با همسری که وسواس احتکار دارد چه کنیم؟


برترین‌ها: زندگی با همسری که دوستش دارید، اما وسواس احتکار دارد بینهایت سخت و ناراحت کننده است و بدون تردید بر میزان صمیمیت در رابطه اثر می‌گذارد. شاید ترجیح دهید با دوستان و اقوام‌تان رفت و آمد نکنید، چون وضعیت خانه‌تان را مناسب نمی‌دانید و زندگی در خانه‌ای که دوستش دارید برای‌تان دشوار شود، چون احتکار وسواسی همسرتان مانند فیلی عظیم الجثه در خانه خودنمایی می‌کند و فضا را آشفته کرده است.

مطمئنا دوست دارید به همسرتان کمک کنید، شاید راهکار‌هایی را نیز امتحان کرده باشید، اما انگار از هیچ راهی به نتیجه نمی‌رسید. در این مطلب می‌خواهیم کمک‌تان کنیم وسواس احتکار را بشناسید، علائم و علت‌های آن را بدانید و یاد بگیرید با چنین همسری چه باید بکنید و چه نباید بکنید.

اختلال احتکار چیست؟

اختلال احتکار، مشکلی مداوم در دور انداختن یا فاصله گرفتن از وسایل و لوازم است، زیرا فرد احساس نیاز شدید به نگه داشتن آن‌ها می‌کند. کسی که اختلال احتکار دارد با فکر کردن به اینکه این وسایل را دور بیندازد دچار اندوه و پریشانی شدید می‌شود. زیاد جمع کردن و نگه داشتن وسایل و لوازم برای افراد دچار اختلال احتکار در حالتی روی می‌دهد که این وسایل هیچ ارزش واقعی ندارند و نیازی به نگه داشتن آن‌ها نیست. این اختلال روانی جدی می‌تواند منجر به خطرناک شدن شرایط زندگی، سوء تغذیه و بهداشت نادرست فردی شود. علت اختلال احتکار هر چند شناخته شده نیست، اما کارشناسان عقیده دارند خیلی مهم است که با مشاهده‌ی علائم، هر چه زودتر جهت درمان اقدام شود.

علائم اختلال احتکار وسواسی

با همسری که وسواس احتکار دارد چه کنیم؟

علائم اختلال احتکار در طیف خفیف تا شدید قرار می‌گیرند. به طور کلی، افراد دچار اختلال احتکار، حجم زیادی از وسایل بی‌ارزش را نگهداری می‌کنند. این افراد دلبستگی شدیدی به اشیاء بی‌جان دارند و هنگام تصمیم گیری دچار اضطراب زیادی می‌شوند. گاهی برخی از این علائم می‌توانند توسط سایر اختلالات مانند بی‌انرژی بودن برای تمیز و جمع و جور کردن که ناشی از افسردگی است توجیه شوند و یا علائم وسواس اجباری (OCD) را به همراه داشته باشند. اما به طور کل افراد دچار اختلال احتکار، ترکیبی از علائم زیر را نشان می‌دهند:

  • به دست آوردن و اندوختن اشیاء بدون توجه به اینکه ارزشی دارند یا نه.
  • ابتلا به استرس شدید در صورت تصور اینکه بخواهند این اشیاء را دور بریزند.
  • اندوختن وسایل و اشیاء تا جایی که اتاق مورد نظر دیگر قابل استفاده نیست. مثلا کوهی از روزنامه‌ها روی میز و صندلی و …، تلنباری از لباس‌ها روی تختخواب و زمین و …، و توده‌های درهم و آشفته‌ای که تردد در اتاق یا در راهروی منتهی به اتاق را دشوار می‌کند.
  • بی‌نظمی و شلوغی و گم کردن وسایل مهم و ضروری در میان این توده‌ها.
  • اختلاف و درگیری با افرادی که قصد دارند این وسایل اضافی را از خانه دور کنند.
  • با افزایش علائم اختلال احتکار، فرد ممکن است دچار احساس انزوا و مشکلاتی در سلامتی شود.

از کجا بفهمم همسرم اختلال احتکار وسواسی دارد؟

اگر همسر شما ترکیبی از علائم گفته شده را دارد، حتما باید او را تشویق کنید که به دنبال دریافت یک کمک حرفه‌ای باشد. هر چه زودتر جهت درمان اقدام شود، روند درمان موفقیت آمیزتر خواهد بود. شاید شما شلوغی و انباشتگی در اتاق همسرتان را احتکار وسواسی بدانید، اما او خودش فکر می‌کند فقط اتاق کمی بهم ریخته است. اگر مشکل شما نیز همین است می‌توایند عکسی از این اتاق تهیه کنید و برای بررسی به یک روانشناس یا روانپزشک در این حوزه نشان بدهید.

احتکار در برابر جمع آوری کردن

با همسری که وسواس احتکار دارد چه کنیم؟

احتکار با جمع آوری کردن فرق دارد. هر دو فعالیت شامل نگهداری از چیز‌هایی می‌شوند که برای فرد ارزشی فراتر از ارزش واقعی‌شان دارند. افرادی که جمع آوری می‌کنند یا کلکسیون دارند، این وسایل را به دقت و به طور منظم می‌چینند و با دقت از آن‌ها مراقبت می‌کنند. این افراد معمولا نسبت به چیز‌هایی که جمع می‌کنند احساس افتخار می‌کنند و دوست دارند در موردشان حرف بزنند یا به دیگران نمایش دهند. اما افراد دچار اختلال احتکار اغلب در مورد وضعیت خانه یا اتاق خود احساس خجالت می‌کنند و معمولا دوست ندارند کسی را به خانه یا اتاق خود دعوت کنند.

