وقتی سیکس‌پک، رویای جوانان ایرانی می‌شود


روزنامه شهروند: زندگی سالم به سبک ورزشکاران یا رویای بدنی حجیم و زیبا؟ به نظر می‌رسد، پرطرفدارترین ورزش این روز‌های ایران؛ یعنی بدنسازی به دلایل مختلفی افراد را به باشگاه‌ها می‌کشاند و اگر چه گروهی به ورزشی جذاب و مداوم و حتی قهرمانی در ایران و دنیا می‌اندیشند، اما بخشی دیگر از این جمعیت کثیر که روزانه راهی باشگاه‌ها می‌شوند، سودای عضلاتی حجیم و بازو‌هایی برآمده آن هم در مدت زمانی کوتاه را در سر دارند.

یک زیبایی ظاهری که متاسفانه بیشتر برای جلب توجه دنبال می‌شود و جای بسیاری از فعالیت‌های مفید و ارزش‌های فرهنگی را گرفته است.

سیکس‌پک، رویای جوانان ایرانی

این تفاوت نگاه‌ها را هم می‌توان در گفتگو با خود این افراد شنید و هم از گرایش کم‌سابقه به این ورزش که حالا بیشترین باشگاه و ورزشکار در ایران را دارد، متوجه شد. روزگاری نه چندان دور، حوالی دهه شصت، این کشتی بود که هوش از سر نوجوانان و جوانان ایرانی می‌برد و در هر خیابان و منطقه‌ای یک باشگاه کشتی وجود داشت، اما در سال‌های بعد فوتبال گوی سبقت را ربود و بچه‌ها را دنبال توپ پلاستیکی راهی کوچه‌ها و زمین‌های خاکی کرد تا این‌که نوبت به برنامه‌ای تازه در کنداکتور تعطیلات نوروزی صداوسیمای ایران رسید؛ «مردان آهنین».

این برنامه نزدیک به یک دهه جزو پرطرفدارترین یا دومین برنامه پرمخاطب تعطیلات نوروز صداوسیما شد تا خیلی زود پرورش اندام و بدنسازی جای خود را در ذهن ایرانی‌ها باز کند و رویای بدن‌های «سیکس‌پک» ساخته شود.

حالا آمار و ارقام رسمی می‌گوید که بدنسازی بیشترین ورزشکار را در ایران دارد و روزانه نزدیک به یک‌میلیون و۲۰۰هزار نفر نوجوان، جوان، میانسال و حتی کهنسال در باشگاه‌های ورزشی و ساعاتی در روز با وزنه‌ها و دستگاه‌ها روزگار می‌گذرانند. با این اعداد جدا از تجارت بالای این ورزش می‌شود محاسبه کرد که چه وقتی از ورزشکاران گرفته می‌شود. ورزشی که به اعتراف اغلب این ورزشکاران تنها برای بالا بردن اعتماد به‌نفس و ظاهر بهتر است و حتی به بالا رفتن روحیه ورزشی هم نمی‌انجامد.

آمار بدنسازان و باشگاه‌های ایران

موضوع بدنسازی و انتظارات نادرست از این ورزش تا چه اندازه در بین ایرانی‌ها رایج است؟ اگر چه در پاسخ به این پرسش نمی‌توان به عدد دقیقی رسید، اما در گام اول می‌توان تعداد افراد فعال در این زمینه را بررسی کرد. پیش از این «ناصر پورعلی فرد» رئیس فدراسیون بدنسازی‌وپرورش‌اندام از فعالیت روزانه یک‌میلیون و ۲۰۰هزار ایرانی در بیش از ۱۲‌هزار باشگاه ورزشی خبر داده بود.

پورعلی فرد گفته بود: «۱۲‌هزار باشگاه بدنسازی در کشور فعالیت دارند که به‌طور میانگین روزانه یکصد نفر در هر یک از باشگاه‌ها تمرین می‌کنند؛ یعنی یک‌میلیون و ۲۰۰‌هزار ایرانی فعالیت روزانه در این باشگاه‌ها دارند.

