در صحبت کردن به زبان دیگر، برای‌تان ارزشمند است و با او همراهی کنید. سعی کنید کودک‌تان را به جشن‌ها یا مراسمی که در مورد فرهنگ‌ها و زبان‌های دیگر است ببرید یا با مشورت معلمش، کتاب‌ها و فیلم‌هایی به زبانی که در حال یادگیری است در اختیارش قرار دهید. اگر خودتان هم به آن زبان آشنایید، برایش به آن زبان کتاب بخوانید، اما سعی کنید کلمات را به صورت صحیح تلفظ کنید. در بقیه مواد درسی با کودک‌تان کار کنید تا کودک با خیال راحت‌تری به یادگیری زبان بپردازد و مشکلی در زمینه‌های دیگر نداشته باشد.

زبان دوم، از چه سنی؟

کار‌شناسان آموزش کودک و زبان‌شناسان معتقدند کودکانی که قبل از دوره نوجوانی به یادگیری زبان دوم بپردازند بهتر می‌توانند در زمینه تلفظ کلمات به طور صحیح و نزدیک به صاحبان اصلی زبان عمل کنند. زبان‌شناسان این موضوع را به تغییرات فیزیولوژیکی مربوط می‌دانند که در مغز کودکان در سنین نوجوانی رخ می‌دهد. تفاوت هجا‌ها و آوا‌ها در زبان‌های مختلف که باعث تفاوت لهجه‌ها می‌شود در کودکانی که زبان را قبل از شکل‌گیری بخش‌های مربوطه در مغز یاد گرفته‌اند کمتر به چشم می‌آید.

به همین دلیل بهترین سن آموزش زبان به کودک، قبل از ۱۰ سالگی و زمانی است که کودک هنوز در زبان مادری خود هم پیشرفت چندانی نداشته است. البته این مسئله به هیچ وجه کودک را از یادگیری زبان مادری بازنمی‌دارد بلکه به پیشرفت آن هم کمک خواهد کرد. بعضی از والدین نگران این نکته هستند که یاد دادن زبان دوم در سنین کم ممکن است باعث شود کودک زبان مادری خود را فراموش کند یا این‌که در یادگیری زبان مادری و ادبیات آن دچار مشکل شود. در حالی‌که زبان‌شناسان خلاف این باور را دارند.

بهترین روش‌های آموزش زبان به کودکان

آن‌ها معتقدند یادگیری زبان دوم به دلیل به کارگیری ذهن کودک در استفاده از ترجمه‌ها و معانی کلمات و ساختار جملات می‌تواند باعث شود زبان مادری خود را هم بار دیگر بیاموزد و آن را در کنار زبان دوم یاد بگیرد. توجه کودک به یک زبان جدید می‌تواند باعث توجه او به ساختار‌های زبان و جمله‌بندی‌ها شود. چیزی که ممکن بود تا آن زمان به آن چندان توجهی نشان داده نشود.

بهترین روش‌های آموزش زبان به کودک

برای آموزش زبان دوم به کودکان، ۳ روش اصلی وجود دارد که اغلب موسسات و سیستم‌های آموزش از یکی از این ۳ روش استفاده می‌کنند. به کارگیری هرکدام از این روش‌ها به سن کودک، سیستم تربیتی کودک و نگاه والدین به مسئله یادگیری زبان بستگی دارد. کودک در بعضی از این روش‌ها سریع‌تر زبان دیگری را یاد می‌گیرد و در بعضی از روش‌ها آزادی بیشتری برای انتخاب یادگیری دارد.

روش غرقه سازی: در این مدل از یادگیری کودک کاملا در محیطی با زبان دیگر قرار می‌گیرد. در مهد‌های کودک دوزبانه مربی‌ها با زبان دوم که هدف یادگیری است صحبت می‌کنند و در مدرسه هم بچه‌ها حداقل نیمی از اوقات خود را در طول روز به یادگیری زبان دوم می‌پردازند. در روش غرقه‌سازی کامل که البته در مدارس معدودی اجرا می‌شود کودک همه مواد درسی مانند ریاضی، علوم و تاریخ را به زبان دوم فرا می‌گیرد. در این روش آموزش زبان به کودکان زبان در واقع زبان دوم به جای اینکه موضوعی برای یادگیری باشد خود وسیله‌ای برای آموزش مواد درسی دیگر است و کودک ناخودآگاه مجبور به یادگیری این زبان می‌شود. بچه‌هایی که با این روش زبان یاد می‌گیرند در صحبت کردن زبان دوم با لهجه صحیح و به طور کامل، موفق‌ترند و به سطوح بالاتری از یادگیری زبان می‌رسند.

اگرچه ممکن است در ابتدا، یادگیری در بعضی از مواد درسی، بچه‌ها به اندازه‌ای که آن درس‌ها را به زبان مادری خود یاد می‌گیرند موفق نباشند، اما به تدریج و با پیشرفت‌شان در یادگیری زبان دوم، این مشکل هم برطرف می‌شود.

روش آموزش زبان خارجی در مدارس ابتدایی: در این روش به جای این‌که زبان دوم در پایه راهنمایی به کودک آموزش داده شود، در همان سال‌های ابتدایی و همراه با دیگر درس‌ها به طور مقدماتی به کودک یاد داده می‌شود. در این روش زبان دوم به عنوان یک سوژه یادگیری به کودک معرفی می‌شود و به طور معمول ۳ تا ۵ جلسه در هفته کودک زمان صرف یادگیری این زبان می‌کند. میزان موفقیت این روش کمی کمتر از روش قبلی است، اما کودکانی که در این سن یادگیری زبان را شروع می‌کنند نسبت به کودکانی که در سال‌های بعد برای اولین بار زبان دوم را یاد می‌گیرند، پیشرفت بیشتری خواهند داشت. ارائه زبان دوم در سال‌های اولیه تحصیلی که کودک شوق برای یادگیری دارد باعث بالا رفتن سرعت یادگیری می‌شود. بسته به تلاش و میزان زمانی که صرف آموزش این زبان به کودک می‌شود ممکن است در آینده کودک بتواند به خوبی و با فصاحت به زبان دوم حرف بزند.

روش اکتشاف در زبان دوم: در این روش سن کودک کمی بالا‌تر است و این روش بیشتر از آن‌که آموزش زبان باشد در واقع نوعی تقویت شناخت کودک است. در این روش فرهنگ و زبان دوم به عنوان یک مفهوم به کودک ارائه می‌شود. برای کودک در مورد فرهنگ و زبان‌های مختلف صحبت می‌شود و ممکن است بیش از یک زبان به کودک ارائه شود تا کودک در یادگیری زبان دوم حق انتخاب داشته باشد. در مراحل بالا‌تر این روش، ساختار‌های زبان دوم هم به کودک آموزش داده می‌شود، اما بیشتر از آن‌که تاکید بر فصیح صحبت کردن این زبان باشد، هدف آشنایی و ارائه اطلاعات در مورد فرهنگ جامعه‌ای است که به آن زبان سخن می‌گویند.

بهترین روش‌های آموزش زبان به کودکان

اگر جلسات آموزش زبان به کودکان بیشتر از ۲ یا ۳ بار در هفته باشد ممکن است توانایی کودک در صحبت به زبان دوم هم بیشتر شود، اما والدین نباید انتظار داشته باشند کودک در این روش یادگیری بتواند بعد‌ها به طور فصیح و با لهجه مناسب به زبان دوم حرف بزند. این روش یادگیری بیشتر مورد علاقه والدینی است که فکر می‌کنند آموزش زبان دوم ممکن است باعث فشار بر کودک شود. اگرچه این روش می‌تواند زمینه یادگیری زبان در سال‌های بعدی باشد و سرعت یادگیری زبان در فرد را در سال‌های بعدی زندگی افزایش دهد.

درآمد میلیاردی از کودک کار اینستاگرامی!


روزنامه خراسان – رعیت‌نواز: همیشه تا صحبت از کودک کار می‌شود ذهن انسان به سمت کودکانی از خانواده‌های ضعیف می‌رود که در سرمای زمستان در چهارراه‌ها در حالی که دستانشان یخ‌زده، مشغول فروش گل، آدامس و… هستند. از چهارساله‌ها تا نوجوانانی که در ساعت‌های مختلف شبانه‌روز در پیاده‌رو و وسط خیابان‌ها و آویزان به رهگذارن و رانندگان محصولات مختلفی را برای کسب روزانه‌شان می‌فروشند. اما استفاده از کودکان برای پول درآوردن تنها مختص خانواده‌هایی با درآمد پایین نیست. برخی از خانواده‌ها با استفاده از ظرفیت حضور فرزندشان در شبکه‌های مجازی، ماهانه تا یک میلیارد تومان درآمد کسب می‌کنند.

درآمد میلیاردی از کودک کار اینستاگرامی!

تعجب نکنید، بله یک میلیارد تومان درماه! درآمدی که چشم پوشی از آن بسیار سخت است و بسیاری از خانواده‌ها را ترغیب می‌کند کودک شان را مجبور به کار‌هایی کنند که برای شان بسیار طاقت فرساست. وقتی شما پای یکی از این صفحات نشسته اید و تصاویر این کودکان زیبا را لایک می‌کنید، عملا بخشی از کسب و کار آن پدر و مادر هستید. روان شناسان زیادی درباره خطراتی که این کودکان اینستاگرامی را هم اکنون و در آینده تهدید می‌کند، نوشته اند، اما به نظر می‌رسد آن قدر درآمد حاصل از کار این کودکان برای خانواده‌ها وسوسه کننده است که به این راحتی نمی‌توانند از آن دل بکنند. در ادامه با هم از شیوه‌های جذب فالوئر، درآمد‌های عجیب و… که از بررسی‌های ما وگفت و گو با چند آژانس مدلینگ، تعدادی از خانواده‌های این کودکان و مدیر برنامه‌های آن‌ها به دست آمده برای تان نوشته ایم.

ساخت صفحه اینستاگرامی

برای ورود به عرصه درآمدزایی از کودکان در فضای مجازی، خانواده‌ها مراحلی را طی می‌کنند. به همین دلیل از بدو تولد و حتی قبل از تولد کودک شان یک صفحه اینستاگرامی به نام فرزندشان باز و شروع می‌کنند به عکس گذاشتن و این عکس‌ها لحظه به لحظه بزرگ شدن نوزاد را نشان می‌دهد. از اولین خنده و گریه گرفته تا روز تزریق واکسن و تولد‌های یک ماهگی، دو ماهگی و… وقتی صفحات این بچه‌ها پربیننده می‌شود، کسب و کار هم آغاز و پیشنهاد تبلیغات هم مطرح می‌شود و برخی از والدین برای جذب تبلیغ و داشتن درآمد بیشتر از کودکشان، بیشتر و بیشتر عکس می‌گیرند تا حدی که دیگر زندگی فرزندشان در استایل‌هایی که آن‌ها برایش در نظر گرفته اند، خلاصه می‌شود.