هر چند احتکار و جمع آوری کردن (کلکسیون داری) با هم متفاوتند، اما جمع آوری کردن هم می‌تواند تبدیل به احتکار وسواسی شود. اگر کلکسیون داری از جای مورد نظر خود فراتر برود و در فضای محل زندگی دردسر ایجاد کند، تبدیل به احتکار وسواسی می‌شود. اگر متوجه شده‌اید چنین رفتار‌هایی در حال شکل گرفتن در همسرتان است باید هر چه زودتر برای درمان اقدام کنید.

علت‌های اختلال احتکار وسواسی

شاید این سوال برای‌تان مطرح شود که چرا افراد دچار اختلال احتکار اینهمه وسایل را دور خود جمع می‌کنند در حالی که کاملا مشخص است این اشیاء ارزش و کاربردی ندارند. در انجمن روانشناسی در مورد علت‌های ابتلا به اختلال احتکار وسواسی اطلاعات زیادی در دسترس نیست و علت‌ها ناشناخته‌اند. اما کارشناسان می‌گویند تمایل به احتکار معمولا از دوران کودکی یا نوجوانی شروع می‌شود، اما بیشتر افراد اغلب تا سنین ۵۰ سالگی یا بالاتر به دنبال کمک حرفه‌ای نمی‌روند. برخی از کارشناسان عقیده دارند گرایش به احتکار وسواسی با الگو‌های به ارث برده‌ی مغزی و اختلال اضطراب یا اختلال وسواس اجباری مرتبط اند. در برخی از افراد، اختلال احتکار وسواسی به دنبال یک حادثه‌ی جدی شروع می‌شود.

افرادی که اختلال احتکار دارند می‌گویند اشیاء را به دلایل گوناگونی نگه می‌دارند:

  • آن‌ها باور دارند هر وسیله‌ای که نگه می‌دارند بعدا ارزشی دارد یا به کار خاصی می‌آید.
  • آن‌ها احساس می‌کنند هر یک از این وسایل دارای ارزش احساسی خاصی است، منحصربفرد و یا غیرقابل جایگزینی است.
  • آن‌ها احساس می‌کنند وسیله‌ای آنقدر خوب و به درد بخور است که حیف است دور انداخته شود.
  • آن‌ها تصور می‌کنند اشیاءی که نگهداری می‌کنند کمک‌شان می‌کنند شخصی خاص یا خاطره‌ای مهم که ممکن است فراموش کنند به خاطرشان بماند.

چگونه می‌توانید به کسی که اختلال احتکار وسواسی دارد کمک کنید

نباید‌ها

با همسری که وسواس احتکار دارد چه کنیم؟

  • افراد دچار اختلال احتکار با فکر اینکه اشیاء جمع آوری شده را دور بیندازند دچار آشفتگی و رنج می‌شوند. شاید وسوسه شوید یک روز همه‌ی این بهم ریختگی‌ها و اشیاء بی‌مصرف را دور بریزید و خودتان و همسرتان را راحت کنید. اما درست مانند خیلی از اختلالات روانی، وادار کردن کسی برای تغییر، اغلب بی‌اثر بوده و حتی می‌تواند مشکل را شدیدتر کند.
  • وسایل را بدون رضایت فرد دچار اختلال احتکار وسواسی دور نریزید. شاید به نظر برسد اگر بدون رضایت او این کار را انجام دهید و کمی عتاب و سرزنش شوید ارزش این را دارد که خانه‌تان را تمیز و مرتب و به دور از این آشفتگی‌ها ببینید و همسرتان نیز مجبور می‌شود کم کم با این مسئله کنار بیاید، اما دور ریختن وسایل نمی‌تواند اندوه و رنج شدید ناشی از از دست دادن وسایل را رفع کند. برای همین دور ریختن وسایل جمع آوری شده بدون اجازه و رضایت همسرتان در بلند مدت شیوه‌ی موفقی نیست و فرد محتکر به احتمال بسیار زیاد خیلی زود به رفتار‌های قبلی اش برخواهد گشت. ضمنا همسرتان از شما آزرده و دلخور و عصبانی می‌شود و این می‌تواند احتمال تمایل او برای اقدام به درمان را کمتر کند.
  • انتظار نداشته باشید فرایند درمان یا جمع و جور شدن خانه‌تان یک شبه اتفاق بیفتد. برای یک فرد دچار اختلال احتکار زمان زیادی لازم است تا به مرحله‌ای برسد که هم افکار و رفتار‌های نادرست و هم پیرامونش را تغییر بدهد.
  • رفتار‌های وسواسی همسرتان را تقویت نکنید. هر چند دور ریختن وسایلی که همسر شما جمع آوری کرده فایده‌ای ندارد، اما افزودن به وسایل او و تقویت رفتار‌های احتکارآمیزش نیز اصلا درست نیست. مثلا اگر همسرتان عادت دارد جعبه‌ی وسایل را نگه دارد هدیه‌ای به او ندهید که در جعبه باشد.
  • سعی نکنید بهم ریختگی‌های همسرتان را جمع و جور و مرتب کنید. این کار شما فقط باعث می‌شود همسرتان نتواند به عمق و شدت مشکلی که دارد پی ببرد و با عواقب این عادت خود آن طوری که باید روبرو شود.
  • انتظار نداشته باشید روند درمان، کامل و یکنواخت پیش برود. احتکار نیز درست مانند رژیم گرفتن، ولخرجی، قمار و شراب خواری، عادتی است که درمان برای ترک آن می‌تواند گاهی پیش رونده و گاهی پس رونده باشد. صبور باشید و دست از تلاش برندارید. هیچ انسانی کامل نیست و توانایی‌های افراد نیز یکسان نیست. شما دست از ابراز علاقه و حمایت خود از همسرتان برندارید و در کنارش باشید.