ورزش بدنسازی و پرورش اندام جزو رشته‌های پرطرفدار در کشور است که علاوه بر رشد قابل توجه در عرصه قهرمانی، در بخش همگانی هم جهش قابل توجهی دارد.» البته میانگین حضور افراد در هر باشگاه و در طول یک روز معمولا بیشتر از صد نفر است و می‌تواند عدد بیان‌شده از زبان پورعلی فرد، رئیس فدراسیون بدنسازی‌وپرورش‌اندام، را کف آمار دانست. موضوع دیگر این‌که درصد بالایی از افرادی که به ورزش بدنسازی می‌پردازند در هفته به طور متوسط دو تا سه جلسه به باشگاه می‌روند.

علاوه‌براین بسیاری از افراد آماتور در حوزه این ورزش، بعد از چند ماه آن را کنار می‌گذارند و شاید بر همین اساس بتوان تخمین زد که سالانه بیش از ۲ تا ۳ میلیون ایرانی چند ماهی از سال را به ورزش بدنسازی مشغولند؛ آمار ورزشکاران حرفه‌ای این رشته البته بسیار پایین‌تر از این عدد است.

پورعلی فرد پیش از این در این‌باره گفته بود: «۲۰۰‌هزار ورزشکار به صورت سازمان‌یافته تحت پوشش فدراسیون بدنسازی و پرورش اندام کشور فعالیت دارند.» معنای دیگر این اعداد، این است که در بالاترین حالت ۵درصد از این ورزشکاران به صورت حرفه‌ای فعالیت می‌کنند. سوال اینجاست که در کنار همه مخاطرات و دوپینگ‌ها، دستاورد این ورزشکاران چیست و منش پهلوانی و ایده‌های عالی ورزش و رقابت چه مفهومی برایشان دارد؟

سیکس‌پک، رویای جوانان ایرانی

چرا باشگاه می‌رویم؟

«سارا» نزدیک به دو سال است که به باشگاهی نزدیک خانه خود می‌رود. می‌گوید یکی از دلایل انتخاب این ورزش همین نزدیک‌بودن به خانه است. او ۲۷سال دارد و از این‌که بدنش فیت باشد، لذت می‌برد: «ببین اولش خیلی برام فرق نمی‌کرد. می‌خواستم یه ورزشی را انتخاب کنم، چون باشگاه بدنسازی تقریبا همه جا هست، خیلی‌ها سراغ بدنسازی می‌روند. البته این‌که باشگاه همه‌جا هست هم نشون می‌ده که علاقه به این ورزش زیاد شده دیگه.»

او می‌گوید در بین افرادی که به این باشگاه می‌آیند، اهداف مختلفی دیده می‌شود: «یکی برای این‌که خوش‌لباس بشه میاد، یکی ورزشکاره و عضو تیم قایقرانی و خب نیاز به بدنسازی داره، ولی اکثریت که آماتور هم هستن دوست دارند که بهتر به نظر برسند. مرتب و فیت باشند.» براساس گفته‌های سارا شبکه‌های اجتماعی و در رأس آن‌ها شبکه عکس‌محور اینستاگرام تأثیر فراوانی در جذب افراد به باشگاه‌های بدنسازی دارد: «از یک طرف همه این روز‌ها با یک کلیک یا چهارتا حرکت انگشت اشاره توی گوشی، کلی آدم با بدن‌های خیلی سر حال می‌بینیم و این به ما می‌گه که چقدر بدنسازی خوبه و اگر ما هم بریم ممکنه بدنی این شکلی یا شبیه به آن پیدا کنیم.