ترفند‌های جذب فالوئر

والدینی که تمام انرژی خود را صرف نمایش کودک خود در صفحات مجازی می‌کنند تا بتوانند از طریق ظاهر وی، نظر مخاطبان را به خود جلب کنند، برای جذب مخاطب و به دست آوردن تبلیغ بیشتر که می‌تواند درآمد بیشتری برای آن‌ها به همراه داشته باشد، دست به کار‌های عجیب و غریب دیگری هم می‌زنند. با نگاهی به صفحات کودکان مشهور اینستاگرامی می‌بینید که در برخی از این صفحات مادران جوان که به دنبال جذب فالوئر بیشتر هستند حتی با ظاهری آن چنانی و فریبنده در کنار کودکشان عکس می‌گیرند تا با این کار شاید فالوئر و به تبع آن تبلیغ بیشتری بگیرند.

درآمد میلیاردی از کودک کار اینستاگرامی!

بچه‎های زیبا، والدینِ سوء استفاده‎گر

تعداد بچه‎هایی که این روز‌ها فضای مجازی را قرق کرده‌اند اگر از شاخ‎های بزرگ سال اینستاگرام بیشتر نباشد، کمتر نیست. همه‎شان هم «پرنسس» و «شاهدخت» و «شاهزاده» و «دردانه»! یکی توی ویدئو‌ها شیرین‎زبانی می‏کند، یکی توی آتلیه‎های مختلف شهر ژست‎های عشوه‎دار می‎گیرد و یکی هم می‎شود «سوپرمدل تبلیغاتی» که در موزیک ویدئو‌ها و برنامه‎های تلویزیونی بازی می‎کند و عکسش می‎رود توی ژورنال پوشاکِ بچه‎ها و از اینستاگرام به‎عنوان فضایی برای تبلیغ کارش استفاده می‎کند، البته خودش که نه، پدر و مادرش. پدر و مادری که نمی‎دانند با این کار‌ها فرصت کودکی کردن و تفریح و بازی را از فرزندانشان می‎گیرند، با تأکید بیش از حد روی چهره‎ فرزندشان، آن‎ها را با این تصور بزرگ می‎کنند که تنها ارزش وجود‎ی شان، زیبایی صورت است و بس!

درآمد‌های میلیونی کودکان اینستاگرامی از مدلینگ

حتما هنگام خرید در فروشگاه‌های زیادی، تصویری از یک کودک بسیار زیبا با آرایش دیده اید که برند خاصی را تبلیغ می‌کند. برای این که از درآمد این کودکان مطلع شویم با مدیر یکی از مراکز مدلینگ تهران صحبت کردیم. زارعی معتقد است که مدلینگ کودک یکی از بخش‌های بسیار مهم در صنعت مد است، زیرا حضور کودکان در بسیاری از پروژه‌های مدلینگ باعث جذابیت بیشتر تبلیغات می‌شود به گونه‌ای که هم اکنون بسیاری از صاحبان برند پس از تماس با آژانس‌های مدلینگ درخواست همکاری با مدل‌ها در قالب یک خانواده و تاکید بر حضور کودک در پروژه را دارند. در نتیجه جذب مدل کودک و ورود کودکان به عرصه مدلینگ نیازی انکار نشدنی است.

این مدیر مرکز مدلینگ مهم‌ترین نکته در انتخاب مدل کودک را علاوه بر شرایط ظاهری، هوش، سن، قد و وزن مدل می‌داند. آن هم به این دلیل که کودکان در حال رشد هستند و تغییرات دایم چهره و قد دارند.

او همچنین درباره درآمد کودکانی که مدلینگ می‌شوند، می‌گوید: «قبل از هر چیزی خانواده‌ها بدانند که در ابتدا برای مدل شدن فرزندشان باید برای عکاسی آتلیه‌ای و آموزش کودک هزینه کنند، اما فارغ از این‌ها کودکانی هستند که در این حوزه برای هر روز عکاسی بین سه تا پنج میلیون تومان درآمد دارند».

درآمد میلیاردی از کودک کار اینستاگرامی!

او می‌گوید: کودک با پوشیدن برند‌های خاص، خوردن خوراکی‌هایی با برند‌های خاص و حتی استفاده از لوازم آرایش درآمد کسب می‌کند. البته معتقد است این روز‌ها کودک‌های مدل در حوزه پوشاک درآمد آن چنانی کسب نمی‌کنند.

قانون علیه والدین کودکان اینفلوئنسر

درآمد‌های حاصل از تبلیغات آن قدر وسوسه برانگیز است که در نقاط مختلف جهان آدم‌هایی وجود دارند که حاضرند فرزندانشان را وسیله‌ای برای درآمدزایی کنند. یکی از پلتفرم‌های مراقبت آنلاین کودک در انگلیس، فهرستی از پردرآمدترین کودکان اینفلوئنسر را ارائه داده است که بین آن‌ها رایان کاجی ۷ ساله با درآمد خالص ۱۷.۷ میلیون پوند، کایل گیرسدورف ۱۶ ساله با درآمد خالص ۲.۶ میلیون پوند و اورلیج رز سوداس ۶ ساله با درآمد خالص ۱.۸ میلیون پوند وجود دارند. با این حال از چندین سال پیش برخی قانون گذاران نیز به این موضوع وارد شده‌اند.

در سال ۲۰۱۴ میلادی، در فرانسه، قوانین سختگیرانه‌ای به این منظور و برای حمایت از حریم شخصی کودکان وضع شده که به کودکان اجازه می‌دهد از والدین شان برای انتشار جزئیات شخصی و خصوصی زندگی‌شان بدون کسب اجازه شکایت کنند. با این حال، بسیاری از فعالان حقوق کودکان بر این باورند که طبق پیمان‌نامه جهانی حقوق کودک، کودکان از کرامت و حریم خصوصی برخوردارند و والدین نباید از آن‌ها به عنوان ابزار تبلیغی استفاده کنند و این کار آن‌ها نوعی کودک آزاری روانی محسوب می‌شود و می‌توان از آن‌ها شکایت کرد. هر چند امکان پیگرد قانونی استفاده ابزاری از کودکان وجود دارد، اما حل این مشکلات بیش از آن که نیازمند استفاده از ضمانت اجرا‌های قانونی باشد، نیاز به آموزش و افزایش آگاهی عمومی دارد تا والدین با آگاهی از حقوق اساسی کودکشان و آموزش نحوه استفاده صحیح از فضای مجازی به حریم خصوصی و سلامت روانی و کرامت فرزندانشان بیشتر احترام بگذارند.

درآمد کودکان اینستاگرامی از اینستاگرام

شاید باورتان نشود، ولی برخی از کودکان در اینستاگرام با وجود داشتن کمتر از یک میلیون دنبال کننده، ماهانه بیش از یک میلیارد تومان درآمد دارند. جدا از آن چه درباره درآمد روزانه سه تا پنج میلیونی این کودکان نوشتیم، آن‌ها از صفحات اینستاگرامی شان هم کسب درآمد دارند که بسته به تعداد فالوئرشان متغیر است. برای نمونه، تعدادی از این کودکان را که درآمد‌هایی از ۸۰ تا ۹۰۰ میلیون تومان دارند برای تان در جدول زیر نوشته ایم. در ضمن در کنار رشد صفحات این کودکان پدر و مادر‌ها هم صفحاتی را برای خودشان راه اندازی و در آن به طور مجزا کسب درآمد می‌کنند. به طور مثال حداقل تعرفه تبلیغ در صفحه مادر آیروس ۹ میلیون تومان است و صفحه پدر پژمان هم برای هر تبلیغ ۷ میلیون تومان دریافت می‌کند.

درآمد میلیاردی از کودک کار اینستاگرامی!

چالش تازه صدف بیوتی، مصداق کودک آزاری‌ست!


روزنامه خراسان – نرگس عزیزی: یکی از اینفلوئنسر‌های معروف اینستاگرام که نزدیک به ۳ میلیون دنبال کننده دارد، چالشی به راه انداخته که طی آن افراد انگار که دارند پیام صوتی ضبط می‌کنند، به اصطلاح خالی‌بندی می‌کنند (به یکی از عزیزان خود دروغ می‌گویند) و همزمان از واکنش فردی که در اتاق حاضر است، فیلم می‌گیرند. در این چالش افراد زیادی شرکت کردند، اما در این بین متاسفانه برخی از والدین هم با فیلم گرفتن از فرزندان خود مشارکت داشتند. اما چرا می‌گوییم متاسفانه و این‌که به عنوان والد، پیش از انتشار ویدئویی از فرزند خودمان، بهتر است به چه سوالاتی فکر کنیم؟

چالش تازه صدف بیوتی، مصداق کودک آزاری‌ست!

پرت کردن کودک میان موقعیتی دردناک

در برخی از این ویدئوها، کودکان در موقعیتی ناخوشایند قرار می‌گیرند. به عنوان مثال در یکی از تکان‌دهنده‌ترین موارد، مادری در حال فیلم گرفتن از دختر خردسالش می‌گوید قرار است او، پدر و چند نفر دیگر به سفر بروند، اما چون ممکن است دختر اذیت کند، او را همراه خود نخواهند برد. موضوعی که باعث می‌شود دختر بچه به گریه بیفتد. این در حالی است که برای کودکان به ویژه در سنین پایین مرز بین واقعیت و شوخی چندان روشن نیست و همین می‌تواند آسیب ناشی از این چنین دست انداختن‌هایی را در آن‌ها تشدید کند.

آیا کودک این تصویر را دوست دارد؟

این طور که این بلاگر اعلام کرده برخی از ویدئو‌ها در استوری‌های او نزدیک به یک میلیون بازدید داشته‌اند. این در وضعیتی است که در برخی از موارد، کودک لباس مناسبی به تن ندارد یا به ویژگی‌هایی از کودک اشاره می‌شود که به صورت معمول خوشایند نیست. در یکی از این موارد در حالی که خواهری در حال فیلم گرفتن از برادر خودش است، در حال صحبت درباره روش لاغر کردن برادرش است. برادری که هنوز در سنین دبستان است، بدون تی‌شرت نشسته و ظاهری که از او به نمایش گذاشته می‌شود، می‌تواند باعث دست انداخته شدن کودک در موقعیت‌های دیگر شود. اما ممکن است برخی از والدین یا دیگر اعضای خانواده که این ویدئو‌ها را گرفته و منتشر کرده‌اند، در دفاع از خود بگویند ما با اطلاع کودک ویدئو را منتشر کرده‌ایم. آیا صرف اطلاع دادن به کودک، در چنین مواردی کافی است؟

اما من با اطلاع فرزندم ویدئو را فرستادم!