باید‌ها

با همسری که وسواس احتکار دارد چه کنیم؟

  • حالا که می‌دانید در برخورد با همسرتان که اختلال احتکار وسواسی دارد چه نباید بکنید، شاید این سوال برای‌تان مطرح شود که آیا برای کمک به همسرتان کاری می‌توانید انجام دهید. هر چند اختلالی که منجر به احتکار وسواسی همسرتان شده ممکن است چیزی باشد که او مجبور است باقی عمرش را نیز با آن سپری کند، اما خوشبختانه شما می‌توانید قدم‌هایی بردارید که به همسرتان کمک کنید فضای خانه و زندگی‌تان را قابل تحمل‌تر کند.
  • همسرتان را تشویق کنید به دنبال کمک درمانگر باشد. شما نمی‌توانید کسی را وادار کنید برخلاف اراده‌اش رفتار کند (وسایلش ر دور بریزد)، اما می‌توانید کمکش کنید یک مشاور درمانگر خوب پیدا کند.
  • در مورد اختلال احتکار وسواسی مطالعه کرده و اطلاعات کسب کنید. شاید برخی از اطلاعات و مقاله‌هایی که در دسترس عموم قرار دارند، تصویر نادرستی از وسواس احتکار ارائه بدهند و درست راهنمایی‌تان نکنند. پس باید به دنبال منابع قابل اعتماد باشید.
  • اگر همسرتان از شما کمک خواست دریغ نکنید. همسر محتکر شما ممکن است حین یا بعد از درمان از شما کمک بخواهد تا بتواند وسایل تلنبار شده‌اش را دور بریزد. حتما به کمکش بشتابید و هر کاری از دست‌تان برمی‌آید انجام دهید.
  • به حرف‌های همسرتان گوش دهید و سعی کنید او را بابت رفتار وسواس گونه‌اش قضاوت نکنید، درست همانطور که کسی را بابت داشتن بیماری دیابت یا آسم سرزنش نمی‌کنید. احتکار یک اختلال روانی است و چیزی نیست که کسی انتخابش کرده باشد.
  • تغییرات مثبت را هر چند که کوچک و جزئی‌اند ببینید و به آن‌ها اهمیت بدهید. احتکار وسواسی یک دفعه‌ای به وجود نمی‌آید و یک شبه نیز حل نمی‌شود. اگر می‌بینید همسرتان تلاش می‌کند فضای کوچکی را تمیز و مرتب کند یا بالاخره تصمیم گرفته که سراغ یک درمانگر برود، تشویقش کنید و حامی‌اش باشید. عشق و پشتیبانی شما وسیله‌ای است برای کمک موثر به کسی که از اختلال احتکار رنج می‌برد.
  • جالب است بدانید از هر ۵۰ آمریکایی یک نفر دچار اختلال احتکار وسواسی است و تنها ۱۵ درصد از این افراد به دنبال درمان می‌روند. تاثیرات اختلال احتکار وسواسی شایع‌تر از آن است که فکرش را می‌کنید و هیچ راه حل صد در صدی و کاملی برای کمک به فرد دچار اختلال احتکار وجود ندارد، اما صبر و محبت و درک، کلید بهبودی است و تشویق همسرتان برای اقدام به درمان، قطعا موثرترین قدمی است که می‌توانید برای نجات زندگی مشترک‌تان بردارید.

منبع: betterhelp

چرا این‌قدر حواس‌پرت شده‌ایم؟ چه باید کنیم؟


روزنامه خراسان – تینا امیری: زیر گاز رو خاموش کردم؟ بازم که کلیدام رو جا گذاشتم! ببخشید که یادم رفت بهتون زنگ بزنم و…   چرا ما این‌قدر حواس‌پرت شدیم و چه کنیم؟

حواس‌پرتی مشکلی است که افراد بسیاری را درگیر خود می‌کند و می‌توان آن را یک شکایت رایج در زندگی‌های امروزی به حساب آورد. شاید علت این‌که این کلمه را از زبان افراد بسیاری می‌شنویم، این باشد که عوامل متعددی می‌تواند فرد را به این مشکل دچار کند. حواس‌پرتی می‌تواند دلایل متعددی داشته باشد بنابراین الزاما نمی‌توان توصیه‌های یکسانی برای روبه رو شدن با این مشکل و حل و فصل آن ارائه کرد. در این مطلب، می‌خواهیم بیشتر درباره این موضوع با شما صحبت کنیم.