از طرف دیگه الان همه توی اینستاگرام از خودشون عکس می‌ذارن و دوست دارند که این عکس برای بقیه زیبا و جذاب باشه، خب میان سراغ بدنسازی.» اگر چه سارا می‌خواهد این ورزش را به همین شکل و بدون استفاده از مواد مکمل ادامه دهد، اما «مرجان» برنامه‌ای کوتاه‌مدت دارد. او که زنی سی‌ودوساله است، می‌گوید برای کاهش وزن و همچنین مناسب‌سازی بدنش به باشگاه می‌رود: «من بعد از بارداری هم چاق شدم و هم حس خوبی نسبت به بدنم ندارم.

فرصت و شرایط این‌که همیشه باشگاه برم را ندارم. اول از این دوره‌های بدنسازی با دستگاه رفتم که انگیزه بگیرم و خُب بدنم خیلی تغییر کرد. الان هم هفته‌ای دو جلسه باشگاه می‌روم.» او می‌گوید که از یک مربی برای هر ماهش برنامه ورزشی و همچنین غذایی می‌گیرد: «به مربی گفتم می‌خوام نهایتا ۶ ماه باشگاه برم. خب اولش مخالفت کرد که ادامه بده و این حرفا، ولی شرایطش را ندارم. خلاصه بر همین اساس هم برنامه گرفتم. این مدت هم به تغذیه‌ام می‌رسم و تخم‌مرغ و سیب‌زمینی را توی برنامه‌ام دارم، ولی برای چند ماه.»

او می‌گوید که این ورزش چندان جذابیتی برایش ندارد: «چه جذابیتی آخه؟ مگه می‌شه با زور و فشار وزنه زد و خوشحال هم بود؟ من هدفم مشخصه. می‌خوام بدنم تغییر کنه، همین. الان هم دارم برای این کار سختی می‌کشم.» در بین مردانی که به صورت آماتوری باشگاه می‌روند، اما یک پاسخ بیشتر از همه تکرار می‌شود: داشتن ظاهری بهتر. «علی» ۲۲‌ساله نزدیک به ۸ ماه است که به‌طور مرتب باشگاه می‌رود.

او درباره هدف خود می‌گوید: «بالاخره الان سیکس‌پک بودن برای همه جالبه. منم دوست دارم، جامعه دوست داره، فقط من تنها نیستم، وقتی همه به بدن حجیم و ماهیچه‌ای علاقه دارند، من نمی‌توانم این نگاه را تغییر دهم.» او پیش از این هم در ۱۹ سالگی باشگاه می‌رفت، اما با شروع سربازی آن را کنار گذاشت: «بدی باشگاه همینه که اگر یه مدت کنار بگذاری بدنت آب می‌رود. انگار نه انگار که این همه جون کندی و وزنه زدی. یکی دو ماه قبل از سربازی و چند ماه بعد سربازی من باشگاه نرفتم و بدنم از روز اول بدتر شد. الان دوباره شروع کردم، ولی فعلا ادامه می‌دم.»

سیکس‌پک، رویای جوانان ایرانی

آن طور که علی می‌گوید این ورزش جذابیتی برای او ندارد: «خب بدنسازی که فوتبال نیست گل بزنی و خوشحال بشی، هیجانی نداره، اما من موقع وزنه‌زدن به بدن ماهیچه‌ای فکر می‌کنم، یعنی یک رویا دارم و دارم براش سختی می‌کشم. ما که نمی‌خوایم قهرمان بشیم. عرق می‌ریزیم که جذاب به نظر برسیم. بالاخره هرکسی برای این جذاب‌بودن یک هزینه‌ای می‌کند، من هم به همین شکل عرق می‌ریزم و هزینه‌اش را می‌دهم.»

او البته مثل بسیاری از دیگر علاقه‌مندان این ورزش از مواد مکمل هم استفاده می‌کند: «خب ما روزی دو روزی یه شونه تخم‌مرغ و دو سه کیلو سیب‌زمینی می‌خوریم. باید هم به بدن این مواد برسه، اما کافی نیست. همه‌جا از مکمل و پروتیین استفاده می‌شه و این‌جا هم ما استفاده می‌کنیم. فقط آدم باید حواسش باشه که تاریخ مصرف داشته باشند.» مشابه این نظرات را می‌توان در گفتگو با دیگر افراد حاضر در باشگاه‌های ایران هم شنید. این اظهارات درحالی است که برخی گزارش‌ها نشان می‌دهد بدنسازی در بسیاری از کشور‌های توسعه‌یافته اگرچه علاقه‌مندان زیادی دارد، اما اغلب با هدف تناسب فیزیکی با نظارت شدید و بدون استفاده از مواد مکمل رواج دارد.