چالش تازه صدف بیوتی، مصداق کودک آزاری‌ست!

اطلاع دادن به کودک پیش از انتشار عکس یا ویدئو کار خوبی است، اما کافی نیست چرا که کودکان توان درک موقعیت را به درستی ندارند. از طرفی گاهی اوقات به نظر می‌رسد والدین یا بزرگ سالی که تصمیم به انتشار دارد هم خود به نتایج انتشار ویدئو بی‌توجه است. اگر شما هم فکر می‌کنید خب این فقط انتشار یک ویدئوی بامزه است و بس، پس بد نیست کمی روی سوالات زیر تامل کنید.

آیا با خودتان فکر کرده‌اید که گاهی انتشار ویدئوی خنده‌دار فرزندمان شبیه این است که او را میان جمعیتی بیش از جمعیت ورزشگاه آزادی رها کرده‌ایم تا همه به او بخندند؟

آیا می‌دانید ممکن است افرادی تا هفته‌ها بعد از دیدن این ویدئو وقتی کودک را می‌بینند، او را دست بیندازند؟

و آیا دقت دارید که از بین تمام ویژگی‌های فوق‌العاده و توانمندی‌هایی که فرزندتان دارد، تا مدت‌ها تنها یک ویژگی یا رفتار او مانند اضافه وزن، متنفر بودن از مدرسه یا با کفگیر غذا خوردن او، توسط دیگران دیده خواهد شد؟

یکی از مادران عذرخواهی کرد

همه این موارد را گفتیم، بهتر است به این موضوع هم اشاره کنیم که تا به الان حداقل مادر یکی از کودکان، متوجه اشتباه خود شده و این موضوع را هم اعلام کرده است. به امید روزی که همه والدین پیش از این که دیر شود، توجه بیشتری روی انتخاب‌های خود داشته باشند.

گردشگری کودک و راه های فرهنگ سازی آن


به دفعات عبارت «سن طلایی» را شنیده ایم. این عبارت مربوط می شود به آغازین روزهای به دنیا آمدن یک کودک تا سن ۱۵ سالگی که شروع نوجوانی و التهابات ورود به بزرگسالی را تجربه می کنیم. بارها از دوست و آشنا می شنویم که تا کودک بزرگ نشده و به سن نوجوانی نرسیده او را به کلاس زبان بفرستید و یا فلان کار را برایش انجام دهید تا مهارتی را بیاموزد. اما غافل از اهمیت گردشگری و نهادینه کردن این موضوع به چشم یک مهارت و بالاتر از آن، یک ارزش و آشنایی انسان با طبیعت. قصد داریم در این فرصت نگاهی به رویکرد گردشگری کودک در مجله الی گشت داشته باشیم.

گردشگری کودک

نجات تنگ شکننده صنعت گردشگری به دست کودکان

مطالب مرتبط:
شهرهای توریستی کمتر شناخته شده: مقصدهای جدید گردشگری
سرنوشت ارومیه، پایتخت گردشگری ایران در سال ۲۰۲۰
مقاصد گردشگری جهان، طعمه اصلی ویروس کرونا

هر چیزی می تواند تهدیدی علیه صنعت گردشگری باشد. از سقوط یک بالگرد گرفته تا مسائل و منقاشات سیاسی و همه گیری یک ویروس می توان حکم چکشی را داشته باشد که به تنگ بلورین و شکننده گردشگری وارد می شود و هر بار آن را معیوب می کند. اما این که در روزهای آرام و خوب در زندگی ما باز هم صدای شکستن این تنگ بلورین به گوش می رسد را نمی توان تقصیر حوادث غیر مترقبه انداخت و این ما هستیم که مقصر اصلی آسیب به صنعت گردشگری به حساب می آییم. گرچه این سوال پیش می آید که چطور ما می توانیم یکی از متهمین ردیف اول آسیب رسانی به این صنعت هستیم. یکی از عوامل عمده آسیب رسانی این است که ما همچنان به سفر و مناطقی که به آن ها سفر می کنیم، به چشم یک کالای مصرفی نگاه می کنیم و انگار نمی دانیم که درقبال نقاطی که با آن ها سفر می کنیم وظایف بسیاری داریم؛ یکی از عمده وظایف ما برای نجات صنعت گردشگری این است که از همین آغاز کودکان را با این صنعت آشنا کنیم و دست به کار رواج گردشگری کودک شویم. جدا از لذت هایی که گردشگری برای کودکان پرشورمان می تواند داشته باشد، آشنایی آن ها با طبیعت و اهمیت حفظ محیط زیست است. در یکی از مدارس انگلستان، هر ساله رسم شده که کودکانی که تازه پا به مدرسه می گذارند در یک اردو گردشگری، درختی بکارند و خودشان تا روز آخر مدرسه از درخت خود، در هر نوبتی که به گردشگری کودک می روند باید سری به درخت خود بزنند و به آن برسند. این کار تا جایی ادامه دارد که کودک به صورت ناخودآگاه، دلبسته گیاه خود می شد و از زمان نوجوانی به بعد، انس عمیقی بین کودک و گیاه برقرار می شده است. ضمیر ناخودآگاه را دست کم نگیریم! ناخودآگاه انسان بدون رعایت منطق و تنها صرف عادت، کارهایی می کند که شاید هیچ نیروی دیگری در جهان قدرت انجام آن را نداشته باشد. نام طبیعت با گردشگری گره خورده است و انسان نیز بدون طبیعت نمی تواند زنده بماند و زندگی کند.

نجات تنگ شکننده صنعت گردشگری به دست کودکان

گام های اول کودکان در گردشگری

کجای ایران است که می توان آن را مکانی مناسب برای گردشگری کودک ندانست؟! از مازندارن و گیلان و شمال ایران تا جنوبی ترین نقطه این کشور پر از موقعیت های بالقوه گردشگری است که باید با گام های پاک کودکان و مانوس شدن آن ها با طبیعت هر کدام از این شهرها، جانی دوباره به صنعت گردشگری و احیا این صنعت مظلوم، فصلی دوباره را شروع کرد. در حال حاضر، برای آشنا کردن کودکان با مفهوم گردشگری کودک، تورهای یک روزه متعددی بر پا شده و با تدابیری به اجرا درآمده است. تورهای مازندران، دریاچه الیمالات، چهاردانگه، مازندران، بابلسر و به نوبت تورهای دیگر در شهرهای دیگر ایران در دست اجرا است. هدف این برنامه، صرفا برنامه ریزی یک سفر عادی نیست و در واقع مفهوم گردشگری کودک به آشنایی کودکان با طبیعت و نحوه سفر کردن و تاب آوردن در شرایط آب و هوایی متفاوت و از همه مهم تر دیدن و شناختن زیبایی های این مرز و بوم است. گردشگری برای کودکان باید کمی متفاوت از سفر بردن و اردو بردن آن ها باشد. باید به کودکان اجازه داد که در تورهای گردشگری، به کند و کاو بپردازند و حتی قدم هایی هر چند مطمئن را دور از بزرگ ترها بردارند و حس ویژه طبیعت را به تنهایی و به دور از محافظت هر لحظه ای از جانب بزرگ ترها تجربه کنند. طبیعت هم خالق است و هم خلاق و از آن جا که همیشه ذاتی بخشنده داشته است می تواند هر دو حس نام برده را به کودکان انتقال دهد. جسارتی که حس جستجوگری در کودکان به واسطه گردشگری داده می شود بسیار فراتر از فضاهای آموزشی و آزمایشگی است و این درست همان شاخصه ای است که هر انسانی برای ادامه بقا چه در فضاهای شهری و بروز و چه در دل طبیعتی عاری از ساخته انسانی باید بیاموزد و چه بهتر که این آموزش از همان سنین اولیه و خالص دوران کودکی انجام شود.

با کودک نافرمان چگونه رفتار کنیم؟


برترین‌ها: بچه‌ها به دلیل خاصی سرپیچی و ستیزه جویی می‌کنند و اگر این رفتار از همان اول کنترل نشود، می‌تواند تبدیل به کابوسی وحشتناک برای پدر و مادر شود. توصیه‌هایی برای شما والدین داریم تا پیش از اینکه کاسه صبرتان لبریز شود، کودک نافرمان‌تان (و البته ذهن‌تان) را کنترل کنید.

وقتی یک کودک ستیزه جویی می‌کند و به حرف‌تان گوش نمی‌دهد، معمولا دلیلی پشت این رفتار وجود دارد. این دلیل چه جلب توجه باشد و تست کردن محدوده‌هایی که برایش تعیین کرده‌اید و چه خستگی و دلزدگی از درس و مدرسه، به هر حال باید برای کشف آن وقت صرف کنید و بفهمید چرا فرزند شما این رفتار نامناسب را دارد تا بتوانید بخش بزرگی از راه حل را پیدا کنید.

با کودک نافرمان‌تان چگونه رفتار کنید

البته زمان‌هایی نیز وجود دارد که رفتار‌های ستیزه جویانه‌ی کودک، نتیجه‌ی یک عارضه‌ی جدی‌تر به نام اختلال نافرمانی مقابله‌ای (Oppositional Defiance Disorder)، و یا یک مشکل هیجانی قابل توجه‌تر است. اما در شرایطی که چنین عارضه‌ها و مشکلاتی وجود ندارند، یک کودک معمولی بدون تردید همزمان با رشد و بزرگ‌تر شدن، دوست دارد محدودیت‌های شما را آزمایش کند.

با در پیش گرفتن تکنیک‌ها و توصیه‌های زیر می‌توانید لحظات دیوانه کنند‌ه‌ی جنگ و نزاع فرزندتان را عاقلانه مدیریت کنید:

به کودک‌تان مسئولیت بدهید

بچه‌ها در هر سنی باید قوانین خانه را در هر زمینه‌ای بدانند، از کمک در کار‌های خانه گرفته تا انجام تکالیف و زمان خواب و تماشای تلویزیون. زمانی که این مسئله را با کودک‌تان مطرح می‌کنید باید وقتی باشد که همه چیز خوب و آرام پیش می‌رود، نه بعد از یک حادثه یا بگومگویی که پیش آمده. با فرزندتان بنشینید و انواع رفتار‌هایی را که در خانواده پذیرفته نیست به او بگویید. مثال‌هایی از رفتار‌های نامناسب ارائه بدهید، مثلا بی‌احترامی به دیگران، با اسم بد خطاب کردن، سرباز زدن از انجام تکالیف، داد زدن یا هر نوع رفتار نامناسب یا تهاجمی دیگر.