چرا این‌قدر حواس‌پرت شده‌ایم و چه باید کنیم؟

دردسر‌های ابتلا به اختلال کمبود توجه

حواس‌پرتی علامتی است که در کنار سایر عوامل دیگر می‌تواند یک مجموعه نشانگان را ایجاد کند و این مجموعه نشانگان، می‌تواند یک متخصص را به سوی درک علت اصلی روی دادن این مشکل هدایت کند. از جمله عواملی که می‌تواند حواس‌پرتی را با خود به همراه داشته باشد، ابتلا به اختلال کمبود توجه و بیش‌فعالی در دوران بزرگ سالی است. این اختلال در دوران کودکی تشخیص گذاری می‌شود. به عبارت دیگر فقط زمانی می‌توان یک فرد را در بزرگ سالی مبتلا به این اختلال تشخیص گذاری کرد که علایم آن در دوران کودکی وجود داشته باشد.

آلزایمر در کمین سالمندان

همان‌طور که می‌دانید یکی از این علایم حواس‌پرتی، جا گذاشتن و گم کردن مداوم وسایل و ناتوانی در تمرکز کردن است. در همین خصوص، عامل دیگر حواس‌پرتی می‌تواند دوران آغازین ابتلا به آلزایمر باشد. به عبارت دیگر این اختلال در روز‌های نخستین با تغییرات نه چندان محسوس شخصیت و حواس‌پرتی خود را نشان می‌دهد. روشن است که این نوع حواس‌پرتی گریبان‌گیر سالمندان می‌شود.

چرا این‌قدر حواس‌پرت شده‌ایم و چه باید کنیم؟

افسردگی هم باعث فراموشی می‌شود

برخی دیگر از اختلالات مانند اختلال افسردگی یا اختلالات استرس پس از سانحه نیز می‌تواند منجر به این مشکل شود. در صورتی‌که حواس‌پرتی ناشی از این اختلالات باشد، درمان آن مبتنی بر درمان اختلال اصلی است و تا زمانی‌که اختلال اولیه درمان نشود، ممکن است تنها بتوان بهبودی نسبی در آن حاصل کرد. در برخی موارد حتی دستیابی به بهبود نسبی نیز دور از ذهن است.

باز هم پای استرس در میان است

با این حال همیشه مشکل تا این حد جدی نیست. در برخی موارد حواس‌پرتی ناشی از سطحی از اضطراب است که به دلیل یک مشکل و تعارض درون روانی یا یک مسئله بیرونی ایجاد شده است. در واقع زمانی که سیستم روانی فرد، مجبور به جنگیدن و تقلای غیرمتداولی می‌شود، بخشی از کارکرد‌های متداول روان با اختلال روبه رو می‌شود. فرد ممکن است تا اندازه‌ای اشتغال فکری داشته باشد که امکان تمرکز موثر بر رویداد‌های دنیای بیرونی را از دست بدهد.

برای مثال می‌توان به حواس پرتی ناشی از فشار‌ها و تنش‌های یک زندگی نه چندان رضایت بخش اشاره کرد. در چنین حالتی فرد قادر نیست از تمام توانمندی ذهنی خود استفاده کند و طبیعتا یکی از توانمندی‌هایی که با مشکل روبه‌رو می‌شود، توانایی فرد در تمرکز است که افراد از آن تحت عنوان حواس‌پرتی یاد می‌کنند.

چرا این‌قدر حواس‌پرت شده‌ایم و چه باید کنیم؟

راهی برای فرار از شرایط ناخوشایند!

در برخی موارد نیز حواس‌پرتی، واکنش یا پاسخی است به اجتناب از شرایط ناخوشایند یا اضطراب‌زا. شما یک موقعیت را فراموش می‌کنید برای این‌که بتوانید از روبه‌رو شدن با موقعیتی که شما را در شرایط ناخوشایند یا اضطراب‌زا قرار می‌دهد، اجتناب کنید. در واقع فرد این نوع از حواس‌پرتی را به خودی خود انتخاب نمی‌کند. این انتخاب سیستم روانی فرد است که در بیشتر مواقع خارج از کنترل خودآگاه است. در چنین مواردی تنها می‌توان آگاه شدن از موضوعی را که فرد از آن اجتناب می‌کند، سرآغاز درمان فرد لحاظ کرد.

این مشکل هم می‌تواند اکتسابی باشد

حواس‌پرتی گاه دلیل ساده‌تری هم دارد. شما نمی‌توانید متمرکز باشید، چون هیچ‌وقت برای آن تلاش نکردید. استفاده موثر از توانمندی‌های ذهنی، می‌تواند تا اندازه‌ای نیز اکتسابی باشد یعنی می‌توانید آن را مانند هر مهارت دیگری بیاموزید و تقویت کنید. فرایند ذهنی می‌تواند تا اندازه‌ای باعث منضبط‌تر شدن‌تان شود. زمانی که فرد توانایی در لحظه ماندن را تمرین می‌کند و می‌تواند از پرسه زدن ذهن در گذشته و آینده ممانعت به عمل آورد، تا اندازه‌ای قادر است عوامل مزاحمی را که منجر به نداشتن تمرکز یا حواس‌پرتی او می‌شود، حذف کند. بدین منظور می‌توان از تمرینات ذهن آگاهی استفاده کرد.