کودکان از چه سنی باید سمت بدنسازی بروند؟

باشگاه بدنسازیاین‌روز‌ها به هر باشگاهی که سر بزنید ممکن است با کودکی مواجه شوید که همراه پدر یا مادرش در این مکان حضور پیدا کرده و تحت‌تاثیر این الگو به سمت ورزش سنگین بدنسازی روی آورده باشد. علاوه‌براین اگر سری به صفحات قهرمان پرورش‌اندام ایران در شبکه‌های اجتماعی هم بزنید، تصاویری از فیگورگرفتن این کودکان در کنار پدران خود می‌بینید.

«هادی چوپان» ملقب به «گرگ ایرانی»، بدنساز حرفه‌ای که تاکنون چندین‌بار قهرمانی دنیا را به دست آورده، در پاسخ به این پرسش «شهروند» که بدنسازی از چه سنی باید شروع شود، می‌گوید که نمی‌توان سن خاصی در نظر گرفت. او رشته بدنسازی را برای هر سنی مفید می‌داند. او که در سال ۲۰۱۷ براساس رتبه‌بندی یک پایگاه معتبر آمریکایی عنوان برترین بدنساز جهان را به دست آورد، دراین‌باره می‌گوید: «ورزش کردن در روند فرهنگ ورزشی و سلامت جسمی و تقویت قوای سیستم امنیتی و عصبی بدن هیچ‌گاه سن‌و‌سال نمی‌شناسد.

ورزش با علم و رویداد‌های درست نه‌تن‌ها مفید است، بلکه باعث رشد بدن در هر سنی می‌شود.» این میل و علاقه اگرچه با توجه به رواج بدنسازی در جامعه ایران تا اندازه‌ای ممکن است عادی به نظر برسد، اما از نظر کارشناسان نادرست است و می‌تواند منجر به آسیب‌های اساسی شود.

سیکس‌پک، رویای جوانان ایرانی

پیش از این «منیره قهرمانی»، رئیس انجمن روش‌های تمرینی فدراسیون ورزش‌های همگانی از رواج بدنسازی کودکان انتقاد کرده و دراین‌باره گفته بود: «متاسفانه در بعضی از باشگاه‌ها به واسطه ناآگاهی مربی، رده‌های سنی پایین‌تر از ۱۲‌سال به سوی دستگاه‌های بدنسازی سوق داده می‌شوند که نباید چنین باشد.

کودک در این سن باید بازی کند و به فعالیت‌های توأم با شادی و نشاط ویژه این دوره بپردازد.» او درباره آسیب‌هایی که کودکان از این وضع می‌بینند هم گفته بود: «زمانی که کودکان به باشگاه ورزشی مراجعه می‌کنند، هیجان زیادی دارند تا از دستگاه‌های ورزشی استفاده کنند، اما نباید این‌گونه باشد. دستگاه‌های آمادگی جسمانی به‌طور مثال وایپر ۲ کیلوگرمی برای یک کودک کافی است. به همین دلیل با انجام این‌گونه تمرین‌ها کودکان میل این را دارند که به سوی شیوه‌های نوین حرکت کنند و علاوه بر ورزش شاهد آسیب‌دیدگی کودک نخواهیم بود.» این اطلاعات درحالی است که سنین مختلفی از سوی کارشناسان برای آغاز دوران بدنسازی تعریف می‌شود و البته کمتر فرد صاحب‌نظری سن پایین‌تر از ۱۲‌سال را پیشنهاد دهد.