شما نمی‌توانید از فرزندتان توقع داشته باشید (در هر سنی) مطیع و حرف شنو باشد در حالی که انتظارات شما را نمی‌داند. البته مسئولیت دادن به کودک باعث نمی‌شود او صد در صد مواقع به حر‌ف‌های شما گوش کند، اما شما قوانین و محدودیت‌هایی گذاشته‌اید و پیامد‌های زیرپاگذاشتن آن‌ها را نیز اعلام کرده‌اید. هدف این نیست که کودک شما هرگز قانون شکنی نکند، بلکه قصدتان این است که از همین سنین پایین به او یاد بدهید هر وقت قانونی شکسته شود، پیامد‌هایی خواهد داشت.

جنگ‌هایتان را انتخاب کنید

با کودک نافرمان‌تان چگونه رفتار کنید

پدر و مادری کردن حتی زمانی که مشکل خاصی هم وجود ندارد کار سختی است، اما زمانی که یکی از بچه‌ها تعمدا بدرفتاری می‌کند، مشکلات چندین برابر می‌شوند؛ بنابراین باید انتخاب کنید که چگونه انرژی‌تان را هوشمندانه صرف کنید. مثلا اگر فرزند نوجوان شما دوست دارد شلواری بپوشد که برایش خیلی بزرگ است، اما مُد است، فکر می‌کنید آیا واقعا لازم است روزتان را صرفا به خاطر انتخاب بد او، با جروبحث و بدخلقی شروع کنید؟

از طرفی دیگر، اگر فرزندتان به شما بگوید دیگر نمی‌خواهد به مدرسه برود، چون درس خواندن را دوست ندارد، این دقیقا زمانی است که باید بگویید: «دیگه این حرفو نشنوم!». خودتان سبُک و سنگین کنید و ببینید چه زمان‌هایی بهتر است بلیط های‌تان را خرج کنید. در واقع باید بیشتر اوقات انعطاف به خرج بدهید تا وقتی که نیاز داشتید اعمال قدرت کنید، موفق بشوید. یکی از مهم‌ترین چیز‌هایی که باید به یاد داشته باشید این است که شما نمی‌توانید فرزندتان را تغییر دهید مگر اینکه اول نگاه خودتان را تغییر بدهید.

عمل کنید، واکنش نشان ندهید

وقتی رفتار بد و پرخاشگری از کودک‌تان می‌بینید، عصبانی نشوید و خونسردی‌تان را از دست ندهید. در عوض، قدمی به عقب بردارید و به آرامی به فرزندتان بگویید که این رفتار را دوست ندارید و بعدا درموردش حرف خواهید زد.

این برخورد شما باعث ایجاد حسی از ترس در ذهن کودک‌تان می‌شود، زیرا وقت دارد تا در مورد کار بدی که کرده و عواقب احتمالی آن فکر کند. از این فرصت پیش آمده نه تنها برای آرام کردن خودتان استفاده می‌کنید بلکه به فرزندتان نیز یاد می‌دهید چطور همین کار را بکند.

پیامد‌هایی متناسب با سن فرزندتان تعیین کنید

پیامد‌های موثر می‌توانند به دو دسته تقسیم شوند: محرومیت و جریمه. محرومیت به معنی گرفتن امتیازی از کودک است، مثلا لغو یک وعده اجازه‌ی بازی ویدیویی یا کنسل کردن رفتن به سینما، یا هر چیز خوشایند دیگر.

جریمه نیز پیامدی است که موقعیت جدیدی را به کودک تحمیل می‌کند. مثلا شستن ظرف‌های شام، یا اینکه مقرر کنید اگر از وسیله‌ای نادرست استفاده کرد و خراب شد، با پول خودش آن را تعمیر یا جایگزین کند. بدون تردید، اجرا کردن استراتژی‌های مربوط به پیامدها، به زمان و انرژی زیادی نیاز دارد، اما اگر این شیوه را در پیش نگیرید و فرزند شما بابت رفتار‌های بدش تاوانی پس ندهد، این پیام را ارسال می‌کنید که: اگر من را ناراحت و عصبانی کنی (قشقرق به پا کنی)، به خواسته‌ات می‌رسی!

قدرت‌تان را حفظ کنید

با کودک نافرمان‌تان چگونه رفتار کنید

وقتی وارد بحث و جدالی با فرزندتان می‌شوید، تنها کاری که می‌کنید این است که قدرت بیشتری در این موقعیت به او می‌دهید. در واقع، فرزند شما اینگونه برداشت می‌کند که این قدرت را دارد که با شما در بیفتد، در نتیجه رفتارهایش ستیزه جویانه‌تر نیز خواهد شد.

این بار که کودک‌تان سعی کرد شما را وارد جنگ قدرت در مورد چیزی کند فقط بگویید: «اگر فلان کار را کردی، در مورد اتفاقی که افتاده صحبت خواهیم کرد، دیگر نمی‌خواهم در این مورد چیزی بشنوم!» و اتاق را ترک کنید. وقتی آن مکان را ترک می‌کنید، تمام قدرت را با خودتان از آنجا بیرون می‌برید. این را بدانید که هر چه بیشتر وارد بحث و مشاجره با فرزندتان شوید، اختیار و کنترل بیشتری به او می‌دهید.

فرصت تکرار اشتباهات را ندهید

اگر واقعا نمی‌خواهید رفتار‌های بد کودک‌تان جا بیفتد، باید محکم و قاطع باشید. اگر کودک‌تان به اندازه‌ای بزرگ شده که پیامد رفتار‌های بدش را بفهمد، پس نباید به او فرصت تکرار اشتباهاتش را بدهید، چون با این کار فقط ثابت می‌کنید که جدی نیستید و او می‌تواند چند بار دیگر هم رفتار نادرستش را تکرار کند، زیرا فهمیده که خود شما هم قوانینی که گذاشته‌اید را جدی نمی‌گیرید.

اگر در یک مهمانی، پسر شما مادر دوستش را «کوه چربی» خطاب کرد، قاطعانه بگویید: «تو می‌دانی که ما اینطور صحبت نمی‌کنیم. الان به خانه برمی‌گردیم تا تو بتوانی کمی در مورد حرفی که زده‌ای فکر کنی!» و بعد از عذرخواهی فرزندتان فورا آنجا را ترک کنید.

با فرزندتان وارد معامله نشوید و به او قول ندهید اگر رفتارش خوب و مناسب بود برایش بستنی می‌خرید. این نحوه‌ی رفتار، بدترین شیوه‌ای است که می‌توانید در پیش بگیرید. چون تنها اتفاقی که می‌افتد تقویت رفتار نادرست است که می‌تواند در آینده بدتر هم بشود، زیرا کودک سعی خواهد کرد امتحان کند که شما را تا کجا‌ها می‌تواند با خود بکشاند و دوباره وارد معامله‌ای شود و سود ببرد. پس پیش از اینکه در این شیوه غرق شوید، خودتان را نجات دهید!

همیشه رفتار‌های مثبت را ببینید و تقویت کنید

ریزترین رفتار‌های مثبت فرزندتان را نیز ببینید و تشویق کنید. تشویق کردن رفتار مثبت تاثیر بسیار بزرگی بر پرورش یک کودک مسئولیت پذیر دارد.

وقت‌های منظمی را برای گفتگو با فرزندتان تعیین کنید

با کودک نافرمان‌تان چگونه رفتار کنید

زمان‌هایی که شرایط نرمال و آرام است و هیچ جنگ و جدالی بین شما و فرزندتان در جریان نیست، کنار فرزندتان بنشینید و به او نشان دهید که وظیفه‌ی خود را به عنوان پدر یا مادر بسیار جدی می‌گیرید و قصدتان، محافظت از او و کمک به پرورش سالم اوست جوری که در آینده فردی مسئول، کارآمد، متکی به نفس و شاد و موفق باشد و بتواند از زندگی‌اش لذت ببرد.

به او یادآوری کنید که خانواده‌ی شما قوانین و ارزش‌هایی دارد که همه برای اینکه او آینده‌ای روشن داشته باشد لازم‌اند و قرار نیست کسی او را آزار بدهد تا وقتی بزرگ شد دچار اندوه و حسرت بشود. می‌توانید یک روز در هفته را برای یک گفتگوی صمیمی با فرزندتان مقرر کنید و به آن پایبند بمانید.

منبع: quickanddirtytips

اگر کودک بیش‌فعال دارید، بخوانید


برترین‌ها: بیشتر پدر و مادرها، والدین خوبی هستند. اما اگر دختر یا پسر شما اختلال بیش فعالی – کم توجهی یا ADHD دارد، شاید «خوب بودن» شما به عنوان پدر و مادر کافی نباشد. برای اینکه فرزند شما چه اکنون و چه در آینده، انسانی شاد و متعادل باشد و بتوانید محیطی امن و آرام در خانه برایش فراهم کنید، باید پدر و مادری «عالی» برای فرزند بیش فعال‌تان باشید.

از یک پدر و مادر خوب به یک پدر و مادر عالی برای یک فرزند بیش فعال شدن، ساده‌تر از آنچه تصور می‌کنید است. فقط کافیست اصلاحات کوچکی در شیوه‌های فرزند پروری‌تان و شیوه‌ی تعامل با فرزندتان انجام دهید و بدانید چه واکنشی به رفتار‌های او نشان دهید بهتر است.

اگر کودک بیش فعال دارید با ما همراه باشید.

بپذیرید که فرزند شما، مانند همه‌ی بچه‌های دیگر، بی‌عیب نیست

ADHD در میان کودکان شایع است، اما به سادگی قابل درک نیست. قبول اینکه فرزند شما شرایطی نامعمول دارد کار ساده‌ای نیست، اما کودکی که خشم و بدبینی پدر و مادرش را در مورد ویژگی‌هایش حس می‌کند، احتمالا نمی‌تواند اعتماد بنفس خوبی داشته باشد و به سمت انسانی شاد و قابل قبول بودن پیش برود.

یک کودک برای اینکه احساس کند مورد قبول است و حمایت می‌شود، باید احساس کند که والدینش به توانایی‌های او ایمان دارند. زمانی که پدر و مادر یاد می‌گیرند به ویژگی خاص فرزند بیش فعال‌شان به چشم یک فرصت و نعمت نگاه کنند، چیز‌هایی مانند انرژی فوق العاده، خلاقیت و مهارت‌های فردی به جریان می‌افتند و پدر و مادر می‌توانند استعداد‌های درخشان فرزند خود را ببینند.

در سرنوشت فرزند بیش فعال شما، چیز‌های شگفت انگیزی مقدر شده که برای آن‌هایی که آرام و معمولی‌اند وجود ندارد. انرژی زیاد فرزند شما می‌تواند حسادت برانگیز باشد و اشتیاق خستگی ناپذیر او برای زندگی و هر آنچه در آن است، نعمتی است که نصیب هر کسی نمی‌شود.