هرچند لازم است همواره در نظر گرفته شود که تنها نمی‌توان با پرداختن به عوامل مزاحمی که در سطح ذهن وجود دارد، از پرسه زدن‌های غیرارادی ذهن خودداری کرد، اما کسب چنین مهارت‌هایی می‌تواند تا اندازه‌ای منجر به تقویت تمرکز ذهن شود.

نکته پایانی

در نهایت می‌توان حواس‌پرتی را ناشی از عوامل متعددی دانست که از شدت، کیفیت و طبیعتا راه‌های درمان و مقابله متفاوتی برخوردارند. اگر از این مشکل به صورت مزمن رنج می‌برید یا به صورت مقطعی به آن دچار هستید، اما مشکلات جدی برای شما ایجاد کرده، توصیه ما این است از یک متخصص درخواست کمک کنید.

هاستل چیست؟ چه فرقی با هتل دارد؟


برترین‌ها: اگر در حال برنامه‌ریزی یک سفر هستید، اولین پرسشی که بعد از انتخاب مقصد با آن روبرو می‌شوید، محل اقامت است. محل اقامت در سفر باید با هزینه‌ها و کیفیت مورد نظر مسافران هماهنگ باشد. اگر قصد صرفه‌جویی در هزینه‌های سفر را دارید و می‌خواهید با گزینه‌ای مناسب به نام هاستل (Hostel) آشنا شوید، مطالعه این مطلب می‌تواند به شما کمک کند.

هاستل یک مکان متفاوت از هتل و مسافرخانه است که تجربه‌ای جدید در سفر را برای شما به ارمغان می‌آورد. در هاستل‌ها، تعداد افرادی که در یک اتاق ساکن می‌شوند، از هتل و مسافرخانه بیشتر است و ممکن است حتی با افرادی غریبه، هم‌اتاقی شوید.

هاستل

هرچند این موضوع در نگاه اول چندان جذاب نیست، اما این تجربه گروهی برای بسیاری از مسافران به نکته‌ای مثبت در سفر تبدیل شده است. البته این موضوع را در نظر بگیرید که در اغلب موارد، تنها یک یا دو تخت هاستل‌ها اجاره می‌رود و معمولاً با یک اتاق کاملاً پر، روبرو نخواهید شد.

هزینه پایین سفر، در کنار امکانات شخصی مناسب باعث شده تا هاستل به بهترین گزینه برای بک پکر‌ها و گردشگرانی تبدیل شود که قصد دارند هزینه‌های سفر خود را کاهش دهند. با علم به این موضوع، ما در برترین‌ها به سراغ معرفی فواید و مشکلات هاستل‌ها رفته‌ایم و البته به روش‌های صحیح برای انتخاب یک هاستل مناسب نیز خواهیم پرداخت.

هاستل چیست؟

هاستل

اولین هاستل در سال ۱۹۱۲ در شهر آلتنا در آلمان بنا شد و در طول یک قرن، این روش متفاوت از هتل‌داری، به شهر‌ها و کشور‌های دیگر جهان منتقل شد. عبارت هاستل از ترکیب دو واژه‌هاست (Host) به معنی میزبان و هتل (Hotel) به وجود آمده است که در عمل به صمیمیت این فضای اقامتی اشاره دارد.

هاستل یک هتل ارزان‌قیمت است که شباهت زیادی به مهمان‌پذیر و پانسیون دارد. البته تفاوت‌هایی نیز وجود دارد که تجربه استفاده از هاستل را، منحصربه‌فرد می‌کند. در هاستل‌ها هر مسافر یک تخت دارد که معمولاً در اتاق‌های ۲ تا ۸ تختی قرار می‌گیرند.

هرچند نمی‌توان قانونی ثابت را برای هاستل‌ها در نظر گرفت، اما در اغلب موارد، سرویس بهداشتی و حمام، بین اتاق‌ها مشترک است. در واقع همین اشتراک در اتاق و سرویس بهداشتی باعث شده تا هزینه‌های یک هتل، بین مهمان‌های یک هاستل، تقسیم شود.

این موضوع را در نظر بگیرید که اگر به‌صورت گروهی سفر می‌کنید، اجاره چندین تخت در یک هاستل می‌تواند علاوه بر کاهش هزینه سفر، تجربه‌ای به‌یادماندنی را نیز برای شما پدید بیاورد. در سفر‌های شخصی نیز با اشخاصی جدید آشنا خواهید شد و اطلاعات عمومی بهتری از محل سفر دریافت خواهید کرد.

در اغلب موارد، تیم مدیریتی هاستل‌ها بسیار صمیمی هستند و حس یک تجربه گروهی را به شما منتقل می‌کنند. در هاستل‌ها خبری از پیشخدمت و رستوران نیست و معمولاً یک آشپزخانه مجهز و البته مشترک، در اختیار مسافران قرار داده می‌شود.


فواید هاستل

هاستل

علاوه بر کاهش هزینه‌ها که پیش‌ازاین به آن اشاره شد، هاستل‌ها فوایدی دارند که می‌توان به آن پرداخت. بسیاری از افراد از محیط خشک و رسمی هتل‌ها فراری هستند و به دنبال مکانی می‌گردند که بیشترین شباهت را به یک تجربه گروهی، اما خانگی داشته باشد.