درباره دوره بین ۱۲ تا ۱۸‌سال هم متخصصان هشدار می‌دهند که کودک نباید سمت دستگاه‌ها و حتی وزنه‌ها برود که به‌طور خلاصه می‌توان دراین‌باره از سن ۱۸‌سال به‌عنوان زمان مناسب آغاز بدنسازی نام برد.

چرا شکستن گوش بین جوانان طرفدار پیدا کرده؟


خبرگزاری ایسنا: «گوش را با دو انگشت دست می‌شکونیم، بدون ضربه، مشت و انبر؛ کاملا بهداشتی و حرفه‌ای، تخصصی و بدون درد همراه با بی حسی؛ هزینه هر گوش سالم ناقابل ۳۰۰ هزار تومنه، اما هزینه ترمیمی گوشِ از قبل شکسته بالاتره. سن پایین هم گوش نمی‌شکونیم. اگه مایلی شماره بده بهت وقت بدیم و باهات هماهنگ کنیم.»

یک صفحه در شبکه‌های اجتماعی راه انداخته است و کارش شکستن گوش است. شعار صفحه هم این است: «کار خوب خودش صدا می‌کنه».

چند می‌گیری گوش بشکونی؟

طرفداران خودش را هم دارد. بسیاری که این کار را انجام داده‌اند، عکسی از گوش شکسته‌شان را برایش می‌فرستند و کامنت‌های این چنینی می‌گذارند: «کارت حرف نداره داداش، سلطانی»، «شکست گوش دیگر آرزو نیست»، «ماشاالله پنجه طلا کارت حرف نداره». البته این کار برای برخی از کاربران هم جای سوال داشته و در این باره پرسیده‌اند «این کار به چه دردی می‌خوره؟» و ادمین صفحه جواب داده است: «این کار رو انجام می‌دیم که گوش موقع تمرین یهو نشکنه، چون دردش چند برابره. با این کار دیگه ورزشکار روی تشک درد نمی‌کشه».

صفحه‌هایی که شکستن گوش را در شبکه‌های اجتماعی تبلیغ می‌کنند، کم نیستند. تعداد دنبال کننده‌های این صفحه‌ها نشان می‌دهد طرفداران کمی هم ندارند. یکی از این صفحه‌ها بیش از ۶۸ کا و دیگری بیش از هزار دنبال کننده (فالورز) دارد. حتی برخی دنبال کننده‌ها، این صفحات را تبلیغ هم می‌کنند و برای معرفی‌شان می‌نویسند: «شکستن گوش فقط با دو انگشت، بدون استفاده از اشیا خطرناک، درآوردن مدل گوش به شکل مدنظر شما، در یک جلسه و کمترین زمان گوشتونو پلمپ تحویل بگیرید.»

تمایل به شکستن گوش بین جوانان و نوجوانان طرفدار کمی ندارد. حتی آن دسته از افرادی که کشتی را به عنوان ورزش خود انتخاب می‌کنند، دوست دارند گوش‌هایشان زودتر شکسته شود و در انظار عمومی به عنوان یک ورزشکار مورد تحسین قرار بگیرند.

یاشار که مدتی است برای کشتی به باشگاه می‌رود می‌گوید: «مثل بوکسور‌هایی که دوست دارن دماغشون بشکنه، کشتی‌گیرا هم دوست دارن گوششون بشکنه تا بقیه بگن ببین طرف ورزشکاره، ببین گوشش شکسته.»

محمد هم دراین باره معتقد است: «شما خبرنگار‌ها دوست دارید زودتر کارت خبرنگاری بگیرید تا هرجا که می‌تونید راحت برید ما هم دوست داریم گوشمون زودتر بشکنه تا وقتی یه جایی می‌ریم از روی گوشمون بگن دمش گرم طرف کشتی‌گیره و یه خودی نشون بدیم.»