تمام تلاش خود را بکنید تا فرزندتان را بی‌قید و شرط دوست داشته باشید. با او جوری رفتار کنید که گویی همین الان انسانی است که دوست دارید باشد. این رفتار شما به او کمک می‌کند همان انسان مورد نظرتان بشود.

همه‌ی خبر‌های بد و گله و شکایت‌ها در مورد فرزند بیش فعال‌تان را باور نکنید

اصلا خوشایند نیست که از معلم‌ها و مربی‌های مدرسه‌ی فرزندتان بشنوید که او «کُند ذهن» یا «بی‌انظباط» است و حال‌تان با شنیدن در مورد رفتار‌های بد فرزندتان قطعا خوب نخواهد شد.

اما اجازه ندهید قضاوت‌های منفی و نظرات نامطلوب دیگران، مانع این شود که از تلاش‌های‌تان برای تامین هر آنچه فرزندتان برای آموزش و تحصیل نیاز دارد کوتاهی کنید. بچه‌هایی که اختلال بیش فعالی – کم توجهی دارند نیز می‌توانند مانند سایر بچه‌ها موفق شوند، اما به این شرط که کمک مورد نیازشان را دریافت کنند.

درست است که ذهن فرزند شما جور متفاوتی کار می‌کند، اما بدون تردید توانایی یاد گرفتن و موفق شدن را درست مانند هر بچه‌ی دیگری دارد.

این طور در نظر بگیرید: اگر فرزند شما مبتلا به دیابت بود یا آسم داشت، آیا باز هم لحظه‌ای در انجام هر کاری که به نفع اوست تردید می‌کردید؟ درست همان طور که یک فرد مبتلا به دیابت به انسولین و فرد دچار آسم به تنفس نیاز دارد، کودک دچار ADHD نیز نیاز به تنظیماتی در محیط آموزشی‌اش دارد.

فرزند شما مغز شگفت انگیزی دارد، او انسانی با هوش سرشار و ایده‌هایی بزرگ است که غیرمنصفانه ممکن است در مدرسه یا جامعه به او برچسب «ناتوان در موفقیت» بزنند.

اما اگر شما به عنوان پدر و مادر باور داشته باشید که او توانمندی‌های زیادی دارد، با امید و اطمینان، شرایط لازم را برایش فراهم می‌کنید تا از تمام استعداد‌هایش بهره بگیرد و به شیوه‌های مثبتی خودش را به چالش بکشد تا تجربه کسب کند و از زندگی درس بگیرد.

اهمیت و تاثیر دارو‌های ADHD را بزرگنمایی نکنید

بدون تردید برای خیلی از بچه‌هایی که دچار اختلال بیش‌فعالی – کم توجهی هستند، داروی مناسب ADHD می‌تواند تفاوت بزرگی در بهبود رفتار‌های بد ایجاد کند.

اما در هیچ شرایطی دارو درمانی، تنها وسیله‌ی ایجاد این تفاوت نیست. یادتان باشد در مورد مصرف دارو با فرزندتان جوری حرف نزنید که گویی رفتار‌های خوبی که انجام می‌دهد به خاطر دارو‌هایی است که مصرف می‌کند، نه تلاش‌های خودش برای بهبود رفتارهایش.

اگر دیدید کودک شما کار نادرستی را انجام می‌دهد که چند بار او را منع کرده‌اید، لطفا جلوی خود را بگیرید و نگویید: «باز هم فراموش کرده‌ای صبح داروهایت را بخوری؟!». ضمنا هرگز و تحت هیچ شرایطی فرزندتان را تهدید نکنید که بابت رفتار بدش، مقدار داروهایش را بیشتر خواهید کرد.

جملاتی اینچنینی این پیام را به فرزندتان انتقال می‌دهند که رفتار‌های او تنها با عوامل بیرونی قابل کنترل‌اند. این وظیفه‌ی شما به عنوان پدر و مادر است که این پیام روشن و واضح را به فرزندتان برسانید که، هر چند داور به بهبود مهارت‌هایی که هم اکنون دارد کمک خواهد کرد، اما قرار نیست جادو کند و تمام مشکلاتش را حل کند.‌

می‌توانید به فرزندتان بگویید که دارو‌هایی که مصرف می‌کند مانند عینک هستند. عینک، بینایی را که فرد هم اکنون دارد، بهتر می‌کند. کودک شما باید به این باور برسد که خود کنترلی، بزرگ‌ترین مهارت اوست و فرقی نمی‌کند چه محدودیت‌هایی دارد.

اگر کودک بیش فعال دارید با ما همراه باشید.

فرق بین تربیت و تنبیه را خوب بدانید

چند بار پیش دوستان و اقوام و حتی مشاور فرزندتان گله و شکایت کرده‌اید که: «داد و بیداد می‌کنم، نصیحت می‌کنم، تهدید می‌کنم، فرصت می‌دهم، اسباب بازی‌هایش را از او می‌گیرم، تفریح را کنسل می‌کنم، رشوه می‌دهم، خواهش و التماس می‌کنم و حتی تنبیه بدنی می‌کنم، اما هیچکدام فایده‌ای ندارد!». هر کودکی که در معرض ابزار‌های تربیتی جورواجور و متفاوت قرار بگیرد، گیج خواهد شد.

خیلی از پدر و مادر‌ها به طور مداوم از عبارت‌های «تنبیه» و «تربیت» به جای هم استفاده می‌کنند. اما واقعیت این است که تربیت و تنبیه، بسیار با هم متفاوت‌اند.

تربیت، چیزی است که به کودک یاد می‌دهد چگونه رفتار کند و شامل توضیح و شفاف سازی رفتار‌های بد و هدایت به سمت رفتار‌های قابل قبول‌تر می‌شود و ضمنا هر بار که کودک رفتار خوبی انجام می‌دهد، بازخورد مثبتی از جانب شما می‌بیند. اما تنبیه، چیزی است که از ترس و تهدید و خجالت برای وادار کردن کودک به انجام رفتاری خاص استفاده می‌کند.

مطمئنا تنبیه نیز جایگاه خودش را دارد، اما هرگز نباید شامل بدرفتاری فیزیکی یا کلامی شود. تنبیه فقط باید به عنوان آخرین راه حل استفاده شود. مثلا اگر کودک شما با وجود اینکه بار‌ها به او گفته‌اید نباید دُم گربه را بکِشد به این کارش ادامه می‌دهد، باید تنبیه شود.

اغلب، بهترین راه اعمال قوانین انظباطی برای کودک ADHD این است که برنامه‌ی ساده‌ای از اصلاحات رفتاری برایش تنظیم کنید که: متناسب با سن او باشد، قابل انجام باشد و سپس هر دست آورد کوچکی طبق سیستم پاداش دهی، تشویق شود تا این رفتار خوب تبدیل به عادت شود.

با پاداش دهی رفتار‌های مثبت کودک (به جای تنبیه رفتار‌های منفی)، شما به فرزندتان کمک می‌کنید احساس موفقیت کند و انگیزه اش برای انجام کار‌های درست بیشتر شود.

هرگز کودک را به خاطر رفتاری که قادر به کنترل آن نیست تنبیه نکنید

فرض کنید به فرزند ده ساله‌تان می‌گویید تختخوابش را مرتب کند؛ و چند دقیقه بعد او را در حالی می‌بینید که روی تختخواب نامرتبش دراز کشیده و با کارت‌هایش بازی می‌کند. چه باید بکنید؟ باید تندی کنید و کارت‌هایش را از او بگیرید و دستور بدهید همین حالا تختش را مرتب کند؟

مطمئنا این رویکرد، بهترین نیست. در خیلی از موارد، کودک ADHD از شما اطاعت نمی‌کند نه به این دلیل که نافرمان است، بلکه فقط به این علت که در آن ِ واحد، حواسش پرت می‌شود. حواس پرتی، یکی از علائم شایع اختلال بیش فعالی – کم توجهی بوده و چیزی است که کودک قادر به کنترل آن نیست.

وقتی شما مکررا کودکی را بابت رفتاری که قادر به کنترلش نیست تنبیه می‌کنید، او را مستعد شکست و عدم موفقیت می‌کنید. در نهایت، تمایل و گرایش درونی او برای راضی و خشنود کردن شما از بین می‌رود، چون با خودش فکر می‌کند: «چرا باید به خود زحمت بدهم؟ نتیجه همیشه همین خواهد بود!». در نتیجه رابطه‌ی والد و فرزند به شدت آسیب خواهد دید.

بهترین راهکار در چنین موقعیت‌هایی این است که خیلی ساده، به فرزندتان «یادآوری» کنید که کاری که از او خواسته‌اید را انجام دهد. تنبیه زمانی لازم و منطقی است که فرزندتان آشکارا و به دفعات نافرمانی کند، مثلا از مرتب کردن تختخوابش سر باز بزند و اعلام کند که این کار را نخواهد کرد.

دیگران را بابت مشکلاتی که فرزندتان دارد سرزنش نکنید و مقصر ندانید

آیا از آن دست پدر و مادر‌هایی هستید که هر کسی را مقصر می‌دانید غیر از فرزندتان؟ مثلا می‌گویید: «راننده‌ی سرویس مدرسه اصلا نمی‌تواند بچه‌ها را در اتوبوس کنترل کند!»، یا «اگر معلم دخترم بلد بود چطور با بچه‌ها رفتار کند، دختر من در مدرسه اینقدر مشکل نداشت!».

دیگران می‌توانند با مشکلات فرزند شما مرتبط باشند، اما اگر سعی کنید تقصیر را گردن دیگران بیندازید، کودک‌تان را تشویق می‌کنید به رفتار‌های نادرستش به راحتی ادامه بدهد. وقتی شما می‌توانید تقصیر‌ها را گردن دیگران بیندازید، چرا فرزند شما باید مسئولیت اشتباهاتش را به گردن بگیرد؟

اگر کودک بیش فعال دارید با ما همراه باشید.

یادتان باشد که «بچه‌ی بد» نداریم؛ بلکه «رفتار بد» داریم

بچه‌هایی که مدام چیز‌های بدی درباره‌ی خودشان می‌شنوند، بالاخره این چیز‌ها را باور می‌کنند. فرقی نمی‌کند رفتار فرزند شما تا چه اندازه خسته کننده و ناراحت کننده است، هرگز او را «تنبل»، «خنگ»، «عصبی»، «خیالاتی» و یا هر چیز دیگری که آزاردهنده است خطاب نکنید.

هر وقت قرار است جملات سرزنش آمیز به زبان بیاورید جلوی خودتان را بگیرید و مثلا نگویید: «تو چت شده؟ چرا همیشه اتاقت را بهم می‌ریزی؟ هزار بار به تو گفته‌ام وسایلت را مرتب کن و تو انگار هرگز نمی‌شنوی!».