در هاستل‌ها می‌توانید با کاهش هزینه‌ها، مدت بیشتری را در سفر باشید. همین موضوع باعث شده که در سفر‌های بین‌المللی، هاستل به گزینه‌ای امن و مناسب تبدیل شود. این موضوع را در نظر بگیرید که اغلب هاستل‌ها بسیار تمیز هستند و در عمل تفاوت چندانی با یک هتل ندارد.

درست مثل مکان‌های اقامتی لوکس، هاستل‌ها نیز در نزدیکی محل‌های توریستی، بازار و بسیاری مکان‌های تفریحی قرار دارند. تعدادی از هاستل‌ها، اتاق‌های خصوصی را نیز در اختیار مسافران قرار می‌دهند که البته هزینه‌ای بیشتر را به شما تحمیل خواهد کرد. یک اتاق خصوصی در هاستل، شباهت زیادی به اتاق یک هتل دارد، با این تفاوت که از حمام و سرویس، خبری نیست.

امکانات گروهی مثل آشپزخانه و سیستم شستشو لباس نیز وجود دارد که خود شخص باید برای استفاده از آن اقدام کند. معمولاً یک صبحانه ساده نیز در هاستل‌ها سرو می‌شود که انتظار چندانی نباید از آن داشت.


مشکلات هاستل

هاستل

شاید مهمترین ایراد یک هاستل، کمبود امنیت آن در مقابل یک هتل مجهز باشد. هرچند مدیریت صحیح در یک هاستل می‌تواند این مشکلات را به حداقل برساند. به‌عنوان یک توصیه کلی در سفر، بهتر است از حمل وسایل با ارزش خودداری کنید و این موضوع در استفاده از هاستل نیز صدق می‌کند.

تجربه‌های مشترک مثل حمام و آشپزخانه نیز در بعضی موارد، مشکلاتی را منجر خواهد شد که با صبوری و تجربه بیشتر در استفاده از این سرویس متفاوت، می‌توان آن‌ها را پشت سر گذاشت.


هاستل، هتل، آپارتمان، ویلا یا اتاق‌های خانوادگی؟

هاستل

انتخاب بهترین محل اقامت در سفر، ارتباط مستقیم با شخصیت و سرمایه شما دارد. درصورتی‌که علاقه‌ای به ارتباط‌های اجتماعی و روابط گروهی ندارید و ترجیح می‌دهید آرامش بیشتری داشته باشید، اقامت در هتل، آپارتمان‌های اجاره‌ای و ویلا‌های گران‌قیمت، گزینه پیش روی شما هستند.

اتاق‌های خانوادگی که در جهان بیشتر با شرکت Airbnb شناخته می‌شوند نیز گزینه مناسب و کم و بیش ارزان‌قیمت پیش روی شما است. در این مدل از اقامت، یک خانواده یا شخص، یک اتاق از آپارتمان خود را برای اقامت، در اختیار شما قرار می‌دهد.

این سیستم متفاوت اقامتی، در بیشتر مواقع از هاستل امن‌تر است و تجربه‌ای خلوت‌تر را در اختیار شما قرار می‌دهد. هرچند هزینه اقامت در یک اتاق خانوادگی، از اقامت در هاستل بیشتر است.


هاستل در ایران

هاستل

مفهوم کلی هاستل در ایران، یک روش جدید اقامتی به حساب می‌آید که نه مسافران اطلاعات چندانی از آن دارند و نه حتی دست‌اندرکاران آن، تجربه لازم را در این زمینه کسب کرده‌اند.

از سوی دیگر شاید عبارت هاستل در ایران، مفهومی جدید باشد، اما این روش از سفر، شباهت زیادی به کاروانسرا‌های قدیمی ایرانی دارد. هاستل‌های زیادی در ایران وجود ندارد و بیش از نیمی از آن‌ها نیز تنها به مسافران خارجی، خدمات ارائه می‌دهند.

با تمام این کمبودها، هنوز هم می‌توانید در ایران، یک هاستل مناسب را برای سفر و اقامت پیدا کنید. تجربه شخصی مسافران نشان می‌دهد که هاستل‌ها در ایران از پانسیون‌ها و مسافرخانه‌ها تمیزتر هستند و صمیمیت بیشتری در این مکان‌ها وجود دارد.


چگونه یک هاستل مناسب را انتخاب کنیم؟

هاستل

با پیشرفت فناوری، شبکه‌های اجتماعی و وب‌سایت‌های گردشگری، بهترین راه برای انتخاب هرگونه محل اقامت، استفاده از اینترنت است. بهتر است برای پیدا کردن هتل، مسافرخانه، ویلا یا هاستل، به وب‌سایت‌های مشهور در این زمینه مراجعه کنید.

در نظر داشته باشید که یک وب‌سایت گردشگری مناسب باید مجوز‌های قانونی را کسب کرده باشد تا در صورت بروز مشکلات بتوان پیگیری‌های لازم را انجام داد. بر خلاف هتل‌ها، یک هاستل از نظر کیفیت با ستاره‌های مختلف دسته‌بندی نمی‌شود. در نتیجه مطالعه نظرات مسافران قبلی می‌تواند راهکاری صحیح برای انتخاب یک هاستل مناسب باشد.

اتاق‌های ۲ تا ۸ نفره، بهترین گزینه‌های پیش روی شما هستند، زیرا شلوغی بیش‌ازحد، تجربه خوب سفر گروهی را به یک خاطره ناگوار در ذهن شما تبدیل خواهد کرد. بهتر است هاستلی را انتخاب کنید که محلی برای نگهداری از وسایل شخصی را در اختیار شما قرار دهد تا امنیت سفر نیز افزایش پیدا کند.