چند می‌گیری گوش بشکونی؟یکی از صفحه‌های تبلیغاتی شکستن گوش

اما علیرضا رضایی، دارنده مدال‌های نقره المپیک و برنز کشتی آزاد جهان که گوش خودش بعد از کسب قهرمانی جهانی شکسته، در این باره به ایسنا می‌گوید: «کشتی‌گیران اصطلاحی دارند و می‌گویند مارک کشتی‌گیرهمراه آن‌ها است که همان گوش ما است. کسی که گوشش بشکند نمی‌تواند بسیاری از کار‌ها را در خیابان انجام دهد، زیرا کشتی‌گیر است؛ دید مردم هم نسبت به کشتی‌گیر‌ها متفاوت است و انتظار از جامعه کشتی‌گیران از قدیم الایام بالا بوده است. مردم دید مثبت و شجاعت یک کشتی‌گیر را با استنباط به گوش شکسته آن ورزشکار به عنوان یک شاخص در نظر می‌گرفتند.

مثلا حدود سی سال پیش، در محله‌ها جوانان و نوجوانانی که جُربزه و زمینه زرنگی و بزرگی داشتند کشتی‌گیر می‌شدند و دسته دیگری هم به سمت ورزش‌های دیگر مثل فوتبال و رشته‌های دیگر ورزشی روی می‌آوردند. اگر ما کشتی‌گیران بتوانیم از رفتار و منش‌مان حفاظت کنیم در واقع از کشتی حفاظت و حراست کرده‌ایم و اگر مرام و مسلک خوشایندی نداشته باشیم موجب سرافکندگی است و نقش مربی‌ها در این زمینه بسیار پررنگ است.»

به گفته نایب رئیس سابق فدراسیون کشتی «برخی افراد که عنوان قهرمانی جهان را دارند هنوز هم گوش‌شان سالم است. کشتی، ورزش پر برخوردی است و به ندرت پیش می‌آید که گوش ورزشکاری نشکند. کشتی‌گیر با تشک، زانو، استخوان‌های پهلو و اعضای مختلف بدن حریف در تماس است و شکستگی آن غیر قابل اجتناب است. این امر در ورزش جودو هم اتفاق می‌افتد.»

او می‌گوید شکستگی گوش در دراز مدت روی شنوایی ورزشکاران اختلال ایجاد می‌کند. «برای مثال ما نمی‌توانیم از هندزفری به درست استفاده کنیم. با بالا رفتن سن، افتادگی عضلانی هم شایع می‌شود و، چون گوش شکسته خودش حالت جمع شدگی دارد، حتی ممکن است روی شنوایی هم تاثیر داشته باشد.»

رضایی به ورزشکارانی که کشتی را انتخاب کرده‌اند، توصیه می‌کند برای شکستن گوش خود عجله نکنند. گوش آن‌ها بعد از تمرین خود به خود می‌شکند. شکستن گوش بر اثر تمرین زیاد و به صورت کاملا اتفاقی پیش می‌آید و معمولا ورزشکار متوجه آن نمی‌شود.

فروردین سال ۱۳۹۸ بود که یکی از مربیان کشتی در آذربایجان غربی به وسیله سکه، گوش ۶ کشتی‌گیر نوجوان را شکست که در نهایت منجر به بریده شدن و عفونت شدید گوش دو کشتی گیر و در نهایت محرومیت مادام العمر مربی مربوطه شد.

چند می‌گیری گوش بشکونی؟

مشتریانی که عکس گوش شکسته خود را انداخته و از این کار اعلام رضایت داشته‌اند

تورج ملک محمدی، دبیر فدراسیون پزشکی ورزشی با اشاره به اتفاقی که در این استان رخ داد، در این باره به ایسنا، می‌گوید: «چند ماه پیش شکایتی از یکی استان‌های ایران داشتیم. یکی از مربی‌ها گوش چند شاگرد خود را شکسته بود که گوش یکی از شاگرد‌ها دچارعفونت شده بود و نصف گوش از بین رفته بود و به اصطلاح گانگرن شده بود. با چند متخصص گوش و حلق و بینی صحبت کردم ومعتقد بودند عمل جراحی و ترمیم آن بسیار سخت و سنگین است و باید از دنده فرد به گوش پیوند بزنند به همین دلیل بهترین کار پروتز مصنوعی برای ورزشکار آسیب دیده بود.»