فراموش نکنید که فرزند شما بچه‌ی بدی نیست، بلکه این رفتار‌های بد او هستند که شما را ناراحت می‌کنند. وقتی شما مشکلات مربوط به اختلال فرزندتان را به شخصیت او ربط می‌دهید، عزت نفس او افت می‌کند. اما وقتی برای حل مشکلات رفتاری کودک‌تان با او همراهی می‌کنید، فضایی ایجاد می‌نمایید که فرزند شما احساس می‌کند دوستش دارید و با وجود ایراد‌هایی که دارد از او حمایت می‌کنید.

این بار که فرزندتان اتاقش را بهم ریخت به او بگویید: «ما مشکلی داریم و من برای حل آن به کمک تو نیاز دارم». به او بگویید شب‌ها به سختی می‌توانید وارد اتاقش شوید و به او سر بزنید، چون می‌ترسید مبادا پای‌تان را روی اسباب بازی‌های کف اتاق بگذارید، یا اینکه غذای باقیمانده در اتاقش، حشرات را به آنجام می‌کشاند. از او نظر بخواهید. هر چه بیشتر فرزندتان را در پیدا کردن راه حل شریک کنید، نتیجه بهتر خواهد بود.

فورا «نه» نگویید

همه‌ی بچه‌ها باید گاهی «نه» بشنوند تا از انجام کاری خطرناک یا نادرست منع شوند. اما خیلی از پدر و مادرها، بدون در نظر گرفتن اینکه شاید «بله» گفتن واقعا ضرری نداشته باشد، ناخودآگاه «نه» می‌گویند. ضمنا بچه‌ای که مدام «نه» می‌شنود، تمایل به مخالفت کردن و طغیان پیدا می‌کند، مخصوصا اگر خواسته‌هایش چندان هم نابجا نباشند.

چرا پدر و مادر‌ها خیلی زود «نه» می‌گویند؟ اغلب به دلیل ترس است (مثلا: نه! تو نمی‌توانی تنها به مدرسه بروی)، یا نگرانی (نه! تو نمی‌توانی شب منزل دوستت بمانی تا زمانی که من با والدینش آشنا شوم)، و یا به خاطر تمایل به کنترل (نه! تو نمی‌توانی قبل از شام اسنک بخوری). اما والدین باهوش می‌دانند که چه زمانی «نه» بگویند و چه زمانی بهتر است یک نفس عمیق بکشند و با فرزندشان موافقت کنند.

در خیلی از موارد، یک تغییر کوچک در نحوه‌ی استفاده از «بله» و «خیر» در برابر فرزندتان می‌تواند تفاوت زیادی میان یک تعامل خوشایند و یک مقابله‌ی ناخوشایند ایجاد کند. فرض کنید فرزند شما دوست دارد بیرون برود و بازی کند، اما شما می‌خواهید در خانه بماند و تکالیفش را انجام بدهد.

به جای اینکه به طور اتومات «نه» بگویید، از او بخواهید کمک‌تان کند تا یک راه حل خیلی خوب پیدا کنید. بدین ترتیب فرزند شما احساس می‌کند دست کم تا حدی بر شرایط خود کنترل دارد و شما سعی دارید با خواسته‌هایش موافقت کنید. شما نیز کمتر احساس خستگی و کلافگی می‌کنید و رابطه والد و فرزندی‌تان دوستانه‌تر می‌شود.

به رفتار‌های مثبت فرزندتان بیشتر توجه کنید

خیلی از پدر و مادر‌ها در نبرد برای رفع مشکلات رفتاری فرزندان خود، رفتار‌های مثبت بچه‌ها را نادیده می‌گیرند. در نتیجه جو حاکم بر خانه، بیشتر منفی خواهد بود تا مثبت و همین باعث می‌شود تمام جنبه‌های زندگی کودک تحت تاثیر قرار بگیرد.

تمرین کنید تا خوبی‌های فرزندتان را نیز ببینید و هر وقت کار خوبی می‌کند یا به خوبی از پس وظیفه‌اش برمی‌آید، همان لحظه تحسین و تشویقش کنید. وقتی شما رفتار‌های تحسین برانگیز فرزندتان را می‌بینید و تشویق می‌کنید، چیزی که می‌خواهید را به او نشان می‌دهید، نه چیزی را که نمی‌خواهید.

تحقیقات نشان می‌دهد، اگر به ازای هر یک نظر انتقاد آمیز، سه نظر مثبت ارائه دهید، منجر به بهترین نتایج از جهت ترویج رفتار مثبت، ایجاد انعطاف پذیری، و حفظ روابط خوب والد و فرزندی خواهد شد.

ضمنا فراموش نکنید که برخی از مشکلات رفتاری که بچه‌های ADHD دچارش هستند ممکن است در تمام بچه‌ها در این سنین دیده شود. پس سعی کنید اطلاعات و دانش خود را در این زمینه با مطالعه‌ی منابع معتبر بالا ببرید.

شادی و خنده را سنگ بنای زندگی خانوادگی‌تان کنید، با بچه‌ها خوش بگذرانید، با آن‌ها بازی کنید، با هم به پیک نیک بروید و از موزه‌ها دیدن کنید. بله، مطمئنا زندگی با کودک ADHD می‌تواند چالش برانگیز باشد، اما پدر و مادری که قادرند یک ارتباط واقعی با فرزند خود برقرار کنند، لذت زیادی از این نعمت ارزشمند می‌برند.

اگر کودک بیش فعال دارید با ما همراه باشید.

یاد بگیرید که برای موقعیت‌های خاص از قبل آماده باشید

کسانی که فرزند ADHD دارند می‌دانند که مهمانی‌های پُر از استرس یعنی چه. شما نمی‌توانید همیشه تصمیم بگیرید که مهمانی نروید تا از دردسر‌های احتمالی پیشگیری کنید.

خیلی از پدر و مادر‌ها زمان زیادی را صرف واکنش نشان دادن می‌کنند، در حالی که در عوض باید برای پیش بینی کردن و از قبل برنامه چیدن وقت صرف کنند. مثلا قبل از رفتن به مهمانی یا فروشگاه، در مورد رفتار‌هایی که انتظار دارید و مشکلات احتمالی با فرزندتان حرف بزنید.

ضمنا همیشه از قبل، جهت موقعیت‌هایی که ممکن است در مهمانی یا هر جای دیگری روی بدهد برنامه و راه حل داشته باشید. مثلا پنج دقیقه از جمع فاصله بگیرید و با فرزندتان به گوشه‌ای خلوت بروید و در مورد مسئله‌ای که پیش آمده حرف بزنید و حتما با یک راه حل به جمع برگردید. گاهی شاید واقعا مجبور شوید جمعی یا مکانی را زودتر ترک کنید.

هر کاری که می‌کنید، باید پیوسته باشد. همه‌ی بچه‌ها به پیوسته و همیشگی بودن قوانین و اصول نیاز دارند، اما بچه‌های ADHD بیشتر و جدی‌تر به تداوم اصول نیاز دارند. یک تغییر ناگهانی یا لحظه آخری در برنامه و یا یک اختلال در روتین خانوادگی می‌تواند اثرات مخربی بر کودک بیش فعال بگذارد. پس بهتر است روتین‌ها و برنامه‌هایی تعیین کنید و همه‌ی شما با بیشترین حد توان و امکان خود به آن‌ها پایبند بمانید.

فضای خانه را جوی بچینید که فرزندتان تشویق به نظم و مسئولیت پذیری شود. سعی کنید وسایل فرزندتان در دسترس او باشد و هر چیزی سر جای خودش قرار بگیرد تا هم دچار آشفتگی نشود و به نظم عادت کند و هم برای برداشتن وسایل خودش به دردسر نیفتد.

شما و همسرتان باید با هم همسو باشید و در مورد مسائل تربیتی و قوانین خانه کاملا با هم توافق داشته باشید. والدینی که رویکرد‌های اساسی‌شان با هم جور نیست، برای فرزند ADHD خود تناقض و مشکلات بیشتری ایجاد می‌کنند. مداخلات رفتاری برای بچه‌های ADHD موفق نخواهد بود مگر اینکه به طور پیوسته و همیشگی به کار برده شود.

وقتی پدر و مادر به عنوان یک واحد عمل می‌کنند، بچه‌ها دقیقا می‌دانند چه باید بکنند. محیط خانه هر چقدر قابل پیش بینی‌تر و آرام‌تر باشد، تمام خانواده شادتر خواهند بود.

الگوی خوبی باشید

پدر و مادر، با نفوذترین الگوی یک کودک‌اند، بنابراین با دقت به رفتارهای‌تان فکر کنید. اگر نمی‌توانید خودتان را کنترل کنید، چطور انتظار دارید کودک شما خود کنترلی را تمرین کند؟

داد زدن، یک نمونه‌ی بسیار بد و غلط از نحوه‌ی واکنش به هیجانات است. والدین معمولا تصور می‌کنند هر چه بیشتر داد و فریاد بزنند و صدای‌شان بلندتر باشد، تاثیر بیشتری بر بچه‌ها می‌گذارند، اما این طور نیست. تنها چیزی که فرزند شما از داد و بیدادهای‌تان دریافت می‌کند، خشم شماست.

این کاملا طبیعی است که گاهی از دست کودک‌تان عصبانی شوید، اما این طبیعی و پسندیده نیست که مدام سرش داد بزنید. حتما پیش آمده که از دست دوستان یا همکاران‌تان عصبانی شوید، در این مواقع چگونه خشم خود را کنترل کرده‌اید؟ پس اگر لازم باشد قادر به کنترل خشم خود هستید!

این بار که فرزندتان کاری کرد که خون‌تان به جوش آمد، اتاق را ترک کنید، چند نفس عمیق بکشید یا کاری انجام دهید که آرام‌تان کند. وقتی شما تکنیک‌های خود کنترلی و آرام کردن خشم‌تان را به کار می‌برید، به فرزندتان یاد می‌دهید کنترل و مدیریت هیجاناتش چقدر اهمیت دارد. اگر نتوانستید خونسردی‌تان را حفظ کنید و حرکت نادرستی انجام دادید، در عذرخواهی کردن از فرزندتان تردید نکنید.

منبع: additudemag

آتلیه عکاسی کودک در کرج


برترین‌ها: دوران کودکی یکی از شیرین‌ترین دوران زندگی هر انسانی است. امروزه اکثر والدین سعی می‌کنند تا به بهانه‌های مختلف کودک دلبند خود را به آتلیه ببرند و خاطرات و لحظات شیرینی را ثبت کنند.

ثبت لحظات کودکی که توسط والدین انجام می‌پذیرد ضمن خاطره سازی برای کودک راه انتقال احساسات آن‌ها و مهر تاییدی بر توجه و محبت آن‌ها نسبت به کودک است. عکاسی و فیلمبرداری رایج‌ترین و بهترین روش ثبت این لحظات هستند.

سال‌ها بعد که کودکتان به این عکس‌ها نگاه می‌کند و حتی این عکس‌ها را به فرزندانش نشان می‌دهد خاطرات شیرین کودکی برایش زنده شده و عشق پدرومادرش را به خود را با تمام وجود احساس می‌کند.

آتلیه عکاسی کودک در کرج

انواع عکاسی کودک

امروزه عکاسی کودک یکی از انواع عکاسی محسوب می‌شود که معمولا بر اساس سن کودک طبقه بندی می‌شود.

  • عکاسی از نوزاد
  • عکاسی از کودکان نوپا
  • عکاسی از خردسالان
  • عکاسی از کودکان سن دبستان

آتلیه عکاسی کودک در کرج

عکاسی کودک در چه مکان‌هایی انجام می‌گیرد؟

  • آتلیه
  • منزل
  • فضای باز
  • مدرسه و مهدکودک
  • مهمانی‌ها

عکاسی کودک نسبت به عکاسی بزرگسال سخت‌تر و نیازمند صبر و حوصله‌‍‌ی بیشتر است.

یک عکاس کودک خوب باید روحیات و خلق‌وخوی کودک را بشناسد و هنگام عکاسی آن‌ها را در نظر بگیرد. عکاس می‌تواند با صحبت با والدین کودک از روحیات او باخبر شود.

عکاس نباید کودک را خیلی خسته کند. امرونهی کردن و تغییر‌های بیش از حد موقعیت کودک، او را خسته و کلافه می‌کند و طبیعتا خروجی عکس هم خوب نخواهد بود.

یکی از بهترین حالات برای عکاسی از کودک، عکاسی از صورت می‌باشد چرا که عکاسی به این روش چهره معصوم کودک را بیشتر نمایش می‌دهد و کودک را زیباتر نشان می‌دهد.

آتلیه عکاسی کودک در کرج

عکاس خوب معمولا برای عکاسی از کودک به طور مرتب و پشت سر هم عکس می‌گیرد تا از هر ۲۰ عکس گرفته شده از کودک یکی از آن‌ها عالی باشد.

یکی از دلایلی که والدین را برای عکاسی از کودکشان به آتلیه‌ها می‌کشاند، مناسبت‌ها و تم‌های خاص عکاسی است مثلا عکاسی با لباس و تم یلدایی در شب یلدا یا عید نوروز و …. یک آتلیه‌ی خوب باید فضا‌های متنوع و مناسب با تم‌های مختلف را داشته باشد تا برای این نوع عکاسی‌ها از آن‌ها بهره ببرد.

عکس‌های طبیعی همیشه جلوه‌ی بهتری دارند. یک عکاس خوب برای عکاسی از کودک باید طبیعی‌ترین حالت کودک را ثبت کند. یکی از راه‌های جذاب شدن عکس کودک عکس گرفتن از کودکان در حالت‌های کثیف و یا به زبان ساده‌تر حالت‌های شلخته است. کودکانی که در حال غذا خوردن و یا گل بازی کردن و یا نقاشی با رنگ‌های مایع و البته ایمن هستند عکس‌ها را بسیار جالب و جذاب می‌کند.

آتلیه عکاسی کودک در کرج

گرفتن عکس سیاه‌وسفید یکی دیگر از ترفند‌های خوب برای عکاسی کودک است. این دسته از عکس‌‎های کلاسیک علاوه بر این که همیشگی و کهنه نشدنی هستند معصومیت چهره کودک را بیشتر نمایان می‌کنند.

عکاسی از کودکان در حالت خواب یکی از زیباترین حالت‌ها برای عکاسی است.

آتلیه عکاسی کودک در کرج

در این قسمت به معرفی تعدادی از آتلیه‌های عکاسی کودک کرج می‌پردازیم:

آتلیه کودک حس

آتلیه کودک حس جزو آتلیه‌های کودک کرج در محدوده گوهردشت است. خدمات آتلیه کودک حس عکاسی نوزاد، عکاسی کودک و عکاسی بارداری است. اگر به دنبال آتلیه نوزاد در کرج یا آتلیه کودک و آتلیه بارداری در محدوده گوهردشت هستید می‌توانید به آتلیه کودک حس مراجعه کنید.

استودیو کودک فام

آتلیه تخصصی کودک فام یکی از بهترین آتلیه‌های کرج در محدوده گوهردشت است. آتلیه تخصصی کودک فام با تخصص‌های عکاسی از نوزاد و بارداری و همچنین کادر مجرب خانم، در کنار شماست. اگر نیازمند به آتلیه کودک در کرج یا آتلیه عکاسی نوزاد و بارداری در گوهردشت هستید میتوانید به آتلیه کودک فام مراجعه کنید.

آتلیه عکس مثبت

آتلیه عکس مثبت جزو آتلیه‌های کودک و بارداری در کرج است. خدمات آتلیه عکس مثبت عکاسی کودک و عکاسی بارداری و نوزاد است. اگر به دنبال آتلیه کودک در کرج یا آتلیه عکاسی نوزاد و بارداری در کرج هستید میتوانید به آتلیه عکس مثبت مراجعه کنید.

منابع: radiokodak ،atelieha

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک


برترین‌ها: خرید کردن یکی از لذت‌بخش‌ترین کارهاست. این را پژوهشگران ثابت کرده‌اند که می‌گویند برای رها شدن از احساس پوچی و افسردگی می‌توانید دست به دامان مراکز خرید شوید. اما گروه دیگری از پ‍ژوهشگران هم معتقدند خرید کردن به خودی خود می‌تواند شما را مضطرب و حتی افسرده کند. آن‌ها می‌گویند قرار داشتن در معرض انتخاب‌های زیاد ممکن است شما را کلافه کند و آخر هم با حالی پریشان دست خالی به خانه برتان گرداند.

حالا تصور کنید پای خرید برای کسی به میان بیاید که خودش هنوز به دنیا نیامده است. وقتی قرار است برای جنینی که هنوز در رحم‌تان چرخ می‌زند خرید کنید و بدون آنکه او را دیده باشید، نیاز‌ها و راحتی‌اش را در نظر بگیرید، کار از آنچه محققان تصور می‌کنند هم سخت‌تر می‌شود. به همین دلیل است که در این مطلب می‌خواهیم همه‌چیز را در مورد تهیه صندلی اتومبیل و کالسکه کودک با شما در میان بگذاریم و این خرید دشوار را برای‌تان آسان‌تر کنیم.

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک

به دردم می‌خوره؟

چه خودتان صاحب اتومبیل باشید و چه نه، باید قبل از اینکه فرزندتان به دنیا بیاید، صندلی ماشین را بخرید. حتی برای رساندن فرزند تازه متولد شده‌تان از بیمارستان به خانه به صندلی ماشین نیاز خواهید داشت. پس اگر بودجه‌تان محدود است، خرج‌های غیرضروری دیگر را فاکتور بگیرید، اما از خرید این صندلی صرف‌نظر نکنید.

اینترنتی بخرم؟

درست است که در ماه‌های آخر بارداری که حسابی سنگین شده‌اید خرید رفتن برای‌تان سخت است، اما نمی‌توانید به این بهانه خرید صندلی را به دیگران واگذار کنید یا آن را اینترنتی سفارش دهید. هر صندلی ماشینی در هر اتومبیلی به خوبی نصب نمی‌شود. پس اگر صاحب ماشین هستید، قبل از خریدن صندلی حتما آن را در خودروی خود امتحان کنید و در غیر این صورت، خودرو‌هایی که بیشتر ممکن است با آن‌ها تردد کنید را به‌عنوان پیش‌فرض در نظر بگیرید. البته دیدن علامت «universal» روی جعبه صندلی به شما می‌گوید برای همه خودرو‌ها مناسب است.

دست دوم بخرم؟

این روز‌ها بازار لوازم دست دوم سیسمونی در سایت‌ها داغ است. شاید برای صرفه‌جویی بتوانید بسیاری از لوازم مربوط به کودک‌تان از قبیل کمد و … را دست دوم بخرید، اما از قرض گرفتن صندلی ماشین یا دست دوم خریدن آن پرهیز کنید. شما باید مطمئن باشید این صندلی سالم بوده و هیچ آسیبی ندیده است و البته هنگام تهیه آن به سال ساختش هم توجه کنید. صندلی‌ای که بیشتر از ۶ سال از زمان تولیدش گذشته باشد، ممکن است دچار فرسودگی شده باشد و در زمان خطر از پس محافظت از فرزندتان برنیاید.

چطور نصبش کنم؟

در دفترچه راهنمای داخل جعبه همه نکات لازم برای قرار دادن درست صندلی آورده شده و فروشنده هم می‌تواند در این زمینه شما را راهنمایی کند. بعد از تهیه صندلی اتومبیل، از درست نصب شدن آن مطمئن شوید. صندلی ماشین کودک‌تان نباید بیشتر از یکی، دو سانت سرجایش لق بزند. گذشته از این، کمربند اتومبیل شما باید کاملا صندلی را در خود بگیرد و نباید بعد از بستن کمربند در جایش تکان بخورد. البته صندلی ماشینی که می‌خرید باید به کمربند نرمی که بدن کودک‌تان را آزار ندهد، مجهز باشد.

کریر بخرم یا صندلی ماشین؟

بسیاری از والدین ترجیح می‌دهند به جای خرید دو وسیله از کریری که روی پایه صندلی ماشین نصب می‌شود، استفاده کنند. این کریر‌ها را می‌توان با خروج از اتومبیل از روی پایه برداشت و به عنوان ابزار حمل کودک از آن‌ها استفاده کرد. اگر سراغ چنین صندلی اتومبیلی می‌روید تا زمانی که وزن فرزندتان از ۱۰ کیلوگرم بیشتر نشده، می‌توانید از این وسیله استفاده کنید. گرچه با سنگین‌تر شدن فرزندتان مجبور به پرداخت هزینه دیگری برای تهیه صندلی بزرگ‌تر می‌شوید، اما این کریر‌های قابل نصب روی پایه بهتر می‌توانند نوزاد چند روزه شما را در خود جا دهند و تا حدود یک سال و نیمگی هم قابل استفاده هستند.

صندلی را جلو بگذارم یا عقب؟

بهتر است صندلی کودک‌تان را درست وسط صندلی‌های عقب اتومبیل بگذارید و تنها در صورتی که خودروی شما به ایربگ مجهز نباشد قرار دادنش روی صندلی جلو هم ایرادی ندارد و به شما کمک می‌کند که مدام چشم‌تان به فرزندتان باشد. بله، درست خوانده‌اید! کیسه هوای اتومبیل گرچه از جان بزرگ‌تر‌ها محافظت می‌کند، اما می‌تواند در صورت باز شدن به خفگی نوزادان منجر شود.

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک

تا چه سنی؟ تا چه وزنی؟

قرار نیست هر سال صندلی ماشین فرزندتان را عوض کنید، اما نمی‌توانید در تمام سه، چهار سالی که از آن استفاده می‌کند، به خریدن یک صندلی اتومبیل اکتفا کنید.

برای روز‌های اول

بسته به نوع صندلی که انتخاب می‌کنید کودک‌تان تا قد و وزن خاصی توانایی استفاده از آن را خواهد داشت. صندلی‌هایی که به گروه +۰ تعلق دارند معمولا تا رسیدن فرزندتان به ۱۳ کیلو وزن می‌توانند از او مراقبت کنند. پیش از ۹ ماهگی مهم‌ترین نکته‌ای که در انتخاب صندلی باید به آن توجه کنید، محافظت از سر و گردن کودک است پس تصور نکنید با خرید یک صندلی بزرگ که نوزادتان در آن وول می‌خورد، عاقبت‌اندیشی کرده‌اید. فرزند شما قرار نیست همیشه زیر ۱۰ کیلو بماند و با سنگین‌تر شدنش، شما باید به طور کامل قید کریر را بزنید و برای تهیه گزینه‌ای دیگر هزینه کنید.

این صندلی‌های به قول جوان‌ها شاسی‌بلند ارتفاع فرزندتان را بالا می‌آورند و به فرزندتان اجازه دیدن نمای بیرون از ماشین را می‌دهند؛ این صندلی‌ها که زاویه‌شان هم قابل تنظیم است، بسته به نوع‌شان و اطلاعاتی که روی بسته‌شان نوشته شده، فرزند ۰۲ کیلویی شما را در خود جای می‌دهند، اما برای نوزادان تازه متولد شده، چندان امن به نظر نمی‌رسند.

برای سال‌های آخر

اگر می‌خواهید فرزندتان راحت‌تر باشد، بعد از گذشتن وزنش از ۹ کیلوگرم می‌توانید سراغ صندلی‌های گروه ۱+ بروید. توصیه می‌کنیم تا زمانی که نزدیک به پنج سانتی‌متر از بالای سر فرزندتان روی صندلی خالی است از آن استفاده کنید و با کمتر شدن این فاصله به فکر تعویض صندلی بیفتید. بعید است کودک ۱۰ کیلویی‌تان در همان کریری که روی پایه صندلی اتومبیل قرار گرفته احساس راحتی کند و اگر تا آن زمان یکی از صندلی‌های بلند مخصوص اتومبیل را تهیه نکرده باشید، احتمالا باید برای خریدنش دست به کار شوید. اگر صندلی کودک‌تان آفتابگیر دارد، یک راه دیگر اندازه‌گیری این است که تا زمانی که گوش فرزندتان پایین‌تر از لبه بالایی صندلی قرار می‌گیرد، از آن استفاده کنید.

کی بخرم؟

قانون کلی وجود ندارد. اگر زیاد اهل بیرون رفتن نیستید و پیاده تردد نمی‌کنید، یک سبد یا ساک حمل کودک هم در ماه‌های اول کارتان را راه می‌اندازد؛ چند ماه بعد هم می‌توانید از آغوشی برای همراه کردن فرزندتان با خود کمک بگیرید و خرید کالسکه را به بعد از ۶ ماهگی موکول کنید. مثل بسیاری از تجهیزات حمل و نقل دیگر، توجه به سن نوزاد شما می‌تواند در انتخاب کالسکه بهتر یاری‌تان دهد. اگر برای فرزند تازه متولد شده‌تان کالسکه می‌خرید، به قابلیت کالسکه در تنظیم زاویه دقت کنید. در ماه‌های اولیه نشستن برای نوزادتان سخت و حتی آزاردهنده خواهد بود پس چاره‌ای جز انتخاب کالسکه‌ای که ۱۸۰ درجه تخت شود، نخواهید داشت. کالسکه‌هایی که صندلی‌شان تا این اندازه می‌خوابد یا اینکه کریر روی‌شان نصب می‌شود، بهترین انتخاب برای شروع روز‌های مادری‌تان است.

ست بخرم؟

اگر فرزندتان همیشه همراه خودتان است، چاره‌ای جز انتخاب یک ست سبک ندارید چراکه گذشته از کالسکه و کریر باید ساک و لوازم کودک را هم با خود ببرید. شاید یک کالسکه کومبوی سبک که کریر یا ساک بچه روی آن نصب می‌شود و ساک کودک هم در آن جا می‌گیرد بتواند به شما کمک کند.

عصایی بخرم یا بزرگ؟

به ظرافت کالسکه‌های عصایی نگاه نکنید؛ آن‌ها به اندازه کافی محکم هستند. این کالسکه‌ها به راحتی جمع و کوچک می‌شوند و حتی در هواپیما هم می‌توانید آن‌ها را با خود ببرید. اگر راهی طولانی را می‌خواهید با کالسکه همراه شوید، عصایی‌ها به‌دلیل سبک بودن‌شان بهترین انتخاب برای شماست.

آلومینیومی یا آهنی؟

انتخاب کالسکه مناسب به قیمت آن بستگی ندارد بلکه به استفاده‌ای که شما از آن می‌کنید، ارتباط دارد. اگر شما تنها قرار است چند ساعت در هفته از کالسکه در پیاده‌روی هموار استفاده کنید، قطعا نیازی به خریدن یک مدل گران‌قیمت ندارید. کالسکه‌های گران ظاهری زیبا‌تر دارند، از آلومینیوم سبک‌تری ساخته شده‌اند و به همین دلیل مقاومت بالاتری دارند. عمر چرخ‌ها و ترمز این کالسکه‌های مرغوب بیشتر است، اما خودتان قضاوت کنید که بر اساس میزان و نوع استفاده‌تان به کدام‌یک از این برتری‌ها نیاز دارید.

ارتفاعش چقدر باشد؟

کالسکه‌ای که ارتفاع دسته آن قابل تنظیم است را انتخاب کنید تا شما و همسرتان که قدی متفاوت دارید به راحتی قادر به راندن آن باشید، اما اگر قرار است تنها یکی از شما از آن استفاده کنید، یک کالسکه با دسته‌های ثابت هم می‌تواند برای‌تان کافی باشد.

کالسکه مارک‌دار بخرم؟

نمی‌خواهیم شما را به خرید کالسکه‌ای از برند‌های گران‌قیمت ترغیب کنیم، اما باید سراغ کمپانی‌هایی بروید که در ایران خدمات پس از فروش ارائه می‌دهند. شاید یک برند تازه‌وارد یا گمنام با وجود کیفیت خوبش قیمت پایین‌تری به نسبت همتایانش داشته باشد، اما احتمالات را هم در نظر بگیرید. اگر چرخ این کالسکه مرغوب، اما کمیاب شما شکست، چطور می‌خواهید نمونه‌اش را گیر بیاورید؟

امکانات جانبی مهم است؟

کالسکه‌هایی که این روز‌ها در بازار پیدا می‌کنید، امکانات جانبی زیادی دارند که بسیاری از آن امکانات چندان به کار شما نمی‌آید. اگر فرزندتان بهار و تابستان به دنیا می‌آید، سایبان‌دار بودن کالسکه را مورد توجه قرار دهید و اگر در روز‌های پاییز و زمستان قرار است در کالسکه بنشیند از مدل‌هایی که سایبان ضدآب یا چتر دارند استفاده کنید. سبد زیرین کالسکه هم برای قرار دادن ساک کودک و حتی کیف خودتان به کارتان می‌آید. پس ترجیحا یک کالسکه سبد‌دار انتخاب کنید.

کدام کالسکه امن‌تر است؟

امن بودن کالسکه به وضعیت چرخ‌ها، نوع ترمز و البته کمربند و جنس پارچه آن بستگی دارد. هنگام خرید از محکم بودن و البته زبر نبودن کمربند کالسکه مطمئن شوید و دقت کنید نگهدارنده‌ای که قرار است بین پا‌های نوزادتان قرار گیرد، راحت و متناسب باشد. نوزاد شما در ماه‌های اول توانایی نگهداشتن خودش را ندارد پس هم به وجود تجهیزات ایمنی توجه کنید و هم از سر نبودن رویه کالسکه مطمئن شوید.

دنبال چه می‌گردید؟

کالسکه‌های عصایی و کمبو را به شما معرفی کردیم، اما اگر نظر شما را جلب نکرده‌اند، نگاهی به این سه مدل بیندازید.

کالسکه‌های سنتی

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک

این کالسکه‌ها از سینی غذا گرفته تا سایبان و سبد قرار دادن وسایل، همه را در خود دارند و در برخی از انواع‌شان کریری جداگانه روی کالسکه نصب می‌شود. برخی از انواع‌شان را می‌توانید از همان روز‌های بعد از تولد استفاده کنید. اما اگر می‌خواهید در سال‌های بعد کالسکه دیگری نخرید، مدلی جادار انتخاب کنید که فضای میز غذایش جای کودک دو، سه ساله شما را با وجود لباس‌های زمستانی‌اش تنگ نکند.

کالسکه‌های مسافرتی

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک

با خرید آن‌ها سه نشان را با یک تیر زده‌اید و کافی است وقت سفر، کریر را از روی پایه‌اش جدا کنید و روی بند کالسکه بگذارید تا بی‌نیاز از داشتن دو وسیله مجزا، فرزندتان را با خود همراه کنید و بعد هم آن را روی پایه صندلی ماشین بگذارید و در داخل اتومبیل از آن استفاده کنید. این کالسکه گرچه از نظر قیمت مقرون به صرفه است، اما کمی جاگیر و سنگین است پس اگر زیاد از کالسکه استفاده می‌کنید و چندان اهل سفر نیستید، خرید آن را فراموش کنید.

کالسکه‌های ورزشی

راهنمای خرید کالسکه و صندلی ماشین کودک

شما می‌توانید حتی در کنار نوزادتان به پیاده‌روی بروید و آرام بدوید. اگر می‌ترسید بودن با بچه پویایی‌تان را بگیرد یا اینکه بی‌تحرکی شما را از قیافه بیندازد، می‌توانید این سه چرخه را انتخاب کنید. البته این کالسکه را تا قبل یک سالگی یا حداقل ۸ ماهگی فرزندتان نمی‌توانید استفاده کنید و بعد از این سن هم اگر قصد دویدن با آن را دارید، باید به‌خاطر حفظ امنیت کودک‌تان چرخش را روی حالت غیر چرخان قفل کنید.