موقعیت مکانی هاستل نیز در انتخاب آن تأثیر گذار است. اگر سفری اقتصادی را مدنظر قرارداده اید، بهتر است هاستل انتخابی، در نزدیکی مکان‌های توریستی و بازار باشد. دسترسی به وسایل حمل‌ونقل عمومی نیز از دیگر نکات مثبت در انتخاب یک هاستل ارزان، اما مناسب است.

در خارج از ایران، هاستل‌ها دارای یک اتحادیه بین‌المللی با وب‌سایت‌های مشخص هستند که بهترین راهکار سفر را در اختیار شما قرار می‌دهند. تسلط به زبان انگلیسی می‌تواند در انتخاب یک هاستل بین‌المللی مناسب، به شما کمک کند. کارت اشتراک هاستل نیز برای گردشگرانی مناسب است که سفر‌های خارجی زیادی را تجربه می‌کنند و می‌خواهند در هزینه‌های خود صرفه‌جویی کنند. این کارت اشتراک در تمامی هاستل‌های عضو اتحادیه جهانی، قابل‌استفاده است.

در ایران نیز هرچند تعداد هاستل‌ها محدود است، اما باز هم با مراجعه به سایت‌های معتبر و بررسی هزینه‌ها، می‌توانید بهترین گزینه را برای خود انتخاب کنید. در این وب‌سایت‌های اختصاصی برای رزرو هتل و اتاق، امکان مقایسه از نظر قیمت، کیفیت و تجربه کاربران وجود دارد.

بهتر است در صورت وجود هرگونه پرسش در ذهن شما، با اپراتور وب‌سایت و سرویس موردنظر، مشورت کنید. درامد این وب‌سایت‌ها از تجربه مناسب شما در سفر تأمین می‌شود و تلاش زیادی را برای رضایت شما انجام خواهند داد. یک وب‌سایت معتبر و مناسب، وب‌سایتی است که بهترین سیستم پاسخگویی را در اختیار کاربران قرار می‌دهد.

با انتخاب یک وب‌سایت مناسب، بررسی تجربه کاربران و مسافران پیش از شما و البته هماهنگی با هزینه مد نظر، می‌توانید یک هاستل، اتاق، مسافرخانه، هتل یا حتی ویلا را برای خود رزرو کنید. هرچند ما در برترین‌ها پیشنهاد می‌کنیم که حداقل یک بار در یک هاستل مناسب اقامت کنید و تجربه‌ای جدید را به خاطرات خود بیفزایید.

در مرگ دلخراش کودک متأثر از «عصر جدید»، چه کسی مقصر است؟


روزنامه جام‌جم: بار‌ها هشدار داده بودند در پشت صحنه برنامه یک تیم پزشکی حاضر است که در صورت بروز حادثه به کمک شرکت‌کنندگان می‌شتابند. از سوی دیگر، شرکت‌کنندگان هم بعد از اجرا همیشه از سال‌ها تمرینشان برای اجرای چنین حرکاتی می‌گفتند. با این وجود، اما آنچه نباید می‌شد، حادث شد.

پدری می‌گوید پسر ۱۲ ساله‌اش به تقلید از یکی از اجرا‌های برنامه عصر جدید طناب را بر گردنش آویخت تا حرکات نمایشی را امتحان کند و بازی بازی جان خود را جدی جدی از دست داد. سه‌شنبه هفته گذشته ۱۸ تیر، جسد حلق‌آویز شده این نوجوان در حیاط منزلشان در بابل کشف شد. برخی انگشت اتهام را به سوی برنامه و تلویزیون گرفتند و پخش چنین برنامه‌ای برای همه گروه‌های سنی را باعث و بانی این رخداد خواندند، عده‌ای پشت عصر جدید درآمدند، از هشدار‌های پی درپی و ساعت دیرهنگام پخش آن گفتند و خانواده را مسؤول اصلی بروز چنین حادثه‌ای معرفی کردند.

در مرگ دلخراش کودک متأثر از «عصر جدید»، چه کسی مقصر است؟

هر چه بگوییم و این و آن را مقصر کنیم، سهیل از سفر رفته بازنمی‌گردد، اما با پرداختن به جزئیات این ماجرا و نگاه کارشناسی به آن شاید بتوان از بروز اتفاقات مشابه در آینده جلوگیری کرد. به همین منظور در ادامه به جزئیات این حادثه و اطلاعیه پلیس را بیان کردیم و از یک کارشناس رسانه در مورد نقش رسانه و خانواده در چنین ماجرا‌هایی پرسیده‌ایم.

۱۲ سال داشت، نامش سهیل بود و در بخش گتاب روستای کرتیچ‌کلا (بالا‌میرکلاء) بابل زندگی می‌کرد. پدرش به رسانه‌ها می‌گوید: «یک شب برنامه عصر جدید را می‌دیدیم. آن قسمتی بود که شرکت‌کننده طنابی به دور گردنش انداخت و حرکات نمایشی اجرا می‌کرد. پسرم پرسید: بابا این‌ها چنین کاری انجام می‌دهند خفه نمی‌شوند؟ گفتم: این‌ها سال‌ها تمرین کرده‌اند و یک دکتر هم آنجا حضور دارد که اگر مشکلی پیش آمد کمکشان کند. گفتم پسرم این کار‌ها خیلی خطرناک است و نیاز به تمرین و مهارت زیادی دارد. به فرزندم تاکید کردم از این کار‌ها را انجام ندهی، گفت نه فقط سوال می‌کنم.»

طبق روایت خانواده، پسر شنیده، اما گوش نداده است. سهیل با دیدن حرکات نمایشی برخی گروه‌های شرکت‌کننده در برنامه تلویزیونی عصر جدید قصد انجام این حرکات را داشته و روزی که اعضای خانواده برای انجام کاری بیرون رفته بودند، فکر خود را عملی می‌کند. خسرو نصیرایی، پدر سهیل ادامه می‌دهد: پسر من گاهی کار‌های خطرناک انجام می‌داد من هم به او هشدار داده بودم که چنین کار‌هایی را وقتی تنهاست انجام ندهد. روز حادثه با پرچمی که در خانه داشتیم و در طبقه پایین خانه بود می‌خواسته به تقلید از حرکاتی که در آن برنامه دیده بود خودش را تاب دهد که پرچم را بالای میله‌ای که روی ستون خانه بود گذاشته و آویزان شده، اما گیر افتاد و نتوانست خودش را نجات دهد. اعضای خانواده پس از مراجعه به خانه با جسد حلق‌آویز فرزندشان مواجه شدند.

پلیس چه می‌گوید؟

پدر سهیل به ایسنا گفته است: فرزندم بازیگوش بود و خیلی به این برنامه‌ها توجه می‌کرد، اگه جلویش را می‌گرفتم تکرار برنامه را می‌دید و در حال حاضر نمی‌توان بچه‌ها را کاملا از این برنامه‌ها دور نگه داشت. به دوستانش گفته می‌خواهم برنامه عصر جدید اجرا کنم، اما توضیح نداد، به ما هم چیزی نگفته بود و از خلوتی خانه استفاده کرد… او به دنبال امتحان برنامه‌های هیجان‌انگیز بود، اما از این آزمون برنگشت. رئیس مرکز اطلاع‌رسانی پلیس مازندران در گفتگو با خبرنگار گروه حوادث جام‌جم در این‌باره بیان کرده است: فوت پسر ۱۲ ساله را تایید می‌کنیم، اما علت و انگیزه‌اش مشخص نیست و موضوع تقلید از برنامه ادعای پدر این طفل است و نمی‌توان آن را تایید و تکذیب کرد. البته تحقیقات اولیه نشان می‌دهد متوفی اختلاف با خانواده و مشکلی در زندگی‌اش نداشته است.

در مرگ دلخراش کودک متأثر از «عصر جدید»، چه کسی مقصر است؟

تنها ۵ کیلومتر تا بهشت

کودکان، من و شما نیستند که با دیدن سریال و برنامه تلویزیونی بتوانند خوب و بد آن را تمیز و تصاویرش را تجزیه و تحلیل کنند. هرچقدر از سواد رسانه‌ای بگوییم و درصدد آموزش آن در مدارس و… باشیم، در بعضی موارد با توجه به توانایی‌های ذهنی کودک و قدرت استدلال او در مواجهه با خطر زیاد نمی‌توان روی آموزش‌های پیشگیرانه حساب باز کرد.

به‌همین خاطر از این دست اتفاق‌های تلخ در ایران و آن‌سوی مرز‌ها بسیار افتاده است. مثلا همین چند سال پیش محمدمهدی، ۱۲ ساله خواست به تقلید از سریال پنج کیلومتر تا بهشت روح شدن را امتحان کند تا در آن حال نزد خانواده‌اش بیاید، اما رفت و برنگشت. او مقابل چشمان برادر کوچک‌ترش روسری را به میله بارفیکس قلاب کرد، حلق‌آویز شد و تمام.

کی مقصره؟

ماجرای محمدمهدی حسابی برای سازندگان سریال دردسرساز شد و پای آن‌ها را به دادگاه کشاند، اما سوال اینجاست که واقعا رسانه در این میان تا چه حد موثر و مقصر است؟ رسانه می‌تواند برای برنامه‌هایش گروه سنی در نظر بگیرد که این مهم با توجه به فراگیر بودن تلویزیون چندان محلی از اعراب ندارد و سر آخر کار به‌دست خانواده می‌افتد. یعنی تلویزیون می‌تواند پیش از پخش برنامه اعلام خطر کند که مثلا هرگز در منزل حرکات شرکت‌کنندگان این برنامه را امتحان نکنید.

مجری و عوامل برنامه می‌توانند در طول آن تذکر دهند یا علامت ممنوعیت سنی زیر برنامه درج شود، اما به‌واقع همان‌گونه که در قصه تلخ سهیل شاهد بودیم، گاهی کنجکاوی‌بچه‌ها آن هم در سن و سالی خاص آن‌قدر زیاد است که کار از دست تلویزیون خارج و برای خانواده‌ها هم دشوار می‌شود. به‌ویژه آن‌که امروز اینترنت و شبکه‌های اجتماعی مجازی هم به میدان آمده‌اند و این‌که کودک یا نوجوان تصاویری با محتوای خطرناک یا نامناسب ببیند، احتمالش بیش از پیش است و جلوگیری از آن سخت.