این پزشک که ۱۴ سال سابقه فعالیت در حوزه کشتی دارد، ادامه می‌دهد: «شکستن گوش اگر همراه با عارضه باشد بسیار خطرناک است. در کشور‌های پیشرفته از جمله آمریکا برای کشتی‌گیران در سنین نوجوانی و جوانی، گارد‌های مخصوصی دارند که روی گوش ورزشکار قرار می‌گیرد. در برخی از کشور‌ها بدون این گارد‌ها اجازه کشتی به فرد داده نمی‌شود. زمانی که گوش می‌شکند بین پوست و قسمت غضروفی گوشت خون می‌ریزد و بافت فیبروز در آن ناحیه از گوش تشکیل می‌شود. شکستن گوش جدا از اینکه زیبایی را تحت تاثیر قرار می‌دهد، ممکن است منجر به مسدود شدن مجرای آن شود و روی شنوایی فرد تاثیر منفی بگذارد. اگر شکستن گوش به روش غیر طبیعی انجام بگیرد ممکن است به دلیل خونریزی زیاد، بافت گوش را از بین ببرد. شکستن غیر طبیعی گوش یک کار بسیار غیرعلمی و غیرحرفه‌ای است که با درد بسیاری همراه است.»

به گفته او بسیاری از کشتی‌گیران پیشکسوت و قهرمانان سعی می‌کنند موهایشان را در میان‌سالی بلند کنند که روی گوش‌شان را بگیرد تا شکستگی آن را نشان ندهند، زیرا گوش از حالت طبیعی خارج شده است. حتی شاید قهرمانانی داشته باشیم که به دلیل بافتی که دارند گوش‌شان سالم مانده است. در کل کشتی‌گیران حرفه‌ای تمایل به این کار ندارند. از طرفی الزاما هر کسی که گوشش را بشکند دلیل بر اینکه قهرمان جهان یا المپیک شود، نیست.

ملک محمدی ادامه می‌دهد: از نظر پزشکی به گوش‌های شکسته، گل‌کلمی می‌گویند و کشتی‌گیر می‌تواند بلافاصله بعد از شکستن گوش به بیمارستان مراجعه کند تا با شکاف نقطه خاصی از پشت گوش، خون را تخلیه و آن را چند روز باندپیچی کنند، این کار موجب کمترین تاثیر بدشکلی روی گوش می‌شود. همچنین فرد می‌تواند بعد‌ها با مراجعه به متخصص گوش و حلق و بینی و به وسیله عمل جراحی زیبایی گوش را ترمیم کنند گرچه با این اقدامات، قطعا گوش به حالت اولیه و اصلی خود برنمی‌گردد.

این پزشک با بیان اینکه روش‌های متفاوتی برای شکستن گوش وجود دارد، توضیح می‌دهد: «برای این کار از ابزار‌هایی مثل دم‌باریک، انبردست شهم استفاده می‌کنند، گوش را بین در می‌گذارند، یک سکه بین گوش می‌گذارند و به آن ضربه می‌زنند. با مشت گوش را می‌شکنند. از راه‌های بسیاری برای این کار استفاده می‌شود که همه این راه‌ها بسیار خطرناک است و ممکن است منجر به قطع عضو شود.»

دبیر فدراسیون پزشکی ورزشی می‌گوید: «این کار از نظر قانونی، شرعی و اخلاقی جرم است و اگر کسی از این افراد شکایت کند، قابل پیگیری است. متاسفانه بسیاری از نظر فرهنگی فکر می‌کنند شکستن گوش نشان دهنده حرفه‌ای بودن یک کشتی‌گیر است در حالی که نشان برتری مدالی است که یک ورزشکار به صورت اخلاقی می‌تواند بگیرد نه گوشی که شکسته می‌شود